فاصله شش برابری استاندارد تعداد محیط بانان در ایران با جهان
"طبیعتبانان" ایستاده میمیرند
خطر از بدو ورود موجودات زنده به کره زمین، همواره همراه و همزاد آنها بوده است. پدیدههایی مثل زلزله، آتشفشان و ریزش کوه، سیل و رانش زمین، حمله حیوانات و موجودات دیگر همه و همه خطراتی است که در کمین است. واکنش همه ما...
خبرگزاری کشاورزی ایران (ایانا) - حمیده قاسمی:
خطر از بدو ورود موجودات زنده به کره زمین، همواره همراه و همزاد آنها بوده است. پدیدههایی مثل زلزله، آتشفشان و ریزش کوه، سیل و رانش زمین، حمله حیوانات و موجودات دیگر همه و همه خطراتی است که در کمین است. واکنش همه ما وقتی احساس خطر میکنیم، این است که بلافاصله با روشهای مختلفی به دفاع از خود میپردازیم. فرار میکنیم، پنهان میشویم، چماق یا چوبی به دست میگیریم و برای مصون ماندن از خطر تلاش میکنیم، اما آیا از خود پرسیدهاید که این امر در مورد بقیه موجودات زنده به چه شکل اتفاق میافتد؟
تصور کنید که شما یک آهو هستید و بهتازگی، پدر یک خانواده شدهاید. اکنون برای هواخوری با بچه آهوهای خود به گردش رفتهاید. همینطور که مشغول چرا هستید، ناگهان خطر وجود یک شکارچی را در نزدیکی خود احساس میکنید. سریعاً با خانواده پا به فرار میگذارید، چون راه دیگری ندارید... در این شرایط هیچ کس برای کشته شدن شما، بابت قتل عمد مجرم شناخته نمیشود؛ لذا از کشتن شما و خانوادهتان هم ابایی ندارد! پس شما اگر خودتان را گوزن، بز کوهی، خرگوش یا هر حیوان دیگری نیز تصور کنید، وضع به همین منوال است. در نهایت اگر پرنده باشید میتوانید پرواز کنید و زودتر از محل خطر دور شوید، اما فرارتان چندان هم قطعی نیست و به برد تفنگ و مهارت شکارچیتان نیز برمیگردد...
حال تصور کنید که شما درخت هستید و در یک جنگل روزگار میگذرانید. آن وقت یک روز یک قاچاقچی چوب با اره برقیاش به سراغ شما میآید. شما نمیتوانید فرار کنید، ریشههای شما در اعماق زمین است... دیدید؟! وضع میتواند از موقعی که شما یک حیوان و یا یک پرنده بودید هم بدتر باشد.
شاید همین افکار یا افکاری وسیعتر از این، جهان را به سمت و سویی برد که برای حفظ حیوانات و درختان و طبیعت بیپناه، به فکر محافظانی از جنس انسان باشد. انسانی که هم جنس خود را بهتر میشناسد و میتواند با بهرهگیری از قانون، جلوی هر کس که حرمت طبیعت را به بازی گرفته است، بایستد و از آن دفاع کند...
از دیرباز در همه کشورهای جهان، افرادی برای محیطبانی و جنگلبانی در نظر گرفته شدند، انسانهایی که شاید به جرأت بتوان گفت بزرگترین دلیلشان برای انتخاب این شغل، علاقه و عشق به صدای حیوانات، آواز پرندگان و گوش دادن به زمزمههای باد از لابهلای درختان بوده و بس! اینکه پای زخمی حیوانی را ببندد، پرنده کوچکی که از لانهاش افتاده را تیمار کنند تا پر پرواز بگشاید و ایستادن تا پای جان در برابر حمله تبرها برای اینکه هیچ کس حیات سبز درختی را با تبر زرد نکند...!
همه این اتفاقهای دردناک در حالی است که سازمان حفاظت محیط زیست، طبق استانداردهای بینالمللی، مناطقی را تحت عنوان مناطق چهارگانه مورد حفاظت قرار داده است. بر این اساس هریک از مناطق، دارای شرایط و مقررات خاص است که البته هماکنون تعداد آنها در کل کشور به ۱۵۳ رسیده است.
در حالی بر اساس استاندارد جهانی، هر یکهزار هکتار باید توسط یک محیطبان حفاظت شود که در ایران هر محیط بان از ششهزار هکتار حفاظت میکند! اما آنچه تأملبرانگیز است این است که در ۹۰ سال گذشته در آمریکا، ۲۵ محیطبان کشته شدهاند که علت ۹۵ درصد مرگ آنان حوادث و سوانح طبیعی بوده است، اما طی ۳۰ سال گذشته در ایران بیش از 100 نفر محیطبان و ۱۱ جنگلبان کشته شدهاند و این آمار منهای محیطبانانی است که در حین انجام مأموریت از صخره پرتاب شدهاند یا در تعقیب و گریز با متخلفان تصادف کرده و جان باختهاند. همچنین تعداد زیادی از محیطبانان و جنگلبانان مضروب و مجروح و دچار نقص عضو دائم شدهاند و یا خود و اعضای خانوادههایشان مورد تهدید جدی قرار گرفتهاند. بهعنوان مثال شخصی به نام ناصر پیروی، رئیس اداره منابع طبیعی ماسال، بهدلیل مقاومت در برابر اشغال پنج هکتار از جنگلهای ماسال، به نحو فجیعی در هفتم اردیبهشت ۱۳۸۴ سر بریده شد.
یکی از متهمان قتل گفته است: "او مرد سرسختی بود و نسبت به جنگل حساسیت خاصی داشت. من و همدستانم مدتی بود بهخاطر مالکیت بخشی از جنگل، با جنگلبانی کشمکش داشتیم و او سرسختانه مقابل ما ایستاده بود. ما هم تصمیم گرفتیم برای رسیدن به اهدافمان او را از سر راه برداریم. به همین دلیل تصمیم به کشتن او گرفتیم. طبق نقشهای که طراحی کرده بودیم چهار نفر از همدستانم در جاده رشت - ماسال، با به تن کردن لباس نظامی یک پست ایست و بازرسی قلابی راه انداختند و هنگامی که زندهیاد پیروی از خانهاش به سمت جنگلبانی در حرکت بود، او را در جاده متوقف کردیم. پیروی نیز به این گمان که آنها واقعاً پلیس هستند با آنان همکاری کرد، اما همدستانم او را به زور سوار خودرو کردند و به کلبهای در جنگلهای ضیابر صومعهسرا منتقل کردند. در آنجا پس از آن که وی را مورد ضرب و شتم قرار دادیم، در حالی که او بیحال شده بود، با یک تیغ موکت بری سرش را از بدنش جدا و جسد را برای اینکه توسط پلیس کشف نشود در جنگل رها کردیم."
یکی از محیطبانان درباره تهدید قاچاقچیان چوب میگوید : "قاچاقچیان، دختر رئیس ستاد مبارزه با کالای قاچاق میاندوآب را جلوی دانشگاه آزاد علوم پزشکی اردبیل در سال ۸۲ سر بریده بودند. دختر من در سال بعد در همان دانشگاه قبول میشود که همان قاچاقچیان معروف، تهدید کردند که یا دخترت را به دانشگاه نفرست یا او را نیز جلوی دانشگاه سر میبریم که من نیز از ترس، انصراف دخترم را از دانشگاه گرفتم."
هرچند که با ادامه یافتن حملات به جنگلبانان و محیطبانان یگان ویژه حفاظت از منابع طبیعی ایران در ستاد کل نیروهای مسلح ارائه و با تأمین هزینه از سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری تشکیل شد، اما آنچه اکنون نیز شاهد آن هستیم، کشتار بیرحمانه انسانهایی است که تنها به جرم پاسداری از حریم درختان و حیوانات، مظلومانه لباس خونین میپوشند و بر پهنه سبز محل خدمتشان میغلتند.
هنوز یک ماه از کشتن بیرحمانه فضلالله علیپور، توسط قاچاقچیان چوب در مازندران نگذشته است که خبر کشتار ناجوانمردانه محمد دهقانی، پرویز هرمزی و منوچهر شجایی در هرمزگان و فارس همه را از این جنایت متأثر ساخته است. وجود بیش از 100 هزار سلاح شکاری غیرمجاز و وجود تنها دوهزار و 700 محیطبان در ششهزار هکتار منطقه حفاظتشده، هر محیطبان باید در پهنه وسیعی با بیش از 300 تفنگ به دست برای حفظ هرگونه جانوری مقابله کند. آن هم تفنگ به دستانی که نهتنها از نشانه رفتن حیوانات، بلکه با وجود کشتار 117 محیطبان و زخمی کردن هزاران نفر از آنان، از شلیک به انسانها نیز ابایی ندارند.../
O-950408-02
دیدگاه تان را بنویسید