وظایف ذاتی دستخوش واکنش های تبلیغاتی
مهدی ملکوتی
بعد از ابراز دلخوری و نارضایتی رهبری نسبت به شرایط منابع طبیعی و محیط زیست و تأکیدهای شفاف و بدون پردهپوشی ایشان در متوقف ساختن روند تخریب عرصههای منابع طبیعی، زمین خواری و حتی کوهخواری به بهانه ساخت شهرک، پارک و سرمایهگذاری و جذب گردشگر و... بلافاصله هر مقام مسئولی که فکر میکرد ممکن است بخشی از سخنان رهبری به دستگاه تحت مدیریت وی بازگردد، با صدور بخشنامه و سخنرانی و شرکت در همایش و... خواستند تا به نوعی همسویی خود را با رهبری در مواجهه با مصائبی که بر منابع طبیعی و محیط زیست کشور میرود، نشان داده باشند.
رئیس قوه قضاییه پیشقدم بود در صدور دستور به دادستانهای کشور برای مقابله با پدیدههای مورد اشاره معظمله و پس از ایشان، رئیس جمهور نیز با شرکت در مراسمی همسویی دولت را با فرامین رهبری نشان داد و شهردار تهران نیز با قرار گرفتن در مقابل دوربینهای تلویزیونی و وعده در اختیار قرار گرفتن یکهزار هکتار فضای سبز دربزرگراه شهیدبابایی که عموماً در اختیار برخی دستگاهها است تا روز طبیعت (۱۳ فروردین ۹۴) و در اختیار قرار دادن این فضا در اختیار شهروندان تهرانی در عمل نشان داد که عزمش برای بهبود بخشیدن شرایط منابع طبیعی و محیط زیست و فضاهای سبز جزم است.
تا این جای کار ایرادی نیست، اما پرسش مهم این است که آیا مقابله با زمینخواری، کوهخواری، تخریب عرصه منابع طبیعی، صیانت از جنگلها، مراتع و حفظ و توسعه فضای سبز درون شهری جزو وظایف ذاتی قوه قضاییه، دولت و شهرداری، سازمان جنگلها و مراتع، سازمان حفاظت محیط زیست و سایر دستگاهها و قوا نیست؟
اگر رهبری برای حل این معضل اساسی ورود نمیکردند، دوستان چه میکردند؟ سالانه هزاران هکتار از عرصههای جنگلی و مرتعی کشور به بهانههای مختلف در مقابل دیدگان همه مردم برای انواع و اقسام کاربریهای شخصی و سازمانی تخریب میشود، همانطور که انواع آلایندههای آب، خاک و هوا توسط صنایع گوناگون به محیط زیست و منابع طبیعی کشور وارد میشود. درست نظیر اتفاقی که در تمام شهرهای کشور بهویژه کلانشهرها و بهطورخیلی ویژه در تهران توسط پدیده تراکمفروشی رخ میدهد و تا فریادی به آسمان بلند نشود، صدای کسی هم درنمیآید. مگر غیر از این است که تمام ساخت و سازهایی که در شمال تهران و بهویژه ارتفاعات دامنه جنوبی البرز رخ میدهد از تمام دستگاهها ازجمله شهرداری تهران مجوز گرفتهاند؟ حال چگونه است که با سخنرانی رهبری به یکباره همه مبارز شدهاند برای امری که بهدلیل کوتاهی و کمکاری آنها پدید آمده است؟
مگر حراست از عرصههای منابع طبیعی و جلوگیری از تخریب و آلودگی آنها جزو وظایف قانونی و ذاتی نهادها و سازمانهای مربوطه نیست؟ مگر برای قوه قضاییه درباره تخریب این عرصهها و برخورد با متخلفان قانون تعیین تکلیف نکرده است؟ مگر مجلس وظیفه وضع قانونهای قرص و محکم برای صیانت از موضوع بحث و نظارت بر حسن انجام اجرا را عهدهدار نیست؟ مگر شهردار تهران تا چند روز پیش نمیدانست که یکهزار هکتار از فضای سبزی که در اختیار شهروندان باید باشد در اختیار برخی دستگاهها است؟ اگر ظرف کمتر از یک ماه میتوان این فضاها را در اختیار شهروندان قرار داد، چرا پیش از این اقدامی صورت نگرفته است؟ برجها و ساختمانهایی که در ارتفاعات و ییلاقهای تهران ساخته میشود، مگر به قیمت تخریب و خشکاندن درختان چند ده ساله، از نهادهای مسئول مجوز نگرفتهاند؟ و صدها و شاید هزاران نمونه از این دست در سراسر کشور و این پرسش بیپاسخ که اگر رهبری ورود نمیکردند تکلیف چه بود؟ آیا این واکنشها نمایشی نیست؟ کمااینکه در سالهای قبل هم ایشان بارها در این مورد تذکر داده بودند و ظاهراً بیتوجهیهای دیروز باعث واکنش شدید ایشان در این روزهای اخیر شده است./
D-931220-01
دیدگاه تان را بنویسید