سه میراث ناملموس ایران روی میز یونسکو

آتوسا مومنی، در گفت‌وگو با خبرنگار ایانا، با اشاره به اهمیت این دانش‌ها گفت: «بخش قابل توجهی از دانش‌های مرتبط با کیهان و طبیعت در کشاورزی، از جمله دانش مربوط به آب، بذر، مدیریت زمین و تقویم‌های فصلی، به‌عنوان «میراث زنده» از گذشته به امروز منتقل شده و می‌تواند سرمایه‌ای از خرد نیاکانی برای آیندگان باشد.»

او با تأکید بر اینکه میراث ناملموس قابلیت تغییر و انطباق دارد، افزود: «بخشی از این دانش‌ها ممکن است با تغییرات اقلیمی و نیازهای امروز نیازمند بازنگری باشد؛ از این رو میراث ناملموس می‌تواند ضمن حفظ ریشه‌های دانشی، بخش‌هایی را که دیگر پاسخگوی نیاز جامعه نیست کنار بگذارد و بخش‌های قابل استفاده را با دانش روز پیوند دهد.»

مومنی همچنین از قرار گرفتن جشن تیرگان در دستور کار کمیته بین‌الدول کنوانسیون ۲۰۰۳ یونسکو خبر داد و گفت: «یک پرونده دیگری را به نام جشن تیرگان در دستور کار کمیته بین‌الدول برای ثبت داریم که بین ایران و ارمنستان قرار است به ثبت برسد.»

او  با اشاره به دیگر پرونده‌های ایران برای این نشست افزود: «لالایی و گهواره، لالایی‌خوانی و آیین‌های مربوط به گهواره و گهواره‌داری» به‌صورت مشترک با چند کشور از جمله قزاقستان، تاجیکستان و ازبکستان و همچنین پرونده «نمدمالی» با تاجیکستان و چند کشور دیگر آسیای مرکزی در حال پیگیری برای ثبت چندملیتی هستند.»

رئیس مرکز میراث ناملموس با بیان اینکه حفاظت از میراث زنده، به معنای حفظ بخشی از تجربه تاریخی انسان در تعامل با طبیعت است، تأکید کرد که از دست رفتن این دانش‌ها می‌تواند بخشی از ظرفیت جوامع برای مواجهه با چالش‌های آینده، از جمله تغییرات اقلیمی، را از بین ببرد.

به گفته مومنی، ثبت این عناصر در فهرست میراث ناملموس یونسکو می‌تواند زمینه‌ای برای حفاظت، انتقال و معرفی این میراث‌ها در سطح جهانی فراهم کند؛ ظرفیتی که در نهایت می‌تواند در مسیر توسعه صلح و پایداری جوامع مورد استفاده قرار گیرد.