عصر جدید در راه است

نادر داوودی  

کدخبر: 23961

جهان روزنامه‌نگار در فیس‌بوک، جهانی کوتاه، سریع و بدون واسطه است. من سال‌های سال کار خبر می‌کردم و در خبرگزاری‌ جمهوری اسلامی بودم، بعد وارد نشریات شدم و مجله «تماشاگران» را منتشر کردم و بعد از «تماشاگران» و ورود به دنیای مجازی، وارد فیس‌بوک شدم و در شکل دیگری فعالیت‌های روزنامه‌نگاری را ادامه دادم. در ابتدا چیزی از این مدل روزنامه‌نگاری نمی‌دانستم، اما آرام آرام از سرگردانی بیرون آمدم و راه و روش این فعالیت تک‌نفره را پیدا کردم. حالا، کاری که انجام می‌دهم، ترکیبی از کار یک فتوژورنالیست و یک نویسنده است. چون بعد از مدتی از واکنش مخاطب فهمیدم؛ مطالب باید کوتاه، سریع، گزیده و حتما با عکس باشند؛ در دنیای مجازی هیچ‌کس حوصله خواندن مطالب طولانی و بلند را ندارد. تیتر و روتیتر و لید طولانی، به کار این مدل روزنامه‌نگاری نمی‌آید و از همه مهم‌تر عکس است. مخاطب دنیای مجازی با امکاناتی مثل اسمارت‌فون‌ها، روی مطالبی که عکس دارد بیشتر مکث می‌کند و توجهش به آن جلب می‌شود. ارتباط بی‌واسطه با مخاطب، همه این‌ موارد را به من یاد داد، آنها از من می‌پرسیدند چه می‌کنم و می‌خواهم به کجا برسم و به مطالبی که منتشر می‌کردم، واکنش نشان می‌دادند. تمام این موارد باعث شد که بدانم باید چه کرد و چطور این مسیر تک‌نفره را در عصر تازه ادامه دهم؛ در عصری که همه‌چیز باید کوتاه، سریع و کاملا واضح باشد. عصری که معتقدم بعد از شروع کار شبکه ‌ام تی وی، تمام جهان را تحت تاثیر خود قرار داده و حالا دیگر به روزگاری رسیدیم که مخاطب می‌خواهد شبیه همان کلیپ‌های شبکه ‌ام تی وی، که موسیقی را با تصویر نشان می‌داد و پیام را راحت و واضح‌تر منتقل می‌کرد، پیام را راحت، واضح و سریع دریافت کند؛ زمانی برای ایستادن در دنیای اطلاع‌رسانی نیست و همین است که این‌روزها ترکیب این روزنامه‌نگاری تازه با روزنامه‌نگاری دنیای کلاسیک، باعث شده عده‌ای نگران شوند و عده دیگری هم سردرگم. اما واقعیت این است که ما به شناخت این جهان نیازمندیم و باید براساس همین دنیای تازه و شناخت آن‌ در دنیای روزنامه‌نگاری تغییراتی ایجاد کنیم. باید بدانیم که مخاطب عام، از همین جهان سریع و کوتاه می‌آید و مخاطب خاص و نخبه است که هنوز می‌تواند مطالب طولانی و بلند را بخواند و اصلا دنبال آن می‌گردد. با چنین شناختی و البته بازگشت به اصل و اصول اولیه کار در دنیای روزنامه‌نگاری، که همان نثر و زاویه نگاه و آشنایی با دستورزبان فارسی است، می‌توانیم در این جهان تازه، وارد مسیری تازه شویم؛ اتفاقی که این روزها کمتر به آن توجه می‌کنیم و در بحران کمبود روزنامه‌نگاران باسواد، با مطالعه، متفکر و آگاه، هنوز نتوانستیم به نقطه‌ای ثابت برای موفقیت برسیم.

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید