سکوتی که باید شکست!

منصور انصاری

کدخبر: 23423

روزنامه نگار تخصصی بخش کشاورزی و مدیرتحریریه ماهنامه دامپروران

دیروز یکی از همکاران رسانه ای، با شهامت موضوعی را در فهرست وایبر با نام «خبرنگاران» مطرح کرد که انگیزه ای شد تا این مطلب را بنویسم. ایشان سکوت را در مذاکرات هسته ای « لوزان» و سپس « وین» جایز نمی داند و با تحلیل موجز و تاریخی از مجموع آنچه که در سایه این تفاهم، جمع بندی و نهایتاً توافق در این گفتگوها حاصل می شود و صحنه های پیش رو را در شرایطی که ممکن است به نتیجه برسد یا نرسد در چند جمله عمیق بیان می کند: "طبعاً فتح الباب این بحث که به عشق و شعر همیشه می توان پرداخت و یا موضوعاتی از قبیل دکل نفت دزدیده شده، اختلاس، مسابقه فوتبال، والیبال و ...، همیشه بوده، هست و خواهد بود؛ اما تاریخ، بی تفاوتی در مورد یکی از سرنوشت ساز ترین تصمیم ها در عرصه دیپلماسی عمومی را نخواهد بخشید». وی همگان را به اعلام نظر و شکستن سکوت دعوت می کند که حداقل در بخش کشاورزی این موضع گیری را باید به نام علیرضا صفاخو، همکار خوبمان ثبت کرد. گرچه فردا که مُد شود، همگان سینه چاک می کنند که « ما بودیم، ما گفتیم » و « چه ها » که نکردیم، اما همین پیام کوتاه چند خطی اثرش را گذاشت و شورای هماهنگی تعاونی های صیادی با اشاره به حضور فعالشان در انتخابات خرداد 92 ریاست جمهوری و «برخورد با هجمه و مخالفت برخی از افراد و طیف ها با گرایش های سیاسی و بینش خاص که با نگرانی و ترس از به خطر افتادن منافعشان ساز مخالفت می زنند» یادآور می شود: « این عده خاص » برآنند که « مسیر سیاست های خِرَد گرایانه مورد نظر نظام جمهوری اسلامی از مسیر اصولی خارج و با جو سازی، عوام گرایی و سوء استفاده از مفاهیم آزادی، ایستادگی و شرافت ملی و دینی به بیراهه و بن بست بکشانند». این طلیعه همان وایبر چند خطی است که در یک محفل کوچک خبری بروز یافت.

حال پرسش اصلی این است که بخش کشاورزی و شاکله آن در تمامی ابعاد اعم از دولتی، خصوصی و صدها تشکل شهرستانی، استانی و ملی آن از خود نمی پرسند که نتیجه نهایی این مذاکرات که در روزهای نهایی از مرحله تفاهم و جمع بندی می گذرد و وارد توافقی تاریخی و سرنوشت ساز می شود چه تأثیر مثبت یا منفی بر سرنوشت آنان دارد؟ یعنی قرار است وقتی معما حل شد بخش کشاورزی و شخصیت های آن، فرصت طلبانه کف بزنند و هورا بکشند!؟ آیا تصور نمی کنند که حمایت ایشان از اخذ نتیجه مذاکرات و موضع گیری در برابر کسانی که رئیس جمهور آنهارا "کاسبان تحریم" می نامد و حتی به ناپدید شدن حیرت آور دکل نفتی در روز روشن نیز اشاره ای نمی کنند، در این شرایط مملو از مناقشه به کار می آید؟ آیا نباید بخش کشاورزی به عنوان مظلوم ترین بخش اقتصاد کشور به تحلیل شرایط خود در صورت امضاء موافقت نامه با پنج به علاوه یک (1+5) بپردازد؟ آیا نباید بخش کشاورزی صاحب نسق و منتفع از صادرات و تعاملات جهانی، از هم اکنون موضوع ورود به سازمان تجارت جهان (W.T.O) را به میان آورد؟

یعنی شخصیت های کشاورزی، کشاورزان، مدیران تشکل ها، صاحبان صنایع غذایی، واردکنندگان نهاده ها و مواد اولیه، صادر کنندگان صیفی سبزی و تره بار، گوشت مرغ و تخـــم مرغ، پسته، زعفران، فرش و ده ها قلـــم دیگرمی خواهند همچنان درقیلوله نیمروز باقی بمانند و این قافله را بیدار باش جَرَسی نیست؟ آیا نتیجه نهایی این مذاکرات هیچ تأثیری اعم از خوب یا بد در سرنوشت فعالیت تولیدی و بازرگانی آنان ندارد؟ آیا وظیفه صنایع لبنی به ویژه 4 مجموعه بزرگ که قادرند صدور محصولات خود را بیش از آنچه که هم اکنون هست گسترش دهند، فقط همین است که با دامداران و تشکل های آنان اَره بدهند و تیشه بگیرند؟ آیا واقعاً کشاورزی و کشاورزان، صاحبان اقتصاد و بازرگانی کشاورزی و صنایع غذایی خود را در آن حد نمی بینند که حتی به اندازه گروه های کم شمارِ اعضای دلواپسان، نسبت به شکست مذاکرات و نتایج زیان بار آن اعلام نظر کنند؟ آیا به واقع، کشاورزان و بهره برداران که در میدان تعهدات و مرارت های ملی هستند، حق اظهار نظر دارند یا این جریانات محفلی خود ساخته سیاسی که نقشی در تولید ملی ایفا نمی کنند؟ دریغ آنکه اگر زمان بگذرد کشاورزی و کشاورزان و صنایع غذایی بیش از همگان زیان می بینند، گرچه حکایت مخالفت های منفعت طلبانه حتی بعد از امضای توافق ادامه خواهد یافت./

مطلب مرتبط:

طی نامه‌ای خطاب به رئیس جمهوری اعلام شد: حمایت شورای هماهنگی تعاونی‌های صیادی از تصمیم مذاکره‌کنندگان هسته‌ای

بزرگ ترین جوجه‌کشی مرغ تخم گذار خاورمیانه، به زودی از پیله تحریم ها سر در می آورد

آب، تحریم و دلواپسان: آیا فهمیدنش این قدر دشوار است؟!

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید