تصمیمهایی از جنس احساس برای آشتی با طبیعت کردستان
شورش عزیزی
خجسته سحر آشتی با طبیعت در کردستان؛ چند وقتی است که با شکستن اسلحه و آزادسازی حیوانات، رنگ عمل گرفته و اینگونه است که شبکه تلویزیونی استان فرهنگی فعال شده و هرچند صباحی خبری از شکستن اسلحههای شکاری و آزادسازی حیوانات میدهد، اما افسوس که هنوز هم در اکثریت شهرهای استان کردستان، مغازهای برای فروش وسایل شکار فعالیت دارد. اینگونه است که باید یاد این روایت افتاد: "رطبخورده کی منع رطب کند." اگر قرار است حافظ طبیعت باشیم، چرا مجوز شکار صادر میشود؟ اگر طبیعت دوست هستیم چرا مغازههای فروش وسایل شکار هنوز هم فعال هستند؟ اصلاً شکار چیست؟ شکارچی کیست؟
شکار (نخجیر) به معنی کشتن یا به چنگ آوردن موجودی زنده توسط موجود زنده دیگری است. به شخصی که این کار را انجام میدهد، شکارچی (نخجیربان) گویند.
انسانهای اولیه قبل از یکجانشینی و بعد از آنهم به شکار پرداختهاند، با این تفاوت که انسانهای اولیه شکار را برای زندهماندن و امرار معاش انجام میدادند؛ حالا انسانهای قرن 21 برای لذت به شکار میپردازند و به فکر منقرض کردن حیوانات هستند. سادهتر بگویم امروز میلیاردها انسان در سطح کره زمین زندگی میکنند بنابراین اگر قرار باشد هر کدام عزم شکار کنند دیگر چیزی برای آینده باقی نخواهد ماند. برای همین است که باید شکار ممنوع شود، شاید ممنوعیت بتواند خصلت درنده خویی را مهار کند.
ایران همچون سایر کشورها و برای بجا نماندن از قافله کشورهایی که در تمام موارد قانون تصویب میکنند و همچنان گرد و غبار میخورد و هیچگاه بر کرسی عمل نمینشیند در حکومت پادشاهی و در تاریخ سوم خرداد سال 1346 در ایران برای حفظ و حمایت و تکثیر حیوانات قابل شکار و صید سازمان شکاربانی و نظارت بر صید تشکیل شد. سازمان مزبور دارای شخصیت حقوقی بوده و زیر نظر شورای عالی شکاربان و نظارت بر صید بود؛ برخی از وظایف این سازمان عبارت بودند از:
- تنظیم و اجرای مقررات شکار و صید بر اساس هدفهای مندرج در این قانون
- حفظ و نگاهداری شکارگاهها و فضای حیاتی حیوانات قابل شکار و حمایت آنها در برابر گرسنگی و تشنگی و صید و شکار بیرویه و عوامل و حوادث نامساعد جوی و طبیعی مانند حریق جنگل و مراتع و سیل و طغیان رودخانهها و بیماریهای واگیر و مسمومیت نباتی و امثال آن
- فراهم آوردن موجبات و محیط مساعد جهت تکثیر و پرورش حیوانات قابل شکار و صید
- کوشش در اصلاح نژاد حیوانات قابل شکار
- بررسی و تحقیقات علمی درباره حیوانات قابل شکار.
در ماده 13 قانون مذکور آمده است که: کسانی که مرتکب اعمال زیر شوند، به حبس تأدیبی از سه ماه تا یک سال و یا به جزای نقدی از 20 هزار تا 50 هزار ریال محکوم میشوند:
- شکار و صید یا از بین بردن حیوانات قابل شکار با استفاده از سموم یا مواد منفجره مانند دینامیت و...
- شکار بدون پروانه آهو و جیبیر و گورخر و گوزن زرد
- شکار و صید بدون پروانه پستانداران و آبزیان قابل شکار و صید که از خارج به کشور وارد و حمایت شده اعلام شده باشد
- شکار و صید بدون پروانه در پارکهای وحش
بعد از انقلاب هم کاروان تصویب قوانین محفاظت از محیط زیست به قوت خود بر قرار بود، بهگونهای که در قانون مجازات اسلامی، فصلی به نام "احراق و تخریب و اتلاف اموال و حیوانات" وجود دارد. طبق ماده 679 هر کسی که به عمد و بدون ضرورت حیوان حلال گوشت متعلق به دیگری یا حیواناتی که شکار آنها توسط دولت ممنوع اعلام شده را تلف کند، مجازات خواهد شد. ابتدا در مورد این ماده باید به این نکته اشاره کرد که طبق ماده 727 قانون مجازات اسلامی جرمی که بیان کردیم از جرائم قابل گذشت است یعنی اگر شاکی از شکایت خود گذشت کند پرونده بسته میشود؛ اینگونه است روایت نبودن شاکی و آزادی متهم همچنان پابرجا است.
لذت گرفتن جان یک وجود زنده چیست که با مجوز و بیمجوز؛ انسانها با افتخار اقدام به شکار میکنند؟ آیا اعمال انسانی ما خیلی شایسته بوده و تجدید نسل حیوانات حلال گوشت آنقدر افزایش یافته که زندگی انسانی ما به خطر افتاده؟ متاسفانه روایت صید و صیاد را در همان مقطع ابتدائی به دانشآموزان میآموزند و اینگونه نظام آموزشی اقدام به ترویج فرهنگ طبیعت دوستی میکند و امروزه شاهد هستیم که هر روز اشخاصی را به نام شکارچی غیرقانونی دستگیر میکنند. دیگر بر این باوریم که روایت شکستن اسلحه و آزادسازی حیوانات فقط مبحثی احساسی و زودگذری است که دوستان توبه کرده به صحنه شکار برمیگردند./
D-930224-01
دیدگاه تان را بنویسید