خانه ناامن

خانه ناامن

علیرضا صفاخو

کدخبر: 25441
خانه ناامن

سردبیر خبرگزاری کشاورزی ایران (ایانا)

خانه، مکانی است برای استراحت، زندگی و آسودن...؛ مکانی که معمولاً یک فرد یا یک گروه که گاه تشکیل خانواده می‌دهند، در آن زندگی می‌کنند و وسایل خود را در آن نگهداری می‌کنند. خانه‌هایی که به مرور زمان و هنرمندی معماران و مهندسان ساختمان و سرمایه‌گذاری سرمایه‌گذاران ریز و درشت، از قالب ساختمان‌هایی شکننده یا چادرهایی ناامن، به ساختمان‌هایی با اسکلت‌های مدرن و پایدار مقابل سیل و زلزله و طوفان بدل شده‌اند. خانه‌هایی که با وجود تنوع ساختاری، واجد امنیت و حریمی مشخص و ویژه است.

اما قصد نگارنده از توصیف تحولات صنعت ساختمان و خانه‌سازی، پرداختن به مسئله فنی و مهندسی ساخت و ساز خانه نیست، کمااینکه با جستجوی ساده واژه "خانه" در موتور جستجوی گوگل، می‌توان بیش از 50 میلیون نتیجه استحصال کرد که در قیاس با ماده غذایی‌ای مانند شیر که در این موتور جستجوی اینترنتی نهایت هشت میلیون نتیجه حاصل می‌شود، می‌توان به اندازه فراوان، یافته‌های علمی، اقتصادی و فنی به دست آورد! بلکه نگارش این یادداشت، هشداری است به مدیران تصمیم‌ساز و تصمیم‌گیری که اختیارات آنها در حیطه سلامت می‌تواند سرنوشت اقتصادی و اجتماعی نسل فردا و حتی امروز را تحت‌الشعاع قرار دهد. هشداری به آنها که احساس مسئولیتی در قبال فجایع بیماری‌های کشنده خاموش و غیرخاموش انسانی قائل نیستند و حداکثر نقشی که می‌توانند ایفا کنند، صدور بیانیه‌ای تشریفاتی، یا انداختن توپ مشکلات به زمین مسئولی در حوزه تصمیم‌گیری دیگر است!

آری، در عصر حاضر بی‌تفاوتی در قبال هم‌نوعان به شکلی آزارنده بیداد می‌کند، گویی صدای بلند همین بی‌تفاوتی‌هاست که نمی‌گذارد صدای اعتراض دلسوزان سلامت و پیشگیری از تبعات اجتماعی و اقتصادی ابتلای ملت به بیماری خاموش پوکی استخوان به گوش آنها که باید بشنوند، برسد!

معاون اول رئیس جمهوری دولت گذشته که امروز در زندان به‌سر می‌برد، مفتخرانه از سرمایه‌گذاری 360 هزار میلیارد تومانی دولتش در "مسکن مهر" می‌گوید تا پرچم پوپولیستی نگاه به اصطلاح مهرورزانه دولت پاک دستان را به رخ جامعه‌ای بکشد که کارشناسان تغذیه‌اش، رشد پرشتاب بیماری‌های خاموش مانند "پوکی استخوان" را بارها و بارها به مدعیان دلسوزی سلامت ملت گوشزد کرده‌اند؛ اما چه سود!؟ در جامعه‌ای که حتی "دلواپسان سلامت"، افزایش سرطان و پیشتازی ایران را در ابتلای به آن در بین سایر ملل طرح می‌کنند، "پوکی استخوان" فراموش می‌شود و فریادرسی نمی‌یابند زنان و مردانی که خودشان و خانواده آنها، قربانی غفلت طولانی مدت تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران می‌شوند.

آری، شاید خانه‌های مهر و بی‌مهر، سال‌هاست مورد الطاف دولت‌ها قرار می‌گیرد، اما هیچ اندیشیده‌ایم که چه بر سر خانه‌های روح و روان ما می‌آید، هنگامی که نگاه مسئولان و حتی منتقدان رسانه‌ای ما، فقط محصور به چهاردیواری خانه‌های با اسکلت آجری و فلزی است!؟ غافل از این که "خانه تن"، پناهگاه اصلی انسان‌هاست و این خانه جز با تأمین کافی کلسیم که در مایه حیات یعنی شیر و استفاده از نعمت نور خورشید یافت می‌شود، به طرق دیگر در دسترس نخواهد بود.

نگاهی به مطالعات صورت گرفته و داده‌های کارشناسی مورد تأیید مسئولان وزارت بهداشت، گویای عمق اسفناک فاجعه پیش رو هست:

مطالعه چندی پیش وزارت بهداشت نشان می‌دهد 47 درصد زنان و 44 درصد مردان بالای 50 سال در ایران دچار کمبود تراکم استخوان هستند و 4.6 درصد افراد 20 تا 70 سال در ایران به پوکی استخوان در ستون فقرات مبتلایند. همچنین از هر چهار زن ایرانی بالای 50 سال، یک نفر به پوکی استخوان مبتلاست. این در حالی است که مطالعه دیگری در ایران نیز نشان داده است، نیمی از زنان بالای 45 سال و 90 درصد زنان بالای 75 سال در ایران به پوکی استخوان مبتلا هستند. حال این آمار را بگذارید کنار آمار پوسیدگی دندان‌های هر ایرانی، تا اگر همچون احساسمان از شنیدن اخبار زمین‌خواری‌های هزاران هکتاری و اختلاس‌های چند هزار میلیاردی، عادی نشده باشد؛ دست کم اندکی بر آن تأمل کنیم!

10 سال پیش، آمارها نشان می‌داد هر کودک ایرانی با پنج دندان پوسیده وارد مدرسه شده است. این میزان در حال حاضر به 5.7 دندان پوسیده برای هر کودک هفت ساله رسیده است و از آنجا که به‌طور متوسط هر ایرانی دو دندان پوسیده دارد، اگر برای ترمیم هردندان پوسیده 200 هزار تومان هزینه شود، هزینه‌ای بیش از 30 هزار میلیارد تومان به اقتصاد کشور تحمیل می‌شود! حال تصور کنید که با این هزینه (که با احتساب نرخ‌های جدید بیش از اینهاست)، فرصت‌های شغلی بسیاری را می‌توان در بخش صنعت و کشاورزی ایجاد کرد یا به چالش‌های بودجه‌ای مدرن کردن شبکه‌های آبیاری و... که درد امروز همگان است، فائق آمد، اما دریغ و هزار افسوس که بی‌توجهی متولیان سلامتی، باعث افزایش هزینه‌های سلامت بر مردم ایران شده است.

با این اوصاف چگونه است که دولت‌ها (به معنای اعم کلمه، نه فقط قوه مجریه) با وجود داشتن مسئولیت قانونی در برقرار کردن امنیت ملی، پیشگیری از فاجعه زمین‌گیری میلیون‌ها شهروند و روستانشین در یکی دو دهه آینده را نادیده می‌گیرند و پیشگیری مسئولانه از این بلای به دست خود ساخته را جزو سیاست‌های کلیدی و محوری نظام قرار نمی‌دهند!؟ مگر نه آنکه همگان داعیه ارادت به ملت را داریم و در هر تریبون به‌دست‌آمده، همچون عاشقان سینه چاک مردم، دایه مهربان‌تر از مادر هم شده‌ایم!؟ با این اوصاف، چه معنا دارد که هزاران میلیارد تومان برای پیشگیری از بیکاری ادعایی و احتمالی نیم میلیون کارگر مونتاژکار خودرو در داخل کشور اختصاص می‌یابد، اما جز 550 میلیارد تومان یارانه به شیر مدارس، که آن هم تاکنون به شکل استاندارد و اثرگذار تخصیص نیافته، آب از دست تعیین‌کنندگان بودجه نمی‌چکد!؟

دوستان! تا "خانه تن" بر چارچوبی مطمئن استوار نباشد، چهاردیواری "خانه بتونی" هیچ لطفی ندارد... هیچ!

D-940730-01

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید