عضو هیأت علمی سازمان تات:
چغندرقند پاییزه راهکاریست برای کاهش مصرف آب و سازگاری با تغییر اقلیم
تهران- ایانا- رئیس بخش تحقیقات چغندرقند خراسان رضوی با تأکید بر ضرورت توسعه کشت پاییزه چغندرقند در مناطق مستعد کشور گفت: «در شرایط کمآبی و تغییرات اقلیمی، توسعه این الگوی کشت دیگر یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت است و میتواند تا ۴۰ تا ۵۰ درصد در مصرف آب صرفهجویی ایجاد کند.»
جواد رضایی در گفتوگو با خبرنگار ایانا با اشاره به اهمیت کشت پاییزه چغندرقند در شرایط کنونی کشور اظهار کرد: «امروز با توجه به محدودیت منابع آبی و آثار تغییرات اقلیمی، توسعه کشت پاییزه چغندرقند دیگر یک انتخاب نیست، بلکه به یک اجبار و ضرورت برای پایداری تولید تبدیل شده است.»
او افزود: «این نوع کشت نقش مهمی در کاهش مصرف آب، افزایش بهرهوری استفاده از منابع آبی و همچنین کاهش هزینههای تولید دارد و به همین دلیل توسعه آن در مناطق مستعد باید با جدیت دنبال شود.»
رئیس بخش تحقیقات چغندرقند خراسان رضوی ادامه داد: «در کشت پاییزه، بخش قابل توجهی از نیاز آبی گیاه از طریق بارشهای پاییز، زمستان و اوایل بهار تأمین میشود و همین موضوع موجب افزایش کارایی مصرف آب نسبت به کشت بهاره میشود.»
او تصریح کرد: «برآوردها نشان میدهد استفاده از نزولات جوی در کشت پاییزه میتواند حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد در مصرف آب نسبت به کشت بهاره صرفهجویی ایجاد کند و در عین حال امکان تولید شکر بیشتر با مصرف آب کمتر را فراهم سازد.»
رضایی با اشاره به سابقه تحقیقات انجامشده در این حوزه گفت: «طی چند دهه گذشته مطالعات گستردهای درباره توسعه کشت پاییزه چغندرقند انجام شده و بخش عمده الزامات فنی این نوع کشت شناسایی و تدوین شده است.»
او افزود: «این تحقیقات با همکاری سازمان هواشناسی کشور، پژوهشکده اقلیمشناسی و با استفاده از دادههای بلندمدت اقلیمی انجام شده و مناطق مستعد، ارقام مناسب و تاریخهای بهینه کاشت برای بسیاری از مناطق کشور مشخص شده است.»
رئیس بخش تحقیقات چغندرقند خراسان رضوی خاطرنشان کرد: «توصیههای فنی لازم به استانها و شهرستانها منتقل شده و تحقیقات نیز همچنان برای بهروزرسانی دادهها، ارزیابی مناطق جدید و بررسی ارقام تازه ادامه دارد.»
او با اشاره به جایگاه استان خوزستان در تولید چغندرقند پاییزه اظهار کرد: «در خوزستان به دلیل شرایط اقلیمی، سالهاست که چغندرقند بهصورت پاییزه کشت میشود و بحث توسعه کشت پاییزه بیشتر به سایر مناطق مستعد کشور مربوط میشود.»
رضایی در ادامه به محدودیتهای توسعه این الگوی کشت اشاره کرد و گفت: «یکی از چالشهای مهم در برخی مناطق، خطر سرمازدگی است که میتواند بر استقرار و رشد محصول تأثیر بگذارد.»
او افزود: «به ساقه رفتن بوتهها در شرایط نامناسب نیز از دیگر محدودیتهایی است که باید مورد توجه قرار گیرد، هرچند با رعایت اصول فنی و استفاده از ارقام مناسب میتوان این خطرات را تا حد زیادی مدیریت کرد.»
رئیس بخش تحقیقات چغندرقند خراسان رضوی ادامه داد: «در سالهای اخیر موضوع پرندهخواری نیز در برخی مناطق از جمله شهرستانهای سرخس و درگز به یکی از چالشهای توسعه کشت پاییزه تبدیل شده است.»
او توضیح داد: «در برخی موارد تأخیر در زمان کاشت و همزمانی مراحل حساس رشد گیاه با حضور پرندگان مهاجر، خسارتهایی را به مزارع وارد کرده است.»
رضایی تأکید کرد: «تجربه سالهای اخیر نشان داده است که رعایت دقیق تاریخ کاشت، انتخاب رقم مناسب و اجرای توصیههای فنی اعلامشده از سوی موسسه تحقیقات چغندرقند میتواند نقش مهمی در کاهش خسارتهای ناشی از سرمازدگی، پرندهخواری و سایر محدودیتها داشته باشد.»
او با اشاره به روند توسعه این الگوی کشت در کشور گفت: «در سال زراعی گذشته سطح کشت پاییزه چغندرقند در کشور به حدود ۴۰ هزار هکتار رسید که نشاندهنده استقبال رو به افزایش از این روش تولید است.»
رئیس بخش تحقیقات چغندرقند خراسان رضوی خاطرنشان کرد: «بر اساس برآوردهای اعلامشده، صرفهجویی آبی حاصل از توسعه همین سطح از کشت پاییزه، معادل حجم آبی است که در سد امیرکبیر ذخیره میشود.»
او اظهار داشت: «افزایش تجربه کشاورزان، توسعه آموزشها، تکمیل تحقیقات و انتقال توصیههای فنی به بهرهبرداران، چشمانداز گسترش بیشتر کشت پاییزه چغندرقند در کشور را تقویت کرده است و میتواند نقش مهمی در تولید پایدار شکر در سالهای آینده داشته باشد.»
دیدگاه تان را بنویسید