کشاورزی، به مردان اقتصادی جایزه داد

کشاورزی، به مردان اقتصادی جایزه داد


وحید زندی‌فخر

آدم احساس غرور می‌کند وقتی می‌بیند وزیر حوزه اطلاع‌رسانی‌اش، یک سر و گردن بالاتر از دیگر وزرا کنار رئیس‌جمهوری می‌ایستد و به وزیر و معاونان دیگر بخش‌ها لوح تقدیر اهدا می‌کند. راستش را بخواهید در میان بعضی از بچه‌های خبرنگار، کل‌کلی پنهانی در ارتباط با حوزه فعالیت‌شان وجود دارد. مثلا ممکن است به صورت غیرمستقیم، یک خبرنگار بخش صنعت، به خاطر اینکه وزیر مربوطه‌اش را شیخ‌الوزرا خطاب می‌کنند، باد به غبغب بیندازد و به خبرنگاران بقیه بخش‌ها از زاویه بالا نگاه کند. البته کمتر پیش می‌آید که این بچه‌ها در یک نشست خبری، دور یک میز جمع شوند و چشم‌شان به همدیگر بیفتد، اما سرانجام یک روز در راهروهای ساختمان خبرگزاری یا روزنامه با هم رودررو می‌شوند! آن وقت است که حوزه‌ای که در دست داری، می‌شود عامل تعیین کننده شأن و مقام و منزلت شما.

اگر روزنامه خوان باشید، حتما می‌دانید که تا همین چند سال پیش، روزنامه‌ها اصلا نمی‌دانستند کشاورزی چیست و در کجای مختصات اقتصاد ایران قرار می‌گیرد، اما الان نه تنها رسانه‌های اینترنتی، بلکه مکتوب‌ها نیز فهمیده‌اند که کشاورزی شوخی بردار نیست. بیشترشان متوجه این موضوع شده‌اند که در کنار بورس، خودرو، سیاست، حوادث و جامعه، سرویس کشاورزی می‌تواند تکمیل کننده رسانه باشد.

دیروز وقتی وزیر جهاد کشاورزی - یعنی همان کسی که من او را به عنوان مقام ارشد حوزه فعالیتم می‌دانم- در کنار رئیس جمهوری با ارائه لوح به وزیر اقتصاد، رئیس کل بانک مرکزی و رئیس سازمان برنامه و بودجه از آن ها قدردانی کرد، همان زمانی است که باید به عنوان نقطه‌ای افتخارآمیز برای من و تمام خبرنگاران بخش کشاروزی به ثبت برسد. البته این حس غرور، چندی پیش در نشست خبری نوبخت هم اتفاق افتاد؛ همانجا که این مقام مسوول، بیش ترین وقت پاسخگویی را نه به من، بلکه به بخش کشاورزی اختصاص داد و با وجود اعتراضات گهگاه خبرنگاران حوزه اقتصاد کلان، اما چیزی از اهمیت این موضوع کم نشد. این ها نمونه‌ای از خروار است برای اثبات ارتقای درجه اهمیت کشاورزی در میان مسوولان. اینکه رئیس جمهوری، شخصا در جشن شکرگزاری حضور پیدا می‌کند، به صحبت‌های کشاورزان نمونه گوش می‌دهد، سخنان معاون امور زراعت وزارتخانه را تفسیر می‌کند و پشت تریبون، تشکر از کشاورزان را در اولویت می‌گذارد، همه نشان از ترقی کشاورزی به سمت جایگاه واقعی خود و به معنای دیگر ارزشمند شدن، بسیج کردن نیروها برای مراقبت از آن و خرج 50 درصد بودجه عمرانی کشور برای خرید گندم و در یک کلمه، عزیز شدن!

این افتخار بزرگی برای حوزه اطلاع‌رسانی کشاورزی محسوب می‌شود. بنابراین لازم نیست احساس درجه چندمی در میان خبرنگاران بخش‌های دیگر داشت. از این به بعد با شنیدن نام کشاورزی، نه تنها پوزخند نمی‌زنند، بلکه آن را یکی از بخش‌های مهم اقتصادی می‌دانند که به قول رئیس جمهوری، رشد اقتصاد کشور را از منفی شدن نجات داد.

نمی‌دانم امروز، آن روزنامه‌ای که صفحه آب و غذا را حذف و خودرو را جایگزین آن کرد, اصلا چاپ می‌شود یا نه، اما مطمئنم که اگر چیزی از آن باقی مانده باشد، برای داشتن چنین صفحه‌ای حسرت می‌خورد. زیرا نگاه‌ها کم‌کم از بخش‌های دیگر، به سمت کشاورزی می‌چرخد و آرام آرام، اهمیت و ارجحیت آن، می‌رود که از خودروسازی سبقت بگیرد.

فقط یک نگرانی وجود دارد؛ درآمد کشاورزان. همان‌ها که سهام‌دار این افتخار بزرگ نه تنها برای خبرنگاران، بلکه برای کل کشور هستند. دیروز چهره‌های آفتاب سوخته آن ها در سالن اجلاس سران، نشان از رنج داشت و از کنار خطوط دور چشم‌های‌شان نگرانی بیرون می‌ریخت؛ نگرانی از آنچه که سال آینده قرار است در عرصه گندم اتفاق بیفتد و دستمزد کمی که در کنار آفات و خسارت‌ها نصیب حساب‌شان می‌شود.

درست بعد از اتمام سخنان رئیس جمهوری، یکی از همین زحمت‌کشان که پهلوی من نشسته بود، با حالتی مظلومانه پرسید: "چگونه می‌توانم این نامه را به دست رئیس جمهوری برسانم؟" در دستش یک پاکت معمولی بود که می‌شد محتوایش را حدس زد. احتمالا همه زندگی‌نامه‌اش را با صداقت وصف ناشدنی توصیف کرده بود و در آخر نیز خواسته‌هایش را. نمونه این دلسوختگان کم نبودند و هر کدام می‌خواستند به نحوی، حرف دل‌شان را به گوش رئیس دولت برسانند. فقط امیدوارم، رئیس جمهوری، فرصت خواندن تمام این نامه‌ها را داشته باشد./

V-950923-01

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید