کشت نیم میلیون تن سیب زمینی در اصفهان، با وجود روند بیابانی شدن
سدسازیها، تغییر کاربریها، کشتهای پر آب بر و... عامل اصلی نابودی زاگرس است که اگر این روند تغییر نیابد، نمیتوان به آینده امیدوار بود.
به گزارش خبرگزاری کشاورزی ایران(ایانا)، «شیرین ابوالقاسمی» مدیر طرح حفاظت از زاگرس در گفتوگو با روزنامه ایران، تأکید میکند که اگر این روند تغییر نیابد، نمیتوان به آینده پایدار جنگلهایی که به گفته کارشناسان 40 درصد منابع آبی ایران را در خود دارد، امیدوار بود!
او جنگلها را عامل تولید آب، حفظ آب، حفظ رطوبت، حفظ خاک و... میداند و نسبت به حضور سه برابر ظرفیت مجاز دام در منطقه هشدار میدهد. او اعتقاد دارد که ریزگردها درست زمانی به طور کامل آسمان 22 استان کشور را در برگرفت که سد سبز جنگلهای زاگرس رو به خشکی نهاد. به گفته ابوالقاسمی در زاگرس دیگر گوسفندی وجود ندارد و دامدارها بز نگهداری میکنند.
او این مسأله را نشانه نبود گیاه «خوش خوراک» در عرصه میداند و میگوید: «یعنی مرتع مناسبی نداریم و گونههای سرشاخه خوار در منطقه نگهداری میشود.» او از تصویب برنامه حفاظت و توسعه از جنگلهای زاگرس تا سه ماه آینده خبر میدهد.
به اعتقاد او این برنامه میتواند جنگلهای زاگرس را از وضعیت کنونی نجات بدهد. البته یک پیش شرط دارد: «به شرطی که همه دستگاهها وارد میدان شوند.» به گفته ابوالقاسمی در این منطقه 85 میلیون متر مربع مرتع وجود دارد که باید مشخص شود چه میزان آنها درجه یک و چه میزان آنها مخروبه است و باید احیا شود.
انتقال آب به کویر
او انتقال آب زاگرس به مناطقی را که 60 درجه دمای اوج آنهاست یکی از دلایل تخریب جنگلهای زاگرس میداند و اعتقاد دارد بیش از 85 درصد آب انتقالی به این مناطق تبخیر میشود. به گفته او این سیستم باید تغییر کند.
ابوالقاسمی گفتوگوهایی با وزارت نیرو داشته است. به گفته او وزارت نیرو برای همکاری با وزارت جهاد کشاورزی اعلام آمادگی کرده تا در قالب یک «کمیته مشترک» عملیات آبخیز در بالادست سدهای کشور را انجام دهد. او اعتقاد دارد که مسئولان و دستگاهها باید اورژانسی وارد ماجرا شوند.
بیابانی شدن اصفهان شروع شد
به گفته او ساخت سدها نه تنها به خشک شدن سرشاخهها منجر شده که باعث ایجاد یک حق هزینه در جوامع محلی شده است. ابوالقاسمی میگوید وقتی ما در استان اصفهان بحران آب داریم، چرا باید 450 هزار تن سیب زمینی تولید کنیم؟
سیب زمینی یک محصول پر آب بر است و به گفته او سیب زمینی درحالی در این استان کشت میشود که شواهد بیابانی شدن اصفهان شروع شده است! البته کشت سیب زمینی تنها نگرانی این منطقه نیست. کشت 17 هزار هکتار برنج در حاشیه سد درودزن از دیگر دل نگرانیهای ابوالقاسمی و همکارانش در سازمان حفاظت محیط زیست است.
ابوالقاسمی میگوید: «حقابه دریاچه بختگان باید از این سد درودزن تأمین بشود اما یک متر مکعب آب به آن نمیرود.» همه آب هزینه کشاورزی در مرودشت و کرکامفیروز (برنج) میشود.
جایگزینی کشت تناوبی به جای کشت غرقابی
به گفته او با همکاری جهاد کشاورزی، حفاظت محیط زیست و جوامع محلی یک برنامه در این منطقه تدوین شده که بتوان تا 58 درصد آب مصرفی ذخیره شود. او جایگزینی کشت تناوبی به جای کشت غرقابی را از جمله برنامههای انجام گرفته در این منطقه میداند که نتایجی مثبتی در بر داشته است.
او در پاسخ به این پرسش که آیا برنامهای برای حذف کامل برنج در اصفهان اندیشیده شده یا خیر، میگوید: «باید جهاد کشاورزی به دنبال یک راهکار باشد. چون کشاورزان در این منطقه از هر دو هکتار زمین نزدیک به 20 تا 22 میلیون تومان درآمد دارند. محصول یا شغل جایگزین باید همین درآمد را داشته باشد.»
در برخی نقاط دیگر مثل چهارمحال و بختیاری شغل جایگزین از جمله صنایع دستی و گردشگری توانسته مردم را تشویق به تغییر الگوی کشت یا کور کردن زمین کند، اما به گفته ابوالقاسمی این موضوع در سمیرم جواب نمیدهد و وزارت جهاد کشاورزی باید به دنبال یک محصول کم آببر با میزان درآمد مساوی باشد.
دیدگاه تان را بنویسید