دودِ آتشِ پردیسان جای دوری نمی رود!

دودِ آتشِ پردیسان جای دوری نمی رود!

اصغر محمدی فاضل

کدخبر: 25682
دودِ آتشِ پردیسان جای دوری نمی رود!
معاون اسبق سازمان حفاظت محیط زیست

هر سال نیمه پاییز که می شود هشدار محیط زیست برای عدم تردد کودکان و کهنسالان شروع می شود و سروکار بیماران قلبی و تنفسی به اورژانس‌ها می افتد و این دور و تسلسلِ مسموم در چرخه زندگی مردم شهرهای بزرگ تکرار می شود. اما امسال رسانه ها انگار در همان روزهای آغازین آبان به پیشواز رفتند و نام سازمان حفاظت محیط زیست و عکس پردیسان نشینان، بر تارک صفحه نخست سایت ها و روزنامه های کشور نقش بست.

اعتراض دیرپای جمعی از کارکنان سازمان این بار به یک گره تبدیل شد و زخمی کهنه سر باز کرد. داوری در این شرایط دشوار است، اما چون پیش از این در اردیبهشت سال 91 و در دولت قبل نیز شاهد رخداد چنین تجمعی در سازمان بوده ام، مشتاقم از چند منظر نگاهی به آن بیندازم:

1. کارکنان سازمان مثل بسیاری از دستگاه های دولتی دیگر فاقد یک سندیکا یا انجمن صنفی هستند که نمایندگان آن با رای کارکنان سراسر کشور انتخاب شوند و در چنین مواردی پیش از آنکه صدا به فریاد مبدل شود مشکل را رفع یا مدیریت کنند. در غیاب چنین نهادی، برخی محیط بانان و کارشناسان استان ها گله دارند که همکارانِ «پردیسان نشین» امروز مشکلی دارند که اگر فردا حل شود، مثل قبل سکوت می کنند و اعتنایی به سایر مشکلات ما ندارند.

2. رفتار برخی رسانه ها هم ماجرا را از یک اعتراض صنفی به کژراهه برد. معترضین هم گفته اند که از بهره برداری سیاسی موضوع خشنود نیستند و ادامه اعتراضات را به این شکل به مصلحت نمی دانند. در این کشاکش عده ای فرصتی برای به چالش کشیدن دولت (یازدهم) پیدا کردند و از سوی دیگر هم معصومه ابتکار این تهدید را به فرصتی برای یک آزمون مدیریتی و سیاست ورزی تبدیل کرد؛ اما شاید کارکنان معترض تنها بازندگان ماجرا باشند که پیامشان در هیاهوهای رسانه ای گم شد.

3. از روزِ قبل، اغلب مدیران و کارکنان می دانستند که چنین تجمعی برگزار می شود و با شیوه هایی میشد مانع آن شد، همانطور که در سال های گذشته رفتار شده بود؛ ولی زخم را زیرپوستی کرد. به نظرم رواداری مدیران سازمان در این خصوص قابل تامل است که چقدر تحمل نقد و مدیریت این شرایط را دارند؟

4. مثل هر اجتماع دیگر، همه کارکنان سازمان مثل هم فکر نمی کنند. برخی مو سفید کرده هایی که سال ها پیش از خیابان ویلا به پردیسان نقل مکان کرده اند، به سازمان و کارکنانش مثل خانه و خانواده دوم خود نگاه می کنند و علاقه ای به تنش و جوسازی ندارند. پیش از این هم روسای دیگر سازمان را تجربه کرده اند و می دانند که هیچکدام عصای جادویی نداشتند تا مشکلات سازمان را یک شبه و یک تنه حل کنند.

آنها هم از فشارهای اقتصادی و برخی کمبودها کاسه صبرشان لبریز شده، ولی آبروی سازمان را آبروی خود می دانند و خوش ندارند که رخت چرک هایشان در کوچه، پیشِ چشم دیگران شسته شود.

چه باید کرد؟

نه مدیران فعلی سازمان، نه معترضان و نه پیشکسوتان نمی توانند ادعا کنند که یک نسخه شفابخش در جیب شان دارند که اگر اجرا شود همه مشکلات حل خواهد شد، ولی به اعتبار تجربه خدمت در سازمان و سابقه دوستی با برخی معترضین می توان پیشنهاداتی ارائه داد:

کوتاه مدت: قهر با همدیگر مشکلی را حل نمی کند. مثل هر اختلافی باید گره ها را پشت میز مذاکره باز کرد نه روی سنگفرش پردیسان! تجدید نظر در برخی رویه ها، رفع تبعیض بین معاونت ها در پرداخت مزایا و البته عذرخواهی شجاعانه بابت اشتباهات احتمالی یا کاستی های موجود که اغلب ریشه در گرفتاری های مالی کشور دارد می تواند بخشی از توقعات را تامین یا تعدیل کند.

میان مدت: ظرفیت سنجی پرسنل و ارجاع کار و پرداخت پاداش بر اساس توانمندی، حجم کار و مسئولیت پذیری می تواند یک راهبرد میان مدت باشد. مشاورین خصوصی یا نهادهای نظارتی می توانند به منظور راستی آزمایی طرفین و حفظ اعتدال، این شیوه را پایش کنند.

بلند مدت: احیای مصوبه زمستان 89 هیات وزیران در خصوص ایجاد پژوهشگاه ملی محیط زیست و تبدیل وضعیت کارکنان واجد صلاحیت های علمی و قانونی به هیات علمی (وفق مقررات وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)، علاوه بر اینکه نظام ارتقای علمی را در پیکره سازمان نهادینه می کند، ظرفیت های شغلی جدیدی را ایجاد می کند و موجب افزایش حقوق و مزایای قانونی جمعی از کارکنانی خواهد شد که همواره گله مندند شانس بروز و ظهور استعدادهایشان وجود ندارد.

اما حرف آخر، بیشتر یک واگویه فردی از طرف کسی است که نیمی از عمرش را در این سازمان صرف کرده است؛ سازمان حفاظت محیط زیست بخشی از آبروی کشور است، برای حفظ آن، اعتبار بخشیدن و سربلندی اش که در نهایت به سرفرازی همه آحاد ملت می انجامد، باید از اتهام زنی، جنجال آفرینی و تضییع حقوق یکدیگر پرهیز کرد. دود این آتش که در خانه روشن شده، بیش از همه به چشم اهالی آن می رود./

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید