نامه «مهمان سرزده» برای وزیر بهداشت
اعتماد| وزیر بهداشت روز گذشته درصفحه تلگرام خود به نامه دخترک بلوچی اشاره کرد که او را مهمان سرزده نامیده بود. مهمان سرزدهای از یکی از محرومترین نقاط کشور؛نقطه محرومی که جنگ ویرانش نکرده اما بادهای ١٢٠ روزه که بوزد، هیچ سازهای پناهی ندارد. نقطه محرومی که بارانداز سوخت قاچاق به همسایه شرقی و بارانداز ترانزیت تریاک از همسایه شرقی است. نقطه محرومی که سید حسن قاضیزاده هاشمی دربارهاش عهد کرد برای زدودن چهره محرومیت از این بخش پهناور از سرزمینمان، از هیچ کوششی دریغ نکند. وزیر بهداشت این هفته در یکی از نشستهایش با نمایندگان جامعه پرستاری، میزبان دختری بلوچ و مبتلا به تالاسمی بوده که بارقه امید و شادی در چشم دخترک، نه به دلیل آنکه وزیر بهداشت را از نزدیک ملاقات کرده، بلکه به دلیل آن بوده که پس از سالها، به مدد اجرای طرح تحول سلامت، توانسته رایگان درمان شود و وزیر بهداشت در بازخوانی این دیدار مینویسد که دخترک آمده که بازدید وزیر را پس بدهد «با گویش شیرین بلوچی نامهاش را خواند... نامه او؛ گرچه لحظههایی از اشک و لبخند برای جمع آفرید، اما در چشمان گلافروز و کلامش، نوری از امید میدرخشید. امید که در روزهایی هر چه نزدیکتر، بارقه امید در جان تکتک اهالی سیستان و بلوچستان جاری شود.» وزیر بهداشت همچنین روز جمعه با بیان اینکه به تعداد تختهای موجود در کشور، نیازمند تخت بیمارستانی هستیم، افزود: «قول دادیم در این دولت ٢٠ هزار تخت تحویل دهیم و فرصتهای سرمایهگذاری را برای بخشهای خصوصی و عمومی غیردولتی فراهم کنیم. اما کمتر از ٢٠ درصد سلامت جامعه دراختیار وزارت بهداشت است و ٨٠ درصد به اقدام سایردستگاهها و ارکان حکومت مربوط میشود. هر چند در شهر به اتوبان، پل و راه نیاز است ولی ارتقای فرهنگ عمومی نیز لازمه شهر سالم است و شهرداران و معاونان باید به این وظیفه توجه داشته باشند.» وزیر بهداشت در توضیح وضعیت بودجه وزارت بهداشت در سال ٩٥، اعتبارات این وزارتخانه را بدون افزایش و رقم آن را مشابه سال ٩٤ دانست و گفت: «سهم ما در افزایش اعتبارات، در مقایسه با سایر دستگاهها، کمتر است که البته شکایتی هم نداریم و معتقدیم وظیفه ما صرفهجویی است و این را به عنوان یک فرصت تلقی میکنیم. البته انتظار داریم به آنچه در بودجه به ما وعده داده میشود، عمل کنند و این اعتبارات، تنها روی کاغذ نماند. وقتی بودجه سلامت از تریبونهای مختلف اعلام میشود، انتظارات فراوانی در جامعه ایجاد خواهد شد. البته شرایط خزانه دشوار است و ما آن را درک میکنیم اما امیدواریم دوستان نیز متوجه باشند که کار ما از جنس حقوق است و اعتبارات را یا باید برای پرداخت دستمزد ارایهدهندگان خدمات بهداشتی و درمانی یا برای خرید تجهیزات و داروهای مورد نیاز هزینه کنیم. بیمهها نیز باید قانون را رعایت کنند و از حدود قانون، تخطی نکنند و لازم است تا منابع اعتباری که به آنها داده میشود، در زمان مقرر در اختیار مراکز درمانی قرار دهند تا آنها نیز بتوانند در جهت کاهش هزینهها از مردم حمایت کنند.» او همچنین در گلایه از حاشیههای ایجاد شده درباره نصب تبلیغات هشداردهنده اخیر درباره شیوع ایدز در کشور گفت: «متاسفانه این کشور مدام دچار حاشیهسازی و بازیهای سیاسی میشود. برای مثال در تهران چند وقت پیش تابلوهای ایدز در حال نصب بود که حاشیهسازیها باعث شد تا از نصب آنها جلوگیری شود، این در حالی است که امروز و در این سالها آمار و مشکلات ایدز نادیده گرفتنی نیستند. آسیبهای اجتماعی به اتفاق تصادفات، معضلات مهم امروز جامعه ما محسوب میشوند که اتفاقا رابطه تنگاتنگی نیز با هم دارند. آمار تصادفات و کشتههای ناشی از آن در کشورمان به یک فاجعه ملی تبدیل شده و بی توجهی به توانمندسازی مردم از نظر رعایت اخلاق شهروندی و رفتار رانندگی و کم توجهی به موضوع حمل و نقل و زیرساختهای حمل و نقلی، چه از نظر ساخت و ساز راهها و جادهها و چه از نظر تولید خودرو، به ایجاد این فاجعه ملی دامن زده است. واقعا خجالت میکشیم در مجامع بین المللی اعلام کنیم سالانه ۱۷ هزار ایرانی در تصادفات کشته میشوند و ۷۵ درصد علل مرگ و میر ایرانیها، بیماریهای غیرواگیر است که این رقم با احتساب تصادفات به ۹۰ درصد میرسد، در صورتی که ۸۰ درصد این آمار قابل پیشگیری است و همین امر، باعث خجالت ما در محافل جهانی است.» قاضیزاده هاشمی افزود: «حقوق شهروندی لفظ زیبا و عامه پسندی است که باید به آن عینیت ببخشیم و یکی از راهکارها این است که تجربیات بشری را در جهت مقابله با انبوه تصادفات و کشتههای ناشی از آن به کار بگیریم. هر چند وضعیتمان نسبت به سالهای قبل بهتر شده که از این بابت باید از دستگاههایی همچون پلیس راهور و سازمان صدا و سیما تشکر کنیم اما در مقابل، بابت وضعیت نامناسب راهها و جادهها و نیز خودروها نمیدانیم باید از چه کسی تشکر کنیم؟ همه بار مسوولیت تصادفات را نباید به گردن مردم بیندازیم، بلکه باید ببینیم چه وسیله نقلیهای زیر پای مردم قرار دادهایم که از آنها انتظار داریم تصادف نکنند و خودمان با این همه منابع در اختیارمان، چقدر فرصتسوزی کردهایم.»
دیدگاه تان را بنویسید