ایران به کنوانسیون تغییر اقلیم ملحق می‌شود



میانگین دمای ایران تا پایان قرن ٢١ نباید بیش از دو درجه افزایش یابد

کوپ ٢١، ‌همان بیست و یکمین اجلاس سالانه متعهدین کنوانسیون تغییر اقلیم است که دسامبر سال گذشته در پاریس برگزار شد. اجلاسی با حضور ١٩٥ کشور که توافقاتی جهت مقابله با تغییرات اقلیمی و باز شدن گره‌ها برای اقدامات علیه تغییر اقلیم و همچنین سرمایه‌گذاری در جهت اقتصادی کم کربن، مقاوم، انعطاف‌پذیر و پایدار در آن صورت گرفت. چهار هفته پیش، ‌پیش‌نویس لایحه توافقنامه پاریس، ‌در هیات وزیران به تصویب رسید و دو هفته پیش، ‌رییس‌جمهور آن را به مجلس شورای اسلامی فرستاد تا در کمیسیون‌های مختلف مطرح شود و برای نهایی شدن به صحن برود.
رییس مرکز امور بین‌الملل و کنوانسیون‌های سازمان حفاظت محیط زیست، ‌از ارسال لایحه به مجلس خبر می‌دهد. مجید شفیع‌پور در این خصوص به «اعتماد» گفت: پیش‌نویس لایحه بعد از تصویب در هیات وزیران، توسط رییس‌جمهور به مجلس فرستاده شد. در کمیسیون‌های کشاورزی و فراکسیون محیط‌زیست، و بعد از آن در کمیسیون انرژی مجلس به شور گذاشته می‌شود. اما هنوز از دولت برای ادای توضیحات توسط هیچ یک از کمیسیون‌ها دعوتی نشده، احتمالا فعلا در نوبت طرح موضوع است.
شفیع‌پور در ادامه از الزام‌آور بودن این قرارداد سخن می‌گوید: کل توافقنامه پاریس یک قرارداد الزام‌آور برای تدوین یک رژیم حقوقی نوین برای مقابله با پدیده گرمایش جهانی خواهد بود. بعد از سال ٢٠٢٠ میلادی، عملا تلاش‌ها و برنامه‌هایی را شاهدیم که کشورها قرار است برای کاهش گازهای گلخانه‌ای و کاهش آسیب‌پذیری از طریق افزایش ظرفیت سازگاری و تاب‌آوری با تغییرات آب و هوا انجام دهند. همه کشورهای عضو کنوانسیون اعم از توسعه‌یافته و در حال توسعه، دارای تعهداتی خواهند بود که البته تعهدات در ماهیت متفاوت اما همسو برای پیشگیری از افزایش میانگین دمای کره زمین تا پیش از پایان قرن ٢١ به بیش از یک و نیم درجه سلسیوس صورت می‌گیرد. البته تلاش جامعه جهانی بین یک و نیم تا دو درجه است.
تعهدات کشورها برای ایجاد روندی برای ثابت نگهداشتن این دما و جلوگیری از افزایش دما، در محدوده انتقال فناوری، ‌تامین منابع مالی و ایجاد ظرفیت‌های اجرایی و علمی می‌گنجد. تمامی کشورها در این توافقنامه مکلف‌ هستند همه‌ساله و بعضا در قالب دوره‌های سه ساله گزارش‌هایی را از اقدامات و عملکردشان تسلیم دبیرخانه کنوانسیون تغییرات آب و هوا بدهند که این گزارش‌ها در مسیر حرکت شفاف و پایبندی به ارکان مختلف توافقنامه پاریس از جمله تامین منابع مالی، ظرفیت‌سازی، انتقال و توسعه تکنولوژی را هم در برمی‌گیرد.
به گفته شفیع پور، این گزارش‌ها باید گزارش‌هایی باشد که طبیعتا قابلیت راستی‌آزمایی و اندازه‌گیری و گزارش‌دهی داشته باشند. در اثر اجرای توافقنامه پاریس، حداقل ٥٥ کشور جهان که سهمی معادل حداقل ٥٥ درصد از کل انتشار گازهای گلخانه‌ای به اتمسفر را عهده‌دار هستند، تا پایان٢٠٢٠ میلادی متعهد به کاهش انتشار گازها هستند. این کشورها علاوه بر کمک به کشورهای در حال توسعه، باید گام‌های بلندپروازانه‌ای بردارند تا عقب ماندگی‌های عملی‌شان طی دوره منتهی به ٢٠١٥ به‌صورت شتابان در بازه ٢٠١٦ تا ٢٠٢٠ جبران شود، به‌گونه‌ای که این کم کاری و عقب‌ماندگی در اجرای تعهدات‌شان در کاهش انتشار گازها، به سال نخست آغاز توافقنامه پاریس که این‌بار برای همه کشورهای عضو، اعم از توسعه‌یافته و در حال توسعه، جاری خواهد بود، انتقال پیدا نکند و برنامه‌های توسعه‌ای کشورهای در حال توسعه را تحت تاثیر قرار ندهد.
کشورهای دارای اقتصاد وابسته به سوخت فسیلی، ‌در این توافقنامه به‌گونه‌ای تحت تاثیر قرار می‌گیرند. رییس مرکز امور بین‌الملل محیط زیست در ادامه به این کشورها اشاره می‌کند و می‌گوید: بیشترین تلاش برای محدود کردن استفاده از سوخت‌های فسیلی، اعم از زغال سنگ، نفت، گاز و مشتقات خواهد بود. در این زمینه کشورهایی که اقتصادشان به استخراج، مصرف و صادرات سوخت‌های فسیلی گره خورده، ‌باید بیشتر مراقبت کنند تا این تصمیمات، اقتصاد آنها را متاثر نکند و بسترهای ملی را برای شکل‌دهی اقتصاد کم کربن مهیا کنند. چون جهان در تلاش است تا نیمه قرن بیست و یکم که ٣٥ سال دیگر است، اقتصادی خنثی از نظر انتشار کربن داشته باشد.

تجربه دمای یک و نیم درجه گرم‌تر در خاورمیانه
گرچه جامعه جهانی بازه یک و نیم تا دو درجه‌ای را نسبت به ١٨٥٠ میلادی تا قبل از پایان قرن بیست و یک هدف‌گذاری کرده است، امروز جهان از آن یک و نیم تا دو درجه به‌طور میانگین، نزدیک به ٠٧/١ درجه را تجربه کرده و مجال زیادی باقی نمانده است. این در حالی است که برای خیلی جاها مثل خاورمیانه و غرب آسیا که شامل منطقه ما هم می‌شود، میانگین دمای یک و نیم درجه را امروز داریم تجربه می‌کنیم. پیش‌بینی می‌شود در صورتی که همین مسیر افزایش دما در خطه غرب آسیا تداوم یابد، تا قبل از پایان قرن، بین سه و نیم تا پنج درجه افزایش دما را تجربه خواهیم کرد. چنانچه این پیش‌بینی محقق شود، بخش‌های زیادی از نوار ساحلی جنوب کشور را غیرقابل سکونت می‌کند که تهدیدی جدی برای تاثیرپذیری از اثرات سوء یک و نیم برابری گرمایش جهانی محسوب می‌شود.
روند اتفاقاتی که از دسامبر سال گذشته تاکنون برای این توافقنامه پیش آمده، ‌از آذر ٩٤ است تا امروز. شفیع‌پور می‌گوید: آنچه به مجلس داده شده همان توافقنامه پاریس است که مورد اجماع ١٩١ کشور در دسامبر ٢٠١٥ یا آذر ٩٤ قرار گرفت. ما برنامه‌ای به دولت ندادیم، دولت برای شهریور ٩٤ میل به اقتصاد کم کربن را به تصویب رساند. آبان ٩٤ برنامه مشارکت ملی برای کاهش گازهای گلخانه و سازگاری با آن را تصویب کرد. با ترسیم افق ١٥ ساله، با سال ٢٠٣٠ میلادی با شرایط مضاعف کمک فنی، تکنولوژیکی، ظرفیت‌سازی نیروی انسانی از سوی کشورهای توسعه‌یافته، حداکثر ١٢ درصد آمادگی خود را برای کاهش انتشار و رشد سناریوی کارها طبق روال معمول آماده کردیم. این برنامه نخستین نشانه‌هایش را باید در طول برنامه ششم به‌طور قوی و مستحکم که تنها مجال باقیمانده قبل از ورود به ٢٠٢٠ در ایران است، نشان دهد. در کنار برنامه‌های داخلی، پیش‌بینی مهاجرت‌های زیست محیطی در مقیاس جهانی بین بازه زمانی اول ٢٠١٦ تا خاتمه ٢٠٢٠، نزدیک به ٢٠٠ میلیون نفر خواهد بود.

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید