مرد ماهیگیر..!
خبرگزاری کشاورزی ایران (ایانا): شعر یکی از کهنترین گونههای ادبی و شاخهای از هنر است. در این وادی شاعران و منتقدان، تعریفهای گوناگون و بیشماری از «شعر» ارایه دادهاند تا آنجا که در تعریفهای سنتی دربارهٔ شعر کهن فارسی، ویژگی اصلی شعر را موزون و آهنگین بودنِ آن دانستهاند و در تعریفهایی دیگر، با دانش، فهم، درک، ادراک و وقوف یکی انگاشته شدهاست. به هر حال با هر تعریف که موافق باشید، در آستانه فصل صید میگوی پرورشی و پس از آن صید ماهیان دریایی در مهر ماه بی مناسبت ندیدیم تا قطعه شعری از "علی هوشمند" شاعر خوش ذوق کشورمان را که به مانند یادداشتی است موزون در دفاع از صیادان کشور باز نشر نماییم. شاید به این ترتیب صیادان عزیزی که با هزار و یک مشقت سفره مردم ما را از پروتئین سالم و مغذی دریایی سیراب می سازند، با دل گرمی درک مشکلات آن ها دل به آب و دریا بزنند.
در سکوت تیره رنگ نیمه شب
نور یک فانوس سو سو می زند
آسمان صاف است و دریا مهربان
مرد ماهیگیر پارو می زند
ماه از برج بلند آسمان
نقره می پاشد حریر آب را
آسمان در سینه پهناورش
قاب می گیرد گل مهتاب را
در میان قایقی، جاشوی* پیر
می رود تا دور دست آب ها
چشم های خسته اش را همچنان
دور می دارد زشهر خواب ها
خسته دل، اندوهگین، پارو زنان
مرد جاشو رو به دریا می کند
شروه ای جانسوز می خواند زدرد
با شب تاریک نجوا می کند :
کاش می شد پر زماهی تور من
آه اگر امشب خدا یاری کند
بخت، این بخت سیاه تیره رنگ
من ماهیگیر را یاری کند
من همین فردا برای "ماندنی"
جفت کفشی، ژاکتی نو می خرم
سینه پهلو کرده فاطو دخترم
صبح فاطو را به دکتر می برم
چادری گلرنگ و پر نقش و نگار
هدیه می گیرم به "زینو " همسرم
"ماندنی" را می فشارم در بغل
بوسه می پاشم بر روی دخترم ر
باز شب طی می شد و جاشوی پیر
درد دل می کرد با تاریک شب
ماه کم کم بی صدا پا می کشید
از میان کوچه های باریک شب
باز هم مثل همیشه صبح شد
تور ماهیگیر ما کاری نکرد
بخت ، این بخت سیاه تیره رنگ
مرد ماهیگیر را یاری نکرد
باز شرم و باز دستان تهی
باز صبح و ساحل چشم انتظار
مرد ماهیگیر پارو می زند
رو به سوی بندر امیدوار
1368 خورشیدی- علی هوشمند
ایانا: * جاشو : کارگر قایق که زیر نظر سرهنگ کار میکند- اصطلاحات دریانوردی در خلیج فارس- ویکی پدیای فارسی
دیدگاه تان را بنویسید