گسترش مناسبات بینالمللی، ضرورت توسعه کشاورزی پایدار
منصور انصاری
کشاورزی بهطور عام از یکسو در مرحله بازرگانی پیش از تولید و در حوزه تأمین تکنولوژی فراوری اعم از کود، سم، بذر، بانکهای ژن، اصلاح نژاد، ذخایر ژنتیکی حاصل شده بهصورت موجودات زنده دام و طیور و همچنین در حوزه مکانیزاسیون، یعنی ماشینهای پرقدرت با قوه اسب بخار بالا و انواع ماشینهای خاص کاشت، داشت، برداشت، الزاماً باید به مناسبات و مصالح بینالمللی پویا و پیشرونده برای واردات متکی باشد و از سوی دیگر، در انتهای فرایند تولید یعنی بازاریابی برای صدور مازاد تولید که یک ضرورت و شاخص تعیین کننده در تنظیم بازار داخل به شمار می آید، به این مناسبات نگاه کند و بیندیشد.
ممکن است عده ای اصرار داشته باشند که تحولات پیش آمده در ساختار دیپلماسی جهان و ضرورت های اجتناب ناپذیر حاصل از برآمد افکار عمومی در عملکرد سیاستمداران و دولت ها را نادیده بگیرند و با اتکا به بعضی از اقوال و اخبار شخصیت های سیاسی در صحنه جهانی، روابط و مناسبات میان کشورها را به گونه ای دیگر تفسیر و تعریف کنند و احتمال اعمال سلطه این یا آن قدرت جهانی را بهانه ای برای انزوای کشاورزی و یا عدم بهره گیری مقتضی از روابط بین المللی برای گسترش و توسعه کشاورزی قرار دهند و با استناد به این شیوه تفسیر، خود را از آنچه می بایست انجام بدهند و نداده اند در منظر افکار عمومی تبرئه کند.اما اینگونه نیست، کشاورزی و کلیه فعالیت های مرتبط با آن در حوزه زیرساخت ها که منجر به تولید و تامین غذا در هر جغرافیای سیاسی می شود لامحاله و به تدریج از سیطره اعمال سیاست ورزی سلطه جویانه سیاستمداران و حتی دولت های زورگو با هر قصد و نیت خارج شده و می شود
دیریست موضوع ایجاد گرسنگی و اعمال سیاست برای اینکه ملتی در گرسنگی یا فقر شدید قرار گیرد در مقابل افکار عمومی جامعه جهانی، برخلاف چند دهه اول قرن بیستم و حتی چهار دهه بعد از جنگ جهانی به شدت محکوم و مطرود است و این، نه دستاورد دولت ها بلکه برآمد افکار عمومی جامعه جهانی، رسانه ها و تشکل های مردم نهاد است، حتی اگر برخلاف میل و اراده قدرت های غالب جهانی باشد. در کشور ما و با روی کار آمدن دولت یازدهم، وزرا و سیاستمدارانی امور اجرایی را در دست گرفته اند که ضرورت اجتناب ناپذیر تعامل جهانی برای تحکیم اقتدار، استقلال و افزایش قدرت اقتصاد کلان کشور را به خوبی دریافته اند و در بخش کشاورزی شاهد گفتارها و عملکردهایی هستیم که نشان می دهد سمت سوی سیاست ها برای بهره گیری از مناسبات بین المللی تغییر کرده اند، نمونه های متعددی چون اختصاص اعتباری برای واردات 500 دستگاه تراکتور سنگین با قدرت 150 قوه اسب بخار و 200 کمباین مجهز با کمترین میزان ریزش گندم و غلات، تسریع در واردات دام های حاصل از ژنومیک برای شتاب بخشیدن به روند به گزینی دام های برتر پرتولید و در همین زمینه واردات گاوهای نژاد سیمنتال دو منظوره شیری و گوشتی با کمترین مصرف علوفه و بالاترین بازدهی شیر و گوشت، واردات 4 هزار و 750 کیلو بذر والد کلزا که از هر 6 کیلوکاشت آن 500 کیلو دانه روغنی کلزا حاصل می شود، گرایش به واردات انواع غده های بذری سیب زمینی برای مصارف مختلف صنعتی و خوراکی، نوسازی و بازسازی باغات با بهره گیری از درختچه های اصلاح نژاد شده انواع میوه و حتی بذور صیفی و سبزی، تلاش برای نظارت علمی دقیق و بیشتر بر واردات سموم خاص و بذور و کود از سوی بخش خصوصی، منع کاشت برنج در غیر استان های شمالی کشور، تأکید بسیار بر کاهش تقاضا برای آب و افزایش بهره وری در واحد سطح با استفاده از آخرین تکنولوژی های موجود در جهان، انعقاد قراردادهای تجاری ترجیحی با بعضی کشورهای همسایه، حضور در محافل کشاورزی کشورهای اروپایی و سفرهای وزیر جهاد کشاورزی با هدف توسعه مناسبات و روابط همکاری های متقابل در عرصه زیربخش های مختلف کشاورزی، احیا مناسبات با سازمان ها و نهادهای مختلف بین المللی در زمینه تحقیقات کشاورزی و موارد متعدد دیگر، جملگی آشکار می سازد سیاست گذاران دولت و وزارت جهادکشاورزی تصمیم خود را برای بهره گیری مناسب از روابط بین المللی در جهت آنچه افزایش بهره وری در واحد سطح و مزارع تولیدی می خوانند، در تمامی زیربخش ها اتخاذ کرده اند.
مجموعه این اقدامات و اصولاً این نوع نگرش، حکایت از درک واقعی نسبت به شرایط بحرانی آب کشاورزی و خشکسالی های پیش رو در دهه آینده دارد که در صورت تداوم آنها با دگرگونی و تحولات مثبت برای کشاورزان و کشاورزی کشور مواجه خواهیم شد./
دیدگاه تان را بنویسید