اقتصاد مقاومتی، کلید گشاینده قفل‌ها

سیمین‌دخت کریمی - دانش‌آموخته کارشناسی ارشد مهندسی کشاورزی - زراعت

کدخبر: 18901

کشاورزی و صنعت، دو مقوله وابسته به هم هستند که نمی‌توان با نادیده گرفتن یکی از آنها، دیگری را به رشد و بالندگی رساند. البته کشورها با توجه به شرایط جغرافیایی، منابع در دسترس، دانش و آگاهی، تجربه و سیاست‌هایی که اتخاذ می‌کنند، ممکن است بر یکی از دو مورد فوق تمرکز بیشتری داشته باشند؛ اما نباید این نکته را از نظر دور داشت که هم‌راستایی و هماهنگی بین صنعت و کشاورزی افق‌های روشن آینده را ترسیم می‌کند و زمینه استقلال و شکوفایی کشورها را فراهم می‌سازد.

طرح اقتصاد مقاومتی که امروزه در رسانه‌ها نام آن را بسیار شنیده‌ایم، طرحی جامع، منظم و منسجم است که در آن بر منابع و امکانات داخلی تمرکز بیشتری می‌شود و هدف آن بهره‌وری و تولید بیشتر با صرف هزینه کمتر است. این طرح، مسائل و نکات مهمی را در خود جای داده است، اما مهم‌تر از همه این این است که چگونه می‌توان اقتصاد مقاومتی را محقق ساخت؟

اهمیت و ضرورت بخش کشاورزی تا جایی است که می‌توان گفت کشاورزی، امنیت ملی هر کشور محسوب می‌شود، چرا که تأمین غذای سالم و کافی برای جمعیت رو به رشد، مسئله مهمی است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. متأسفانه امروزه نه‌تنها سرمایه‌گذاری در بخش کشاورزی بسیار ناچیز است، بلکه علاقه و انگیزه در این زمینه در بین دانش‌آموختگان رشته کشاورزی رو به افول است. ما امروزه در کشور خود شاهد آن هستیم که وقتی افراد به پولی می‌رسند (پول حاصل از پس‌انداز حقوق ماهیانه، درآمد حاصل از شغل آزاد یا ارث) ترجیح می‌دهند با آن پول خانه یا مغازه‌ای بخرند و آن را اجاره بدهند و رغبتی برای تولید و کارآفرینی از خود نشان نمی‌دهند.

این سرمایه‌گذاری برای آنها فوایدی ازجمله موارد زیر دارد:

1- بدون هیچ زحمت و دغدغه‌ای اجاره ماهانه را دریافت می‌کنند که خود یک منبع درآمد راحت و بدون ریسک است.

2- بعد از گذشت مدتی هرچند کوتاه، خانه یا مغازه آنها چندبرابر شده و بر قیمت آن افزوده می‌شود. بدون اینکه نیاز به کار و تلاش و صرف وقت و هزینه باشد.

3- در آینده می‌توانند خودشان از آن خانه برای سکونت یا از مغازه جهت کسب استفاده کنند.

این مسئله چه پیامی می‌تواند داشته باشد جز اینکه متأسفانه چرخ تولید در کشور خوابیده است!

بنابراین در حال حاضر، سرمایه‌گذاری اندکی در بخش کشاورزی انجام می‌گیرد و به ­قدر کافی در این بخش انباشت سرمایه نداشته‌ایم. لذا عدم توجه به داخلی کردن تولید و افزایش بی‌رویه واردات (علوفه، سویا، دانه‌های روغنی، برنج و...) باعث دور ماندن از اقتصاد مقاومتی و فاصله گرفتن از خودکفایی شده است.

لذا اگر دولت طرح‌های تشویقی و حمایتی خود را برای سرمایه‌گذاران این بخش افزایش دهد و امکانات، تسهیلات حمایت از تولید، مشاوره و راهنمایی، امنیت شغلی و آرامش خاطر را برای سرمایه‌گذاران این بخش فراهم سازد، در واقع برای تحقق اقتصاد مقاومتی گام بلندی برداشته است؛ به‌طوری‌که سرمایه‌گذار در بخش تولید کشاورزی باید یقین داشته باشد که درآمد حاصل از آن درآمد منطقی و قابل قبول است و در صورت موفق نشدن به دلایلی غیر از سوءمدیریت هم، دولت از او حمایت خواهد کرد. بنابراین می‌توان گفت سرمایه‌گذاری در بخش کشاورزی نه‌تنها به رونق اقتصادی و کاهش واردات کمک خواهد کرد، بلکه در اشتغال‌زایی، شکوفایی استعدادها و توانمندی‌های افراد جامعه نیز مؤثر خواهد بود.

به موازات تشویق برای سرمایه‌گذاری در بخش کشاورزی، باید فرهنگ‌سازی و ترغیب مردم برای استفاده از تولیدات داخلی نیز صورت گیرد تا از کار و سرمایه ایرانی حمایت شود. چنانچه کالاهای تولیدشده در کشور با کیفیت و قیمت مناسب به بازار عرضه شوند و تبلیغات لازم توسط رسانه‌ها برای شناساندن این محصولات انجام گیرد، مشکل بازاریابی و فروش نیز مرتفع خواهد شد.

اصلاح الگوی مصرف و پرهیز از اسراف و زیاده‌روی که در آموزه‌های دینی ما مسلمانان هم به آن تأکید بسیار شده است، گامی مثبت و تأثیرگذار جهت تحقق اقتصاد مقاومتی است. کمااینکه ترویج و انتشار فرهنگ ساده‌زیستی در میان مردم، تنها با تبلیغات و برنامه‌های صدا و سیما میسر نمی‌شود، بلکه مردم باید شاهد اجرای الگوی ساده‌زیستی و پرهیز از ریخت و پاش، ابتدا در میان مسئولان و افراد صاحب منصب باشند تا خود نیز آن را در زندگی شخصی‌شان پیاده کنند و این نوع فرهنگ‌سازی می‌تواند اثرگذار باشد و در رفتار و زندگی مردم نفوذ کند.

دانش‌بنیان کردن کشاورزی، جایگزین کردن فناوری‌های جدید به جای روش‌های سنتی و قدیمی، استفاده از تحقیقات و دستاوردها و مقالات علمی، بهره‌گیری از دانش کارآفرینان و نخبگان بخش کشاورزی و نیز آموزش و ترویج مباحث نوین کشاورزی در میان کشاورزان و باغداران امری ضروری بوده و باید در دستور کار قرار بگیرد. حتی لازم است امروزه شرکت‌هایی با مهندسان ناظر تأسیس شوند تا دقیقاً بر فعالیت‌های کشاورزان در هر شهرستان و روستا نظارت داشته باشند و به تبع آن کشاورزی حتی در کوچک‌ترین و دورافتاده‌ترین مناطق کشور به‌طور اصولی و علمی انجام گیرد.

در این میان قبل از کشت هر محصول، با توجه به شرایط آب و هوایی، خاک، بذر، آفات و بیماری‌ها و امکانات موجود، پتانسیل هر منطقه شناسایی شود تا چنانچه شرایط برای کشت یک محصول مهیا نیست، بی‌جهت با صرف وقت و هزینه بسیار، محصول بی‌کیفیت و ناسالم تولید نشود. چرا که در این صورت دستمزدی جز پشیمانی عاید کشاورز نخواهد شد!

پر واضح است برای تحقق این امر، تخصیص اعتبارات و بودجه، هماهنگی کلیه نهادهای دست‌اندرکار و همکاری کشاورزان با مروجان بخش کشاورزی ضروری است. دیگر وقت آن فرا رسیده است که کشاورزان عزیز و زحمت‌کش کشورمان، دید سنتی و نگاه معیشتی خود را کنار بگذارند و بستری را هموار سازند تا نتیجه کارهای تحقیقاتی بیشماری که امروزه توسط محققان در آزمایشگاه‌ها و دانشجویان در دانشگاه‌ها صورت می‌گیرد، در محیط گلخانه و مزرعه به‌صورت بالفعل دیده شود.

در پایان به خاطر داشته باشیم که تکیه بر توان بومی و ملی ما، با وجود کشاورزان مجرب، جوانان فعال، اساتید آگاه، دانش‌آموختگان و نخبگان بخش کشاورزی، شاه‌کلیدهای بازکردن قفل‌های موجود و موتورهای چرخ‌های اقتصاد و تولید کشور هستند./

D-930515-01

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید