جایگاه استراتژیک بخش کشاورزی در حوزه امنیت ملی

عبدالعلی آبتین - پژوهشگر کشاورزی

کدخبر: 17390

وزیر جهادکشاورزی در روز چهارشنبه 20 فروردین‌ماه در مجلس شورای اسلامی، مشکلات بخش کشاورزی در مقایسه با سایر بخش‌های اقتصادی را برشمرد و از نیاز بخش کشاورزی به سرمایه و اعتبارات کافی برای پاسخگویی به مقوله بسیار حساس غذای مورد نیاز مردمان کشور، مطالبی واقعی و فنی را ابراز داشت.

وی به تهیه پنج برنامه برای دستیابی به اهداف بلندمدت خود اتکایی نیز اشاراتی داشت و برای هریک از محصولات راهبردی عدد و رقم حاصل نظرات کارشناسی را ارائه کرد. ازجمله آنچه به‌عنوان هامش سخنان وزیر جهادکشاورزی می‌توان افزود مقوله حساس جایگاه بی‌بدیل کشاورزی در استقرار و تأمین بلندمدت مواد غذایی و تبیین این جایگاه است.

بروز جنگ تحمیلی توسط همسایه غربی کشور و ادامه آن به مدت هشت سال، لزوم توجه به بنیان‌های دفاعی نظامی را همانند سایر کشورهای راقیه در ذهن آحاد مردم کشور نشاند، به‌گونه‌ای که هر آن‌کس که اندک دغدغه برای پایداری وحفظ خاک و آب سرزمین میهن را داشته باشد، رأی مثبت به تأمین هزینه‌های دفاعی خواهد داد و از این روست که مسولان ذی‌ربط و نمایندگان مردم در مجلس همواره پشتیبان تأمین هزینه‌های پیشگیری و دفاعی کشور بوده و هستند و این توجه طبعاً ستودنی است.

در این میان جایگاه بخش کشاورزی و تأمین نیازهای غذایی هم در نوع خود در زمره الزامات مقاومت ملی قرار می‌گیرد و امنیت غذایی باید حیاتی شمرده شود. کشورهای جهان -حتی کشورهای پیشرفته صنعتی- توجه به بنیان‌های کشاورزی را هم پای تقویت بنیان‌های دفاعی تلقی می‌کنند و حمایت‌های ترجیحی جهت پایداری برای بخش کشاورزی در نظر می‌گیرند.

استقلال‌خواهی مردم کشور و به دور نگاه داشتن کشور از تلاطمات جهانی و حفظ و تداوم سرفرازی میهن با توجه به موقعیت بی‌همتای جغرافیایی کشور و میزان اندک بارندگی حکم می‌کند که در هنگام تخصیص بودجه، نسبت به جایگاه راهبردی بخش کشاورزی عنایت لازم و صورت پذیرد.

اگر آب و هوا ازجمله نیازهای اولیه آدمی است، غذا و محصولات کشاورزی در فاصله اندکی از این دو قرار دارد. مسئله بحران جهانی آب که به‌درستی بحران قرن و مشکل پیش روی اکثر کشورهای جهان و به تبع آن ایران است، باید به‌درستی مورد توجه قرار گرفته و برای تحقیق امنیت غذایی که یکی از حیاتی‌ترین موضوع‌های هر کشور است، مورد استفاده قرار گیرد.

حفظ آب و خاک و اراضی قابل کشت بدین ترتیب مستلزم تدوین برنامه‌ها و طرح‌های راهبردی به نیکویی اندیشیده شده و با نگاه به حفظ امنیت مردمان سر زمین است و لاجرم همه مسئولان ذی‌ربط به جاست که به مقوله کشاورزی به مثابه یکی از پایه‌های حفظ و پایداری ملی بنگرند؛ لذا پرداختن به اقلام و اعداد و رقم‌ها بدون یادآوری دائمی لزوم آگاهی و باور به تشخیص جایگاه کلیدی بخش کشاورزی به‌عنوان یکی از بدنه‌های استوانه حیاتی امنیت مردمان کفاف اداره مقوله غذا و خوداتکایی محصولات کشاورزی را نمی‌دهد.

از این رو، به‌نظر می‌رسد باید همه مسئولان بخش جنبه‌های مختلف بخش کشاورزی را که در تابلوی حفظ امنیت مردمان قرار می‌گیرد مشخص کرده و با تجارب ارزنده و نقطه نظرات نمایندگان مردم صیقل دهند و با تأمین اعتبار و بودجه لازم باعث ادامه اطمینان بخش سر زندگی این بخش شوند.

این‌گونه می‌توان اندیشید که به‌عنوان یک پیشنهاد به مسئولان وزارت جهادکشاورزی، هنگام حضور در صحن مجلس موضوع جایگاه بخش کشاورزی، در بسته تصمیمات حیاتی امنیت غذایی مردمان را به‌درستی تبیین کنند و پیشاپیش در میان نمایندگان مجلس به‌ویژه اعضای کمیسیون کشاورزی، صاحب‌نظران هم رای و باور را بیابند و با همه آنان رایزنی و کسب نظر کنند. بدین صورت امید می‌رود کاروان رهروان پیش‌برنده جایگاه کشاورزی کشور به توفیق هرچه بیشتر در حفظ امنیت غذائی دست یابند./

D-930214-01

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید