در جبهه ایران، مواد غذایی هم مانند تسلیحات، حکم کیمیا داشت!

حجت‌الاسلام‌ والمسلمین علی‌اکبر محمدی و ابوالفضل درخشنده:

کمبود مواد غذایی در خطوط مقدم نبرد، معنویت خاصی به نیروها داده بود! آن‌جا که هر خرما ساعت‌ها دهان به دهان می‌گشت و هر قطره آب که تنها باعث‌تر شدن لب‌های خشکیده می‌شد، دست به دست می‌چرخید تا اولین نفر که لبش را‌ تر می‌کند، کس دیگری باشد!

صدای ربنای لحظه‌های افطار که بلند می‌شد، شور و شوق عجیبی بین بچه‌ها مشاهده می‌شد، در آن لحظه‌ها هر کسی مشغول کاری بود. بعضی از بچه‌ها را می‌دیدی که در گوشه سنگر یا تک و تنها کمی دورتر، کتاب قرآن و دعایشان را باز کرده‌اند و مشغول خواندن هستند. آن چنان که گویی غرق در ذکر پروردگار و جدا از این دنیا شده‌اند. اصلاً انگار یادشان نبود روزه‌اند و با آن سحری اندکی که خورده بودند و سپری کردن یک روز سخت و گرم، هنوز گرسنه و تشنه نشده بودند! البته چرا تشنه‌تر از همه بودند، تشنه نام خدا...

دسته‌ای دیگر با جنب و جوش و لبخند و شوخی سفرهای ساده افطار را پهن می‌کردند، از هر چادری یکی دو نفر از قسمت تدارکات یا ماشین‌های توزیع غذا، سهمیه افطاری خود و دوستانشان را می‌گرفتند و به چادرها می‌بردند، گاه افطاری فقط آب و کمی نان خشک و خرما بود.

آن طرف‌تر هم تعدادی از بچه‌ها مشغول وضو گرفتن بودند.

صدای اذان که بلند می‌شد با اشتیاق فراوان و با حال معنوی خیلی خاصی که فقط مختص همان روزهای جبهه بود و دیگر نظیرش تکرار نخواهد شد نماز مغرب و عشا را به جماعت می‌خواندیم و بعد برای خوردن افطاری به چادرهایمان می‌رفتیم. و خوشحال از اینکه خدا توفیق روزه گرفتن را به ما هدیه داده بود. سر سفره می‌نشستیم و بعد از خواندن دعا، با نان و خرما افطار می‌کردیم.

یک روز چند نفر از بچه‌ها تصمیم گرفتند برای افطار حلوا درست کنند، این فکر برای ما که مواد لازم را برای پختن حلوا نداشتیم کمی عجیب آمد و زیاد حرفشان را جدی نگرفتیم، اما بچه‌ها دست به کار شدند و مواد لازم را آماده کردند!

چون آرد نداشتیم، بچه‌ها نان خشک‌هایی که از چادرها جمع شده بود و اغلبشان کپک زده بود را آوردند و آرد کردند. بعد از این‌که این آرد را تفت دادند به آن روغن را اضافه کردند، روغنی که از چند روز پیش از ته مانده روغن غذاها گرفته بودند، حالا نوبت شکر بود شکرش هم از خاک قندهایی بود که مربوط به جیره هر نفر می‌شد یا قندی که سوغات از مرخصی برگشته‌ها بود. انصافا حلوای خوشمزه‌ای آماده شده بود.

هنوز هم بین بازمانده‌های جنگ، حلوای ماه مبارک رمضان در جبهه، حلاوت خاصی دارد! طعمی که به سادگی از ذهن نمی‌رود.

اغلب شب‌های ماه رمضان بچه‌ها دور هم جمع می‌شدند و دعا و مناجات می‌خواندند. دعای توسل و زیارت عاشورا هم در این روزها حال و هوای دیگری داشت. «السلام علیک یا ابا عبدالله» زیارت عاشورا و «یا وجیها عندالله اشفع لنا عندالله» دعای توسل، به سفره افطار و سحر ما معنویتی می‌بخشید که غیر قابل توصیف است و همین توشه معنوی و غفلت‌زدایی‌ها، رزمندگان را از دیگران ممتاز می‌کرد.

نمی‌توانم حال و هوای این لحظه‌ها را برای شما بیان کنم. در لشکر ٢٨ سنندج بودم و قرار بود بعد از یک هفته به خانه برگردیم، اما جاذبه این ماه، مرا در کردستان ماندگار کرد. ماه رمضان، بهترین و زیباترین خاطرات را برای ما در سنگرها آفرید.

برکت دعا در کنار سنگرها، نماز روی زمین خاکی، سحری خوردن کنار آرپی جی و مسلسل، وضو گرفتن با آب سرد، قنوت در دل شب، قیام رو به روی آسمان بی‌هیچ حجابی که تو را از دیدن محروم کند، گریه بسیجی‌های عاشق در رکوع و... همه چیز را برای میهمانی خدا آماده کرده بود.

منبع: روزنامه شهروند

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید