جشن آبانگان، امروز است
اعتماد ، میرجلالالدین کزازی/جشنهای ایرانی که بسیار پرشمار نیز هستند، یکی از برجستهترین و بنیادیترین ویژگیهارا در فرهنگ ایرانی پدید میآورند. از این دید دارای ارزش بسیار فرهنگی، منشی، روانی و اجتماعی هستند، زیرا که با برگزاری این جشنها، «چیستی» ایرانی شناختهتر خواهد شد و استواری بیشتری خواهد یافت. هم ایرانیان به بهانه برگزاری این جشنها بیش از پیش با گرانمایگی، دیرینگی والای فرهنگ و منش ایران آشنا خواهند شد و هم دیگر مردمان. از سوی دیگر یکی از ویژگیهای بنیادین این جشنها، همگانی بودن آنهاست.
کمابیش میتوان گفت: همه جشنهای ایرانی آیینهایی هستند که برای برگزاری آنها، ایرانیان در هر روستا و شهر، میباید گردهم بیایند و در کنار یکدیگر آن جشن و آیین را برگزار کنند. اگر پارهای از جشنهای ایرانی مانند جشن نوروزدر این روزگار در شهرهای بزرگ ایران به جشنی خانوادگی فروکاسته است، از آن روست که شیوه زندگانی نو، زمینه و امکان برگزاری این جشنها را به شیوه پیشین از میان برده است. از سوی دیگر پیشینه جشنهای ایران، آیینهای شادمانیاند. هر مردمی همبستهتر باشند، شادمانتر و بیگمان توانایی بیشتری خواهند داشت در اینکه بتوانند جایی که زندگی میکنند با نگاهی گستردهتر سرزمینشان را پیشرفتهتر و آبادانتر بگردانند. به ویژه در این روزگار که روزگار گسست و جدایی است و در شهرهای بزرگ جهان، بدان گرایانند که زندگی را در تنهایی بگذرانند از سویی و از دیگر سو، زمینهها، بهانهها و انگیزههای اندوه و دلمردگی هم افزایش یافته است، برگزاری این جشنها که هم مایه شادمانیاند، هم مایه و زمینه همبستگی و پیوند را فراهم میکنند، کارکرد بیشتری خواهد داشت. حتی میتوان گفت: گونهای بایستگی و ناچاری را برای مردمان از آن میان ایرانیان، پدید خواهد آورد.
خوشبختانه چندی است که میبینیم برگزاری این جشنها در جامعه ایرانی گسترش و روایی افزونتر یافته است. پارهای از جشنها که به کناری نهاده شده بود در این سالیان برگزارده. مانند جشن تیرگان، خردادگان، بهمنگان، اردیبهشتگان یا جشنی که به زودی فراخواهد رسید؛ جشن آبانگان.
دیدگاه تان را بنویسید