نقطه داغ زمین
توماس فریدمن
توماس لورن فریدمن مشهور به توماس فریدمن روزنامه نگار، ستوننویس و نویسندهٔ آمریکایی؛ متخصص مباحث سیاست خارجی، خاورمیانه و مسائل زیست محیطی است که تاکنون سه بار برندهٔ جایزهٔ پولیتزر شده است. وی هماکنون هفتهای دو بار برای نیویورک تایمز قلم میزند.
درباره آینده روابط سنی، شیعه، عرب، ترک، کرد و اسراییل سر یک چیز شرط میبندم: اگر دست از این کشمکشهای طولانیشان برندارند، مادر طبیعت تکتکشان را نابود میکند، خیلی پیش از آن که خودشان همدیگر را نابود کنند. بگذارید به چند خبر که شاید در شلوغی بحث درباره توافق هستهای ایران ندیدهاید اشاره کنم: ۳۱ جولای، نشریه USA Today گزارش داد « در حالی که موجی از گرما خاورمیانه، یکی از گرمترین مناطق زمین، را میپزد، در بندر ماهشهر ایران، شهری نزدیک خلیج فارس، دما به ۷۳ درجه سانتیگراد رسید. «این یکی از باورنکردنیترین دماهایی بود که من تا به حال دیده بودم و یکی از بالاترین دماهایی است که تا به حال در جهان ثبت شده است.» این جمله آنتونی سلینی کارشناس هواشناسی است. «درحالی که دما «فقط» ۴۵ درجه سانتیگراد بود نقطه شبنم به عدد غیر قابل درک ۹۰ درجه رسیده بود... ترکیب گرما و رطوبت که به وسیله نقطه شبنم اندازهگیری میشود شاخص سنجش گرما یا میزان دمای واقعیای است که بدن انسان احساس میکند.» آنطور که آن برنارد، خبرنگار تایمز در گزارش مورخ یک آگوست مینویسد؛ مساله گرما در عراق «حتا مساله جنگ با داعش را هم تحت شعاع خود قرار دادهاست. نخستوزیر برای دور نگه داشتن مردم از آفتاب، چهار روز در هفته را تعطیل کرده است و یکی از امتیازات تشریفاتی مدیران دولت را از آنها گرفته است: حق داشتن برق برای دستگاههای تهویه در هر ساعتی از شبانه روز...» در ۱۹ فوریه ۲۰۱۴، اسوشیتد پرس از ایران گزارش داده است: « نخستین مصوبه کابینه رییس جمهور جدید ایران، حسن روحانی، درباره چگونگی حل منازعات هستهای کشورش با قدرتهای جهانی نبود، بلکه درباره راههای جلوگیری از نابودی بزرگترین دریاچه کشور بود. بیش از هشتاد درصد دریاچه ارومیه، یکی از بزرگ ترین دریاچههای آب شور جهان در دهه گذشته خشک شده است. به گفته کارشناسان، دلیل اصلی این موضوع تغییرات اقلیمی آب و هوا، افزایش مصرف آب توسط زمینهای زراعی منطقه و سد زدن بر رودخانههایی است که به دریاجه میریزند. به سوریه نگاه کنید: انقلابش همراه با خشکسالیِ چهارسالهای شد که شدیدترین خشکسالی در تاریخ مدرن کشور است. بیش از یک میلیون کشاورز و گلهدار زمینهایشان را ترک کردهاند و به شهرهایی رفتهاند که دولت بشار اسد به کلی ناتوان از کمک به آنهاست. این مساله در آتش انقلاب دمیده است. همه مردم این منطقه در حال بازی با آتش هستند. در حالی که بر سر این که چه کسی خلیفه است، شیعه و سنی کدام جایگزین راستین پیامبر هستند، یا خداوند سرزمین مقدس را به چه کسی وعده دادهاست میجنگند، مادر طبیعت بیکار ننشسته است. او اهل سیاست نیست. فقط قوانین فیزیک، زیست و شیمی را میداند و اگر این مردم مسیرشان را اصلاح نکنند، تمامشان را نابود میکند. تنها «گرا»ی ناجی آنها، نه شیعهگرایی و نه اسلامگرایی که «محیطزیستگرایی» است. فهمیدن این که هوای شیعه و آب سنی وجود ندارد. فقط اشتراکات وجود دارد و اکوسیستمی که به طور مشترک از آن استفاده میکنند و اگر در همکاری در مدیریت و حفظ آن اهتمام نورزند، مرگ محیط زیست به انتظار [مرگ] تمام آنهاست.
لینک اصلی مطلب: اینجا
ترجمه: محمد افخمی
دیدگاه تان را بنویسید