شو پنجره بگشا ، که بوی خوش عید است!
ده، به رنگ زلال آفتاب، صفایی بخود گرفته است، هر خانه ، خویش را میزبان بهار می داند، پنجره می گشاید تا نشیمنگاهی برای نسیم بهاری، گرد سفره هفت سین مهیا سازد.سیب سرخ، تابی می خورد و ماهی قرمز، زین زیبایی، مجنون این تابلوی قشنگ می شود...
بوی گل نرگس؟
- نه ،
که بوی خوش عید است!
شو پنجره بگشا
که نسیم است و نوید است
رو خار غم از دل بکن، ای دوست
که نوروز
هنگام درخشیدن گل های امید است.
بر لاله ی از برف برون آمده بنگر
چون روی تو، کز
بوسه من سرخ و سپید است
با نقل و نبیدم نبود کار، که امروز
روی تو مرا عید و لبت نقل و نبید است
گر با دل خونین، لب خندان بپسندی
با من بزن این جام، که ایام، سعید است!
زنده یاد فریدون مشیری
*****************
مسعود خدیوی کاشانی: دشت به مخمل گل شقایق و زیبایی فرش است، گل های بنفشه،به رنگ، زیبایشان ، رنگین کمانی را در ذهن تصویر می کنند .
از کران تا بیکران از دردانه های سه گانه خلیج فارس تا جنگل های سبز شمال، عطر نوروز بخود گرفته است .
پروانه ها در آسمان ز باده نوروزی، رسم عاشقی عیان می کنند .
باشد که نسیم صبا ز شوق و شور ، موجی اندازد به این بهانه در دشت و گندم زار .
سبزه ها، شادمان تر از همیشه از اینسو به آنسو تاب می خورند ، گل شمعدانی لب پنجره با آفتاب قایم موشک بازی می کند .
در این بزم قشنگ رنگ ها، سفره ای پهن می شود به اذان موذن عشق، سوی قبله دل تا برای تحویل سال، بخواند خویشتن را به تحول و بازگشتی به خویشتن خویش در ترانه،
یا محول الحول و الاحوال ....
دل ها، تیک و تاک ساعت را به ضرب آهنگ انتظار در تپش قلب خویش محو می سازند و لحظه میلاد، سکوتی حاکم می گردد تا چشم ها به انتظار، راوی گفتمان گردند .
به یکباره، آوای سرنایی،نوید بخش سالی میمون و خجسته می گردد .
سیب سرخ، تابی می خورد و ماهی قرمز، زین زیبایی، مجنون این تابلوی قشنگ می شود .
و سین سبزه و سرسبزی، سور و سات سخاوت سفره هفت سین را عیان می کند .
ده، به رنگ زلال آفتاب، صفایی بخود گرفته است، هر خانه ، خویش را میزبان بهار می داند، پنجره می گشاید تا نشیمنگاهی برای نسیم بهاری، گرد سفره هفت سین مهیا سازد .
زیر سایه چنار،پساتحریم بهار، محور گفتگوها می گردد در نفی، قهر و گلایه. چقدر حالمان خوب است، وقتی زیر گذر روستایی، سلام، از شمارگان خارج می گردد، در قحطی روزگار مرام و وفا .
آنجا صفا در سادگی و باهم بودن معنا دارد، نه تنهایی کنج خلوت اتاقی با امواج دنیای مجازی .
مشتی با لباس های نو و سیمایی شادمان و رویی خوش ، میزبان میهمانان است ، بی بی، با جامه ای به رنگ رنگ رنگ ها، به سخاوت لبخند، سلام را پاسخ می گوید، سلامی بی منت و گرم، سلامی به رایحه اشنایی !
چقدر دلتنگ این سلام ها هستیم در زندگی غریب شهری .
وه چه حالی می دهد، خویش را در اغوش آفتاب و نسیم بهاری ، رها کنی، فارغ از ریسمان افکار زمینی، چون بادبادک ها ، دل، رها سازی در کوچه باغ هایی تنگ، اما گسترده به وسعت مهر و اراسته به سادگی .
وقتی بارانی نوازشگر این کاهگل میگردد، بی چتر، دل به جاده ای میسپاری تا در رهایی، عطر خدا را در کوچه هایی استشمام کنی که با خود کلی خاطره زیر باران دارند !
شاعر هم که نباشی، احساس، برایت، دیوانی از غزل میسراید .
امید این کوچه های قشنگ از گزند آسیب حفظ گردند و چنانچه زخمی بخود دیدند، مرهم شان همان کاهگل باشد، نه سیمان و آهن !
چه روح نواز است وقتی شاخه های درخت مجنون در مسیر باد و به شوق دیدار یار، زلف شانه میزند ....
بهار می آید تا انعکاسی دگر از عطر خدا بر پارسیان هویت یابد؛ "زایش و رویش "
درختان ، چون نوعروسی دلربا، جامه نو کرده اند به سپیدی شکوفه ها، بعد از سیری سرد در انتظار عشق به عریانی و خزان .
نوروز، تحول جستن اندیشه است سوی نو شدن افکار به پویایی در درخشش گفتار به نیکی
و اندیشه به پالایش از پلیدی ...
بلبلان، ساقدوش این بزم اند و عشق را به حنجره می اندازند و عاشقی را جار می زند .
چکاوک هم در آسمان و در بی انتهایی ابرها، پرواز شکر را به معنای رهایی، عیان می دارد .
هفت سینی چیدمان میشود ز ذوق هنر ایرانی در ترسیم نگارستان به عطر عشق سیب سرخ، نمادی زیبا از بهشت و دل انگیزی سنبل ....
زلالی آب و ماهی قرمز ، تمثیلی از پویش و سادگی ...
و سبزه ای که اراستگی به روبانی قرمز دارد ...
فخری معنا می گیرد که عید ایرانی به حیات و رویش آذین است و کتابی مقدس که در لحظات میلاد و زایش سالی دیگر،
" مژگان " را تبرک میبخشد به سرمه ای از آیاتش و کامی به تلاوتش شیرین میگردد .
عیدی تا نخورده نمادی از برکت و دلنوازی دعای خیر به تبرک حلاوت رضایت ریش سفیدان و بزرگترها ...
و خدایی که قبله نگاه دعای همه ایرانیان می گردد که بارالها؛
وطنم را از گزند بدخواهان همیشه ایمن دار و پرچم سه رنگ وطن را چو شکوه ماندگار دماوند به فخر بالندگی مانا دار ...
امید که نگارگر تقدیر در روزنگار سال١٣٩٥خورشیدی به خط خوش نستعلیق بنگارد زیباترین لحظات را به لبخند شادمانی بر ایران و ایرانی، خواه کاوه آهنگر باشی یا آرش کمان گیر یا از نسل همت و خرازی ها .
آری کافیست فرزند ایران باشی تا خون غیرت در رگ هایت جوشان باشد .
کاش به وضوی همت، عهدی شکل گیرد که روستاها را باز هویت حیات بخشیم و جوانان وطن، بجای تازیانه آفتاب سوزان تابستان و سرمای زمستان در سرچهارراه های پایتخت، نقش پویایی را در روستاها رقم زنند، کشت و توسعه صنعت ایرانی و توجه به اقلیم های مختلف این سرای پارس، گنجی است که با کمی تامل و توجه، فردای افتخار آفرینی را رقم خواهد زد و بهترین، شیرینی برای فردا، بالیدن به واژه، ساخت ایران است .
امید که در سال جدید، توقف جنگ ها رقم خورد، سال سرایش انسانیت و گفتمان .
یادش بخیر، آن روزها، کودکان از تاریکی و حیوانات درنده می ترسیدند ، افسوس که در این روزگار ، بچه ها از آدم ها می ترسند !
خدایا صلح را فراگیر ساز در دنیای پیرامون و وطنم را از آفت خشکسالی و دروغ ایمن دار .
باشد که یگانه کشور علوی، مهدی شود برای اخلاق و اخلاق گرایی و تلاشمان در قاموس زندگی خود سهمی در لبخند و فخر ایران و ایرانی رقم زند ...
دیدگاه تان را بنویسید