داغ غذا از داغ عزیز بدتره! / سفره غذای هموطنان یانگوم برای ایرانی ها! + تصویر
محمدرضا جعفری: خورشید آخرین تلاشهایش را برای ماندن در آسمان میکند تا مراسم افتتاحیه هفته فرهنگی کره جنوبی در نور روز آغاز شود. چهرههایی بشاش با چشمانی کشیده مدام در مقابل در اصلی خانه هنرمندان در رفت و آمد هستند. سهپایههای بوم نقاشی یک به یک در محل عبور اصلی قرار میگیرند تا نگاه هر هنردوستی را حتی لحظهای بدزدند. در کنار دستاندرکاران چشمبادامی، رتق و فتق امور بیشتر با ایرانیهای علاقمندی است که با سفارت کره جنوبی ارتباط دارند. در میان جمع، گروهی از جوانان ایرانی حضور دارند که در هر مراسم کرهای شرکت میکنند و معمولاً گوشهای از کار را هم میگیرند. میزهایی با انواع غذاها و نوشیدنیهای کرهای یک مستطیل با سه ضلع بسته تشکیل دادهاند تا میهمانان بهصورت سلفسرویس از خودشان پذیرایی کنند.
در ابتدای مراسم آقای سفیر در صحبتی کوتاه به زبان انگلیسی از علت برگزاری این جشنواره میگوید: «فستیوال سلام ایران برای آشنایی بیشتر شما عزیزان با فرهنگ کره برگزار میشود. امروز غذاهایی خوشمزه و سرشار از خلاقیت کرهای خواهید خورد که امیدوارم لذت ببرید.»
صحبتهای سفیر با استقبال حاضران روبهرو میشود. در میان تشویقهای علاقمندان خانم آشپزی یکدست سفیدپوش به جایگاه میرود تا با زبان سخت کرهای اطلاعاتی درباره غذاهای این کشور بدهد. «من برای پخت غذا از کره به ایران آمدهام و میخواهم در مورد طعم این غذاها صحبت کنم. غذاهای ما بسیار مفید هستند چون از مواد تازه هر فصل درست میشوند. ما اینجا غذاهایمان را به پج رنگ سبز، قرمز، زرد، سفید و سیاه تقسیم کردهایم که هر رنگ خاصیت ویژهای دارد. مثلاً لوبیای سیاه برای رشد و نمو مفید است. در افسانهای قدیمی شاهزاده زیبارویی بوده است که چون لوبیای سیاه بسیار مصرف میکرده است، قد بلندی داشته و دختری زیباتر از او نبوده است. ما هم برای همین از لوبیای سیاه استفاده میکنیم.» تصویری روی پرده نشان میدهد. «اکثر غذاهای کره در کاخهای سلطنتی تولید میشده است. در خانواده سلطنتی بر خلاف اکثر مردم حداقل پنج وعده غذایی داشتهاند. پادشاه علاوه بر غذای اصلی 12 «کنارغذا» هم میل میکند.»
حرفها که تمام میشود، بخش جذاب برنامه آغاز میشود. مشتاقان غذای کرهای در مقابل ورودی میز خوراکیها تجمع کردهاند، ولی چند مرد کرهای، ایرانی و دورگه جلوی ورود افرادی که کارت دعوت ندارند را میگیرند. عرق سرد روی لیوانهای نیمهخالی نشسته و بخاری از غذاهای گرم بلند میشود. بوی انواع ادویه در هوا پیچیده است و عطر فلفل یکی دو نفر را به عطسه انداخته است. وسوسه چشیدن غذاهای شرق دور باعث شده است تا مردم عادی تمام تلاششان را برای ورود بکنند و کسانی که موفق نمیشوند، زیر لب چیزی نثار برگزارکنندگان میکنند و میروند! ولی یکی از خانمها به شدت شاکی است و تقریباً جیغ میزند: «چه کاریه غذاها رو جلوی مردم گذاشتین، ولی نمیذارین بخوریم؟ قیافهشو تو سریالاتون دیدیم دیگه.» مرد پا به سن گذاشتهای هم که توانسته به دژ کرهای نفوذ کند، در حین خوردن غذا با خنده میگوید: «داغ غذا از داغ عزیز بدتره». تعداد زیادی از افراد وارد محوطه بسته سرو غذا شدهاند و عدهای در آن ازدحام مسابقه «هرکی بیشتر برداره، برندهاس» برگزار میکنند و انواع غذاها را روی بشقاب دپو میکنند. یکی از خانمهایی که همه غذاها را تست کرده است و ته بشقابش جز اثری از چربی چیزی به چشم نمیخورد، همراه با یک باد گلو میگوید: «اینا چی بود، هیچی قرمهسبزی خودمون نمیشه!» فشار جمعیت بیرون از محوطه بیشتر میشود و گروه بادیگارد با اشاره مسئولان، کمی هم به دعوتنشدگان اجازه ورود میدهند تا کمی ازنارضایتی عمومی کاسته شود، ولی تقریباً هیچکدام از کسانی که شوق چشیدن غذاهای کرهای را داشتند از انتخابشان ابراز رضایت نمیکردند. «غذاهاشون خیلی خوشمزه است، همه گربههای پارک سیر شدن»، «گوشتش آنقدر سفت بود نمیشد هضمش کرد.»، «اصلا معلوم نبود از چی درست شدن، فقط خیار خوردم که مطمئنتر بود» در مقابل هر غذا اسم و مخلفاتش به دو زبان کرهای و انگلیسی نوشته شده است. بولگوکی (گوشت)، نمیان (رشته سرد)، آنشیپ ریکاپیونچه (جنسینگ و پاپریکا)، سگرونگ موسمپاپ (برنج)، اگونشینهجون (کمچه گریلشده با گوشت)، اوایسان (بادمجان) و نوشیدنی چای دارچین سرد با سیب از اطعمه و اشربه نوادگان یانگوم بود.
مردم از دو سمت وارد میشوند و در میانه راه به هم برخورد میکنند و صدای شکستن بشقاب و لیوان به گوش میرسد. همین موضوع باعث مِیشود دستاندرکاران، کسانی که غذا تهیه کردهاند را برای میل غذا به سمت چمنهای باغ راهنمایی کنند. با اینکه آشپزها مشغول جمعآوری وسایلشان هستند و مسئول برگزاری نیز مدعوین را به سالن نمایش فیلم هدایت میکند، ولی هنوز هم عدهای سعی در پر کردن بشقابهای غذایشان دارند. سالن نمایش مملو از جمعیت است و همه منتظر پخش فیلم هستند. پس از پخش سرود ملی دو کشور، سانگوونگ یوپ سفیر کرده جنوبی در ایران هم رگ خواب ایرانی را میشناسد و با گفتن سلام و شب بخیر به فارسی، مورد تشویق حاضران قرار گرفت. «امروز در کنار هم طعم غذای بهترین آشپزان کرهای را چشیدیم و از نمایشگاه عکسهای زیبای میثم موحدفرد، که پنج هفته در کره بود بازدید کردیم و حالا به تماشای فیلم کرهای «کوانگ هن پسری که پادشاه شد» مینشینیم. ما یک ضربالمثل داریم که یکبار دیدن از صدباره شنیدن بهتر است و بهنظرم برنامه امروز توانست بهتر از خواندن صد کتاب، فرهنگ کرهای را معرفی کند. ایران کشور فرهنگ و هنر است و تأثیر زیادی بر سایر کشورها گذاشته است. ما تلاش میکنیم فرهنگ ایران را به سایر کشورها منتشر کنیم. خیلی کیلی! ممنون» با اینکه فیلم کرهای پخش شده خیلی با فرهنگ ایرانی سازگار نبود، ولی بعد از دو ساعت کسی روی صندلیها خواب نبود و فقط صدای تشویق به گوش میرسید. حوری توکلی، کارمند بخش فرهنگی سفارت کره، در پایان مراسم برنامههای دیگر سفارت را در هفته فرهنگی کره اعلام کرد و از حاضران درخواست کرد در روزهای آینده هم به همین اندازه خوشخوراک و پر از انرژی حضور داشته باشند.
سفیر کره جنوبی از ابتدای مراسم حضور داشت و با لبخندش مهماننوازی میکرد. شاید هم نمیخندید و ما اینجوری احساس میکردیم!/
منبع: همشهری جوان
A-920722-04
دیدگاه تان را بنویسید