تخریب صنایع غذایی با بزرگنماییهایی اغواگرانه!
مهندس محمدرضا جمشیدی
هنوز بوق و کرنای آلودگی برنجهای وارداتی به فلزات سنگین خاموش نشده که چند روز پیش رییس انستیتو تغذیه وتحقیقات صنایع غذایی اعلام میکند که به دلیل آنکه صنایع لبنی پس از افزایش هزینهها با معضل کاهش فروش هم مواجه شدند و دولت گذشته نیز بخشی از بدهیهای خود به آنها را نپرداخت، به ناچار برخی تولیدکنندگان برای حفظ بقا دست به ترفند جدیدی زده و روغن گیاهی پالم را به جای چربی به شیر افزودند و دستگاههای نظارتی هم چشم خود را بستند و گفتند که مجاز است و...
این اظهارات تعجبآور از آنجا اهمیت دوچندان مییابد که همین چندی پیش بود که صنایع لبنی از اتهام بحثبرانگیز وجود وایتکس، رهایی یافته بودند.
همه این موارد را وقتی در کنار هجمههای گاه و بیگاه به تولیدکنندگان فرآوردههای گوشتی میگذاریم و گفته اخیر یک متخصص تغذیه مبنی بر وجود آنتیبیوتیک بسیار در مرغهای ایرانی را مورد توجه قرار می دهیم، بیش از پیش به اهمیت موضوع پی میبریم و این پرسش در ذهنها مطرح میگردد که تشویق اذهان عمومی در این راستا با چه اهدافی صورت میپذیرد و به واقع جایگاه دستگاههای نظارتی در این میان چگونه تعریف شده است؟ به راستی بدبین کردن افکار عمومی نسبت به دستگاههای نظارتی و غذاهایی که مصرف میکنند به نفع چه افراد و یا گروههایی تمام میشود؟
داستان برنجهای وارداتی کاملاً مشخص است و به واسطه هشدارهای رسانههای مختلف حتی پای مجلسیان هم به موضوع باز شد و پیگیریها کماکان ادامه دارد، اما مواضعی که در طول یکی، دو سال گذشته نسبت به شیر و لبنیات به عنوان غذای سلامتی اتخاذ میشود، چه نیاتی را به دنبال خود دارد؟
در اینکه رسانهها، دستگاههای نظارتی و بهداشتی باید همواره به هوش باشند و سلامت مصرفکننده را با هیچ مطاع دیگری معامله نکنند، هیچ شبههای وجود ندارد، اما آیا نحوه رسانهای شدن مباحث تغذیهای و سلامتی جامعه به گونهای اصولی صورت میپذیرد؟
وقتی دبیر انجمن صنایع لبنی وجود روغن پالم را در صنایع لبنی انکار نکرده و کمیته ملی استاندارد نیز مشخصات روغنهای گیاهی مجاز را به کارخانهها اعلام کرده، دیگر استفاده از تیترها و واژههای حساسیتبرانگیز از سوی مسوولان و رسانهها چه توجیهی میتواند داشته باشد؟
آنچه از شواهد و قرائن برمیآید، اینکه حجم استفاده از روغن گیاهی در صنایع لبنی از 5 درصد هم فراتر نمیرود و از آنجایی که روغنهای گیاهی کلسترول کمتری دارد مصرف آن چندان بیراه هم نخواهد بود، اما با چه ادلهای برخیها با بزرگنمایی قصد تخریب صنایع غذایی را دارند و در پی این تخریب چه عایدی برای اقتصاد کشور و سلامتی مصرفکننده حاصل خواهد شد، پرسشی است که پاسخی برای آن نیافتهایم؟!
منبع: صفحه کشاورزی روزنامه اقتصادپویا
دیدگاه تان را بنویسید