چرا همچنان این خبر را میشنویم ؟!
اعتماد ،اسماعیل کهرم / حسن روحانی در نخستین جلسه هیات دولت، خشکی دریاچه ارومیه و حل بحران این دریاچه را در دستورکار قرار داد.
معصومه ابتکار هم در دومین روزی که به عنوان رییس سازمان محیطزیست شناخته شد با وزیرنیرو به ارومیه رفت و وضعیت بحرانی این دریاچه را از نزدیک دید و دستورها و برنامههایی برای حل بحران آن ارایه کرد. اینها در کنار تمام حرفهایی که رییسجمهور درباره اهمیت محیطزیست زدهاند و برنامهها و پروژههایی که سازمان محیطزیست تلاش کرده تا انجام دهد، باعث امیدواری در حل بحرانهای محیطزیست شد و بالا رفتن سطح توقعات. برخلاف گذشته که گوش شنوایی نبود، اینبار گوشهای شنوا و چشمهای بینای زیادی برای حل بحرانهای محیطزیست، بیش از اندازه وجود دارد. فعالان محیطزیست نگرانند، مردم توجه نشان میدهند و مدیران هم به دنبال برنامههایی برای حل بحرانها. اما اتفاق خاصی رخ نمیدهد و هیچچیز درست نمیشود؛ بازهم خبر میرسد که خشکسالی دریاچه ارومیه را تهدید میکند یا جنگلی در خطر است و... درست نمیشود، چون حلقه مفقوده، پول است. ما پولی نداریم که برای حل بحرانهای محیطزیست خرج کنیم. مثلا برای همین حل بحران خشکسالی دریاچه ارومیه باید سیستم کشاورزی ما تغییر کند تا آبهایی که برای کشاورزی و دامداری در این سیستم قدیمی هدر میرود، به دریاچه بریزد. اما به سازمان محیطزیست بودجهای نمیرسد، وزارت نیرو اعلام میکند بودجهای ندارد و وزارت کشاورزی هم حرفی درباره این موضوع نمیزند. تحریمها اینجاست که خودش را نشان میدهد و مشخص میکند، وقتی اقتصاد در بحران است و کشور به دلیل تحریمها منابع مالی چندانی ندارد، اینکه چرا مشکلات محیطزیست ما حل نمیشود، اتفاقی کاملا طبیعی است. پولی و بودجهای وجود ندارد. رییس سازمان محیطزیست چه کاری از دستش برمیآید، وقتی بودجهای نیست و حتی اجازه استخدام محیطبان ندارد؟ کاری از دست کسی برنمیآید، نه کمپینها تاثیرگذارند، نه نگرانی کارشناسان محیطزیست و مردم و نه حتی برنامهها. بودجه حلقه مفقوده است و شاید تنها کسی که میتواند نوار این مشکلات و خبرهای مربوط به بحرانهای محیطزیست را اندکی بهبود بخشد، شخص رییسجمهور است که همیشه میگوید: «دولتی محافظ محیطزیست دارد».
دیدگاه تان را بنویسید