اختصاص 320 میلیارد ریال اعتبار برای بیابان‌زدایی

در ایران حدود 100 میلیون هکتار از اراضی در معرض پدیده‌ی بیابان‌زایی قرار دارد که از این مساحت 75 میلیون هکتار در معرض فرسایش آبی، 20 میلیون هکتار در معرض فرسایش بادی و پنج میلیون هکتار در معرض سایر اشکال شیمیایی و فیزیکی تخریب سرزمین هم چون کاهش حاصل‌خیزی، شوری‌زایی و ... است.

به گزارش خبرنگار منابع طبیعی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، از نظر قلمرو سرزمین‌های بیابانی از کل مساحت کشور 43.7 میلیون هکتار آن در زمره اکوسیستم بیابانی است که 32 میلیون هکتار از این مساحت صرفا شامل پدیده‌های بیابانی فاقد پوشش گیاهی است که حدود 20 میلیون هکتار از اکوسیستم های بیابانی تحت تاثیر فرسایش بادی هستند و 6.4 میلیون هکتار از آن در محدوده‌ی مناطق تحت تاثیر فرسایش بادی در 183 منطقه در 82 شهرستان و در 18 استان جزء کانون‌های بحرانی فرسایش بادی قلمداد می‌شوند.

در مجموع از نظر تناسب سطح مناطق خشک ایران با جهان، کشورمان روی کمربند خشک جهان قرار گرفته و 61 درصد از مساحت آن دارای اقلیم خشک و فراخشک می‌باشد که 3.1 برابر درصد جهانی (19.6درصد) است و ایران با 1.2 درصد خشکی‌های جهان دارای 2.4 درصد پدیده‌های بیابانی فاقد پوشش گیاهی و 3.08 درصد مناطق بیابانی جهان است.

که بدین منظور 320 میلیارد ریال در بودجه امسال 91 جهت اجرای عملیات بیابان‌زدایی در سطح کشور پیش‌بینی شده است که البته جوابگوی وسعت زیاد بیابان‌های کشورمان نیست.

همچنین اخیرا در مجلس شورای اسلامی طرحی مصوب شده است که براساس آن کارگروه بیابان‌زدایی در دولت تشکیل شود تا روش‌های بیابان‌زدایی در کشور را مورد مطالعه و ارزیابی قرار دهد.

گفتنی است؛ بیابان‌زایی به مفهوم تخریب سرزمین یا کاهش توان تولید بیولوژیک اراضی در مناطق خشک، نیمه‌خشک و خشک نیمه مرطوب تحت تاثیر دو دسته عوامل محیطی و انسانی است که در بین عوامل محیطی عامل اقلیمی با پارامتر‌هایی هم‌چون زمان و میزان نامناسب بارندگی، تبخیر بالا، فراوانی و سرعت نسبتا زیاد باد، دوره‌ی برگشت کوتاه و استمرار خشکسالی‌ها، گستردگی مناطق با اقلیم خشک و فراخشک و ... و عامل زمین‌شناسی با پارامتر‌هایی مثل وجود سازنده‌های شور، قلیانی، تبخیری و حساس به فرمایش و هم چنین بلایای طبیعی هم‌چون لغزش‌ و رانش زمین و سیل از مهم ترین عوامل محیطی بیابان‌زا محسوب می‌گردند.

در بین بهره‌برداری بیش از حد از سفره‌های آب زیرزمینی از طریق پساب‌های صنعتی، شهری و کشاورزی (ناشی از مصرف بی‌رویه کود، سموم آفت‌کش و علف‌کش و ...)، شیوه‌های نامناسب آبیاری (بالغ بر 75 درصد اراضی آبی به روش غرقابی)، آیش بلند مدت اراضی زارعی حساس به فرسایش، شخم در جهت شیب، بوته‌کنی، تخریب و تبدیل غیراصولی کاربری جنگل‌ها و مراتع، عدم تعادل بین تعداد دام و ظرفیت مراتع و تخریب ناشی از برداشت غیراصولی از معادن سطحی از مهم ترین عوامل بیابان‌زا محسوب می‌شوند.

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید