تصمیم‌هایی از جنس احساس برای آشتی با طبیعت کردستان

شورش عزیزی

کدخبر: 17532

خجسته سحر آشتی با طبیعت در کردستان؛ چند وقتی است که با شکستن اسلحه و آزادسازی حیوانات، رنگ عمل گرفته و این‌گونه است که شبکه تلویزیونی استان فرهنگی فعال شده و هرچند صباحی خبری از شکستن اسلحه­های شکاری و آزادسازی حیوانات می­دهد، اما افسوس که هنوز هم در اکثریت شهرهای استان کردستان، مغازه­ای برای فروش وسایل شکار فعالیت دارد. این‌گونه است که باید یاد این روایت افتاد: "رطب‌خورده کی منع رطب کند." اگر قرار است حافظ طبیعت باشیم، چرا مجوز شکار صادر می­شود؟ اگر طبیعت دوست هستیم چرا مغازه­های فروش وسایل شکار هنوز هم فعال هستند؟ اصلاً شکار چیست؟ شکارچی کیست؟

شکار (نخجیر) به معنی کشتن یا به چنگ آوردن موجودی زنده توسط موجود زنده دیگری است. به شخصی که این کار را انجام می­دهد، شکارچی (نخجیربان) گویند.

انسان­های اولیه قبل از یک­جانشینی و بعد از آنهم به شکار پرداخته­اند، با این تفاوت که انسان­های اولیه شکار را برای زنده­ماندن و امرار معاش انجام می­دادند؛ حالا انسان­های قرن 21 برای لذت به شکار می­پردازند و به فکر منقرض کردن حیوانات هستند. ساده‌تر بگویم امروز میلیاردها انسان در سطح کره زمین زندگی می­کنند بنابراین اگر قرار باشد هر کدام عزم شکار کنند دیگر چیزی برای آینده باقی نخواهد ماند. برای همین است که باید شکار ممنوع شود، شاید ممنوعیت بتواند خصلت درنده خویی را مهار کند.

ایران همچون سایر کشورها و برای بجا نماندن از قافله کشورهایی که در تمام موارد قانون تصویب می­کنند و همچنان گرد و غبار می­خورد و هیچگاه بر کرسی عمل نمی­نشیند در حکومت پادشاهی و در تاریخ سوم خرداد سال 1346 در ایران برای حفظ و حمایت و تکثیر حیوانات قابل شکار و صید سازمان شکاربانی و نظارت بر صید تشکیل ‌شد. سازمان مزبور دارای ‌شخصیت حقوقی بوده و زیر نظر شورای عالی شکاربان و نظارت بر صید بود؛ برخی از وظایف این سازمان عبارت بودند از:

- تنظیم و اجرای مقررات شکار و صید بر اساس هدف‌های مندرج در این قانون

- حفظ و نگاهداری شکارگاه‌ها و فضای حیاتی حیوانات قابل شکار و حمایت آنها در برابر گرسنگی و تشنگی و صید و شکار بی‌رویه و عوامل و حوادث نامساعد جوی و طبیعی مانند حریق جنگل و مراتع و سیل و طغیان رودخانه‌ها و بیماری‌های واگیر و مسمومیت نباتی و امثال آن

- فراهم آوردن موجبات و محیط مساعد جهت تکثیر و پرورش حیوانات قابل شکار و صید

- کوشش در اصلاح نژاد حیوانات قابل شکار

- بررسی و تحقیقات علمی درباره حیوانات قابل شکار.

در ‌ماده 13 قانون مذکور آمده است که: کسانی که مرتکب اعمال زیر شوند، به حبس تأدیبی از سه ماه تا یک سال و یا به جزای نقدی از 20 هزار تا 50 هزار ریال محکوم می‌شوند:

- شکار و صید یا از بین بردن حیوانات قابل شکار با استفاده از سموم یا مواد منفجره مانند دینامیت و...

- شکار بدون پروانه آهو و جیبیر و گورخر و گوزن زرد

- شکار و صید بدون پروانه پستانداران و آبزیان قابل شکار و صید که از خارج به کشور وارد و حمایت شده اعلام شده باشد

- شکار و صید بدون پروانه در پارک‌های وحش

بعد از انقلاب هم کاروان تصویب قوانین محفاظت از محیط زیست به قوت خود بر قرار بود، به‌گونه­ای که در قانون مجازات اسلامی، فصلی به نام "احراق و تخریب و اتلاف اموال و حیوانات" وجود دارد. طبق ماده 679 هر کسی که به عمد و بدون ضرورت حیوان حلال گوشت متعلق به دیگری یا حیواناتی که شکار آنها توسط دولت ممنوع اعلام شده را تلف کند، مجازات خواهد شد. ابتدا در مورد این ماده باید به این نکته اشاره کرد که طبق ماده 727 قانون مجازات اسلامی جرمی که بیان کردیم از جرائم قابل گذشت است یعنی اگر شاکی از شکایت خود گذشت کند پرونده بسته می­شود؛ اینگونه است روایت نبودن شاکی و آزادی متهم همچنان پابرجا است.

لذت گرفتن جان یک وجود زنده چیست که با مجوز و بی­مجوز؛ انسان­ها با افتخار اقدام به شکار می­کنند؟ آیا اعمال انسانی ما خیلی شایسته بوده و تجدید نسل حیوانات حلال گوشت آن­قدر افزایش یافته که زندگی انسانی ما به خطر افتاده؟ متاسفانه روایت صید و صیاد را در همان مقطع ابتدائی به دانش‌آموزان می­آموزند و این‌گونه نظام آموزشی اقدام به ترویج فرهنگ طبیعت دوستی می­کند و امروزه شاهد هستیم که هر روز اشخاصی را به نام شکارچی غیرقانونی دستگیر می­کنند. دیگر بر این باوریم که روایت شکستن اسلحه و آزادسازی حیوانات فقط مبحثی احساسی و زودگذری است که دوستان توبه کرده به صحنه شکار برمی­گردند./

D-930224-01

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید