مرثیهای برای یک رویا!
شهروند/ حرفهای امروز ما از مرور یک فیلم تلگرامی شروع میشود! فیلمی که در ماه گذشته و درمیان شبکههای مختلف اجتماعی منتشر شد و مخاطبان زیادی را به خنده واداشت. دختربچه چهار-پنج سالهای که در یک خودرو بود و با ناز و کرشمهای دخترانه در مورد پسری که قصد دارد با او ازدواج کندصحبت میکرد. دختربچهای که در این کلیپ دیده میشد، آنقدر جدی و آنقدر حساب شده در ارتباط با این موضوع سخن میگفت که مخاطب اطمینان مییافت این موضوع برای دخترک تا چه حد دارای اهمیت است و تا کجا در رابطه با شخصیت طرف مقابلش- یا همان پسرک ٥-٤ساله- کنکاش کرده است و البته مادر دخترک هم پشت به دوربین است و با او همراهی میکند تا ببیند بالاخره دخترش کدام پسر را برای ازدواج برگزیده است.
واکنش دیگران نسبت به این کلیپ هم نکته جالبتوجه این ماجراست. تقریبا تمام کسانی که این فیلم را دیده بودند، از شیرینزبانی دخترک میگفتند و ضریب هوشی بالایش. همه بهبه و چهچه میکردند که ببین چقدر زرنگ است؟ ببین چطور حسابشده حرف میزند؟ راستش نمونههای مثل این را قبلا هم دیدهایم. از زبان دخترکان و پسرکان اطرافمان حتما شنیدهایم که در مورد دوستپسر یا دوستدخترشان حرف میزنند و از قول و قرارهایشان برای آینده میگویند و شاید پیش خودمان میگوییم که خب بچهاند دیگر، ما هم درکودکی دوست داشتیم خیلی کارها انجام دهیم و حالا بگذار حداقل اینها راحت باشند و قد ما سختی نکشند. شاید این واکنش چندان هم غیرمنتظره نباشد. بههرحال ما نسل جنگ و بعد ازجنگ هستیم. نسلی که دختران دوره ابتدایی حق پوشیدن مقنعه سفید نداشتند و پسرانش حق بلند کردن مو. نسلی که دلش برای خرید یک دفترمشق جدید آب میشد و هر روز اوقات فراغتش را با شنیدن صدای رادیو و اخبار جنگ پر میکرد به جای دیدن انیمیشنهای رنگ و وارنگ! ما نسلی بودیم که آرایشکردن دختران بزرگترین گناه بود و لباس آستین کوتاه پوشیدن پسران جرم نابخشودنی. حالا هم انگار این همه فشار سرباز کرده است و میگوییم بگذار فرزندمان هر کاری دلش خواست انجام دهد. ایراد این ماجرا به این نیست که یک دختربچه بیاید و با شیرینزبانی از یک پسر بگوید. ایراد این ماجرا زمانی است که همه آمال و آرزوهای کودکی درهمین حرفها خلاصه شود درهمین اندیشهها و کودکان ما گمان کنند زندگی یعنی همین. زندگی یعنی همین؟ دخترانمان را پرنسس بدانیم و پسرانمان را شاهزاده؟ دخترانمان آرزویشان زیبا بودن باشد تا مورد اقبال پسرها واقع شوند و پسرهایمان دلشان بخواهد چشم همه دختران به آنها باشد؟ نکند این بهبه و چهچه کردنها و این شوخیها، جدی شود؟ جدی نشده است؟ نوجوانانی که در کوچه و خیابان میبینیم و نمیتوانیم با آنها ارتباط برقرار کنیم زاییده همین تفکر نیستند؟ ما کی و کجا به فرزندانمان یاد میدهیم ارزش تو به ظاهر توست و این تفکر آیا تفکر قابل تقدیری است؟ کی به او یاد دادهایم فکر و ذکرش برقراری ارتباط با جنس مخالف باشد؟ کی به او این مرزبندیهای جنسیتی را آموزش دادهایم؟ کی از پرورش دیدگاه انسانی و نه جنسیتی غفلت کردهایم؟ حواسمان را جمع کنیم. سقف آمال و آرزوهای کودکانمان آنقدر پایین نباشد که برای جاشدن در زیر سقف آن، خود را کوچک کنند و خم بمانند! نکند رویاهای کودکی آنها آنقدر سطحی باشد که نیاز به شکلگیری تفکر انتقادی در آنان بمیرد!
درهمین رابطه به بررسی ارزشها و نگرشهای کودکان، عوامل شکلدهنده آن و همچنین برخی از پیامدهای این نوع جامعهپذیری خواهیم پرداخت.
دیدگاه تان را بنویسید