کشاورزان حمایت دولت و تسهیلات ارزان می‌خواهند

علی‌اصلان فرهادی کشاورز نمونه کشوری در گفت‌وگو با خبرنگار اقتصادی خبرگزاری فارس، افزود: کشاورزان زحمت فراوانی می‌کشند و در شرایط طبیعی و اقلیمی محصولاتی به سختی تولید می‌کنند، اما هنگام عرضه به بازار با افت قیمت و دلالان سودجو مواجه می‌شوند که همواره دچار زیان می‌شوند.

وی افزود: از دولت انتظار می‌روددر راستای حمایت از تولید داخل وام‌های ارزان در اختیار کشاورزان قرار داده و هنگام عرضه محصولات کشاورزان به بازار آنها را حمایت کرده و قیمت مناسب برای خرید محصول در نظر گیرند.

این کشاورز نمونه کشوری افزود: در حال حاضر افزایش قیمت دستمزد کارگر و نیز کاهش قیمت خرید پنبه باعث می‌شود، برخی از کشاورزان مزرعه را رها کرده و محصول تولیدی خود را شخم زنند، چون پول نقد ندارند که روزی 30 هزار تومان به کارگر بپردازند و هنگام فروش محصول پنبه با افت قیمت مواجه شوند.

فرهادی افزود: در حالی که سال گذشته قیمت وش پنبه هر کیلو 2 هزار تومان بود اما بعد از عرضه محصول به بازار آن را به درجه یک و دو تقسیم کردند که درجه یک به نرخ هزار تومان و درجه 2 به قیمت 700 تومان خریده شد که با این قیمت‌ها هزینه برداشت هم نمی‌شد، تا چه رسد به اینکه هزینه کاشت و داشت را جبران کند.

وی خواستار تصویب قیمت عادلانه محصولات کشاورزی از سوی شورای اقتصاد شد و گفت:‌ باید قیمت‌های اعمال شده هزینه کشاورزان را جبران کند، وگرنه کشاورز ار تولید را رها کرده و به شهرها مهاجرت می‌کند.

فرهادی افزود: افزایش هزینه تولید واقعا سرسام‌آور شده؛ مثلا بیمه کشاورزی برای هر هکتاز مزرعه گندم و پنبه برای صددرصد خسارت تعهد 800 هزار تومان پرداخت اعلام می‌کند، اما هنگامی که آفت و یا سرمازدگی وارد می‌شود، با هزار دلیل تراشی آن را کاهش داده و برای هر هکتار در نهایت 20 تا 30 درصد خسارت می‌پردازد، همان گونه که برای خسارت سیل سال گذشته این رقم پرداخت شد.

وی گفت: وقتی بیمه کشاورزی در هر هکتار 8 هزار تومان دریافت می‌کند، در مقابل تعهد دارد، هنگام خسارت تا 800 هزار تومان در هکتار بپردازد، اما به این وعده عمل نمی‌کند.

فرهادی به عنوان کشاورز نمونه پنبه کشوری در سال 84 و نیز سال 79 گفت: در سال 86 نیز نمونه کشوری شدم و هر سال در استان آذربایجان نمونه می‌شوم، اما با این وجود دولت هیچ حمایتی نمی‌کند و هم‌اکنون که مشکل مالی با بانک پیدا کرده‌ام، هیچ کس پاسخگو نیست.

این کشاورز نمونه گفت:‌ سال 83 با اجاره 100 هکتار زمین و هزینه فراوان اقدام به کاشت پنبه و گندم کردم، اما متاسفانه در 19 فروردین 83 برف سنگینی در منطقه مغان و رود، ارس باریدن گرفت به گونه‌ای که مجبور شدم تمام محصول کاشته شده را شخم بزنم و خسارت فراوانی دیدم که بعد از آن خسارت دو دستگاه تراکتور را به قیمت ناچیز فروخته، تا به جبران خسارت بپردازم.

فرهادی افزود: در حال حاضر حدود 55 میلیون تومان به بانک‌ها بدهکار بوده و حدود 40 میلیون به مردم بدهکارم. وقتی از بانک کشاورزی درخواست وام جدید برای پرداخت بدهی و نیز تولید جدید می‌کنم گفته می‌شود ،در قبال احداث گاوداری و یا گلخانه وام می‌دهیم و من نیز وثیقه کافی برای گرفتن چنین وامی ندارم و از طرفی سرمایه مازاد و آورده نقدی برای احداث گاوداری و یا گلخانه در اختیار ندارم.

فرهادی با حسرت گفت: ‌من که علاقه فراوانی به کار کشاورزی و تولید داشتم، اما وقتی خسارتی وارد شده هیچ کس از من حمایت نمی‌کند من نیز به تنهایی نمی‌توانم معجزه کنم. کم‌کم علاقه کار و تولید در من از بین می‌رود و اگر مسئولان به فکر کشور هستند، باید کشاورزان و تولیدکنندگان را حمایت کنند نه اینکه در مشکلات آنها را رها کرده و تنها بگذارند .

این کشاورز نمونه کشوری افزود: اگر خواهان استقلال و بی نیازی کشور از ورود محصولات کشاورزی هستیم باید کشاورزان فراموش نشوند،‌ بانک‌ها به کشاورزان همانند مغازه‌داران شهری نگاه می‌کنند در حالی که برای گرفتن وام از بانک نه زمین آنها سند دارد و نه سند آنها برای بانک ارزشی دارد. در نهایت کشاورز مجبور است، با داشتن چندین هکتار زمین گردن خود را نزد یک مغازه‌دار شهری کج کرده که وام او را تضمین کند.

فرهادی افزود: این چه عدالتی است که کشاورز تولیدکننده سهم اندکی از محصول می‌برد و همواره گرفتار است در حالی که یک مغازه‌دار میوه فروش در شهر وضع مالی بسیار خوبی دارد و همواره خوشحال است. دلالان واسه بین کشاورز و مصرف کننده بیشترین سود و بهره‌برداری از محصولات کشاورزی را می کنند و کشاورزان فقط رنج تولید و آهی در بساط دارند.

یک میوه فروش در یکی از خیابانهای فرعی تهران به مساحت تقریبی 20 متر مربع به ابعاد 4در 5 متر است که اجاره‌ای بوده و موجر آن علاوه بر خود، صاحب مغازه، فرزند میوه فروش، دو کارگر،نیسان شخصی که فقط مخصوص حمل میوه از میدان به مغازه است و یک متکدی در جلوی مغازه همگی از این 20 متر مربع و عرضه میوه ارتزاق می‌کنند و همگی خوشحال هستند.

یک کشاورز نمونه در دشت مغان بهترین سرزمین کشاورزی ایران با علاقه فراوان،دو فرزند پسر، سن 56 سالگی، دو بار نمونه کشور شدن و حدود 4 هکتار زمین آبی و تلاش شبانه روزی گرفتار و ناراحت است.

این کشاورز تنها اشتباهش اجاره 100 هکتار زمین و کشت پنبه و گندم بوده که از قضا همان سال تگرگ وحشتناکی می‌گیرد و همه محصول نابود شده و کشاورز همیشه از روزگار عقب می‌ماند.

حال خود قضاوت کنید که طبق اصول اسلامی«النما تابع للاصل، یعنی هر رشد و نموی از یک چیز مال صاحب اصل آن است» چگونه کشاورز تولید کننده میوه کمترین بهره و ارزش افزوده تولید را می‌برد، ولی مغازه دار،دلال و واسطه و بار فروش بیشترین بهره‌گیری و ارزش افزوده محصول کشاورز را نصیب خود می‌کند، آیا این عدالت است؟

کشاورز برای گرفتن تسهیلات از بانک باید یا کارمند شهری یا مغازه دار را بهعنوان ضامن خود که ولی نعمت همه است فراهم کند، اما نه زمینش سند دارد و نه سندش ارزشی برای بانک.

کشاورزی ایران 80 درصد به وسیله کشاورزان خرد و ضعیف اداره می‌شود، 95 درصد تولید کشاورزی ایران در بخش خصوصی است، اما تصمیم گیر کشاورزی دولت است، کشاورز نماینده‌ای در جلسات تصمیم گیری برای کار خود ندارد.

آیا وقت ان نرسیده که به واقعیت کشاورزی ایران و نه وضع ایده‌آل توجه شود؟

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید