"اصرار به خوردن"، تعارفی ناپسند در سبک تغذیه ایرانی!

علیرضا صفاخو

{شخصی با آجر یک دیوار ساخته و فانوسی با شیشه قرمز را روی آن گذاشته بود. از او پرسیدند: فانوس برای چیست؟ گفت؛ برای این که ماشین‌های عبوری با دیوار برخورد نکنند! پرسیدند: خب! دیوار را برای چه ساخته‌ای!؟ گفت: برای این که فانوس را روی آن بگذارم!}

حکایت نظام تغذیه میهن عزیز ما هم شده مانند همان دیواری که ساخته شده تا فانوسی بی هدف بر روی آن گذاشته شود! با این تفاوت که جای دیوار و فانوس با سفره و چیدن غذاهای پخته شده با هزار و یک رنج در آن، معاوضه می شود؛ به عبارت دیگر، ما در بیشتر مواقع یا غذا را با لذت، اما بی احتیاط می خوریم و یا با هزار و یک ترس و واهمه زیاد، شور نگرانی از چاقی را در می آوریم و لذت طعم های طمع انگیز غذا را، فدای استرس های پرعاقبت اضافه وزن می کنیم! در حالی که تنها با رعایت برخی فاکتورهای مشخص، از سویی می توان غذا را به اندازه خورد و نگران چند کالری کم و زیادش نبود و از سوی دیگر با غذاخوردن در کنار آن ها که دوستشان داریم، به قول گفتنی ها، "عشق و حال" کرد!

یکی از اتفاق های خوب که درباره آن برای این خبرگزاری کشاورزی می توان نوشت، "ترویج سبک زندگی در امر تغذیه" است که به طور قطع مناسبات آن بر سایر برنامه های زندگی خانوادگی و اجتماعی ما اثر می گذارد. به طور نمونه پروفسور «آنجلو آزی» ایتالیایی الاصل، استاد بازنشسته‌ی دانشگاه پادوآ ایتالیا و رییس انجمن بین‌المللی بیوشیمی و بیولوژی مولکولی جهان در واپسین روزهای خرداد ماه امسال، در جریان گفت وگو با خبرگزاری دانشجویان ایران اعلام می کند: "در ساعت 7 بعد ازظهر و پس از بازگشت به خانه، مشغول آشپزی برای تهیه شام می‌شوم و بیش تر اوقات، یک تکه سینه مرغ را در فر بدون روغن می‌پزم و با ادویه و سبزیجاتی مثل ریحان و تلخون می‌خورم"؛ از همین گفته وی، می توان به عمق اهمیت آشپزی کردن به جای اتکاری پیوسته به غذاهای آماده پی برد. کما این که همین دانشمند بزرگ، پیرامون سبک تغذیه صبحانه نیز روش خود را چنین بازگو می کند: "من هر روز 5 صبح از خواب بیدار می‌شوم و پس از یک دوش آب گرم و خواندن روزنامه و چک کردن ایمیل‌هایم در ساعت 7 صبح، به سمت محل کارم در دانشگاه Tufts حرکت می‌کنم، در ساعت 8 صبح یک فنجان قهوه و ظهر یک فنجان چای می‌نوشم و تا ساعت هفت بعدازظهر که به منزل برمی‌گردم، هیچ چیز دیگری نمی‌خورم!" جالب آن که وی با استناد به روزه داری مسلمانان می گوید:"من همیشه همانند ماه رمضان مسلمانان، تا غروب آفتاب چیزی نمی‌خورم؛ به عبارتی، هر روز روزه‌ام و معتقدم بهترین توصیه برای حفظ سلامتی، کم خوری است." البته یادآور می شویم، قرار نیست نسخه سفره غذایی همه ما عین نسخه این دانشمند باشد، بلکه فقط نمونه ای است برای آن ها که بدون سبک زندگی مشخص در غذاخوردن، فقط برای چاق نشدن یا برعکس لاغرکردن بی تابی می کنند و به انواع قرص ها ومکمل های خطرناک فاقد اعتبار که در برخی رسانه ها تبلیغ می شود، متوسل می شوند.

برخی از نکات توصیه ای جالب پروفسور آزی برای ایرانیان:

* از آن زمان که وارد ایران شدم، به این نکته پی بردم که ایرانیان خیلی اصرار به خوردن دارند و مدام برای بیشتر خوردن به یکدیگر تعارف می‌کنند و واژه‌ "بفرمایید بخورید" در میان ایرانیان بسیار مرسوم است.

* به نظر من نحوه‌ی تغذیه‌ی ایرانیان کامل نیست و میزان مصرف ماهی، سبزیجات و میوه‌های آنها کم است. مردم جامعه شما باید به رستوران‌ها آموزش دهند که چگونه غذا تهیه کنند؛ در ایالات متحده آمریکا، فرد به هنگام مراجعه به رستوران نحوه‌ سرو غذای خود را به رستوران آموزش می‌دهد. به عنوان مثال؛ می‌گوید: من کمی سالاد می‌خواهم با تکه‌ای ماهی که بدون روغن در فر سرخ شده باشد.

* توصیه من برای افراد با اضافه وزن مصرف سوپ عدسی است. این غذا هم بدون چربی است و هم پس از میل آن، فرد سریع احساس سیری می‌کند که این موضوع بسیار اهمیت دارد.چون اغلب، علت زیاد غذا خوردن افراد، احساس سیری، دیرتر از افراد دارای اشتهای متعادل است.

* تا آن جایی که من سراغ دارم، غذاهای سنتی ایرانی، بسیار سالم‌تر از غذاهای مشابه آمریکایی است.

* پیشنهادی که می‌توانم برای یک صبحانه مفید و سالم داشته باشم، مصرف ماست، میوه‌ و سبزیجات است.

*آب به عنوان بهترین شوینده‌ی نمک در بدن مطرح است، از این رو نوشیدن روزانه 2 لیتر آب توصیه می‌شود؛ البته مصرف بیش از این میزان نیز جایز نیست، چون مصرف زیاد آب، می‌تواند ریزمغذی‌ها را از بدن دفع کند.

* ورزش سبب تولید پروتئین خاصی در ماهیچه‌ها می‌شود که می‌تواند چربی‌های مضر بدن را از میان ببرد.

* من به افرادی که به علت شرایط پیشه خود،‌ ناگزیر به استفاده از فست‌فودها هستند، توصیه می‌کنم؛ به‌جای استفاده‌ فست‌فودها، در منزل غذا تهیه کنند.

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید