نقش روستاییان و کشاورزان در پذیرایی از گردشگران

دکتر امید بهمنی

کدخبر: 14782

گردشگری کشاورزی یا آگروتوریسم یکی از انواع گردشگری قابل توسعه در مناطق و سایت های توانمند به لحاظ کشاورزی و پرورش محصولات دامی است. این نوع از گردشگری که دارای ارتباط نزدیک با انواع دیگر گردشگری به ویژه اکوتوریسم و گردشگری روستایی است، یکی از متنوع ترین فعالیت ها با جذابیت بسیار برای گردشگران علاقه مند به انجام امور کشاورزی در مقاطع زمانی مختلف است.

گردشگری کشاورزی در واقع تجربه ای متفاوت برای گردشگران و شیوه معیشتی و ارتزاقی نوین برای کشاورزان و روستاییان محسوب می شود. از نگاه گردشگران فعالیت های کشاورزی و دامی و محصولات تولیدی ناشی از کار و تلاش کشاورزان با توجه نوع محصول تولیدی، مکان تولید، موقعیت جغرافیای، فرهنگ و آداب و آیین محلی، آب و هوا و اقلیم، نوع معماری، جذابیت های محیطی و تاریخی و فراهم بودن امکانات و خدمات دارای کشش و جاذبه است. بنابراین براساس نیاز، خواست و تقاضای گردشگران مکان های مستعد برای آگروتوریسم شناسایی و مورد بازدید قرار می گیرند. کشاورزان و روستاییانی که به فعالیت های تولیدی در زمینه کشاورزی و محصولات دامی اشتغال دارند نیز علاوه بر انجام فعالیت های روزانه می¬توانند توسعه گردشگری را به عنوان مکمل سایر فعالیت ها و شیوه جدید کسب درآمد در نظر گرفته و با فراهم نمودن مشارکت گردشگران در فعالیت های کشاورزی، اقامت، پذیرایی و سایر امور مرتبط به ویژه صنایع دستی زمینه رشد و توسعه گردشگری کشاورزی را به وجود آورند. ارائه طرح و برنامه براساس قابلیت و توانمندی مناطق روستایی و قطب های کشاورزی از سوی دولت در راستای توسعه گردشگری کشاورزی و انجام بازاریابی و تبلیغات برای جذب گردشگران یکی از راهکارهای اساسی اهتمام به صنعت گردشگری و کشاورزی است.

ایران یکی از مستعدترین کشورها برای توسعه گردشگری کشاورزی با توجه به تنوع اقلیمی و محصولات کشاورزی است. انواع فعالیت های مرتبط با روستا در مناطق براساس اقلیم، آب و هوا، توپوگرافی، پوشش گیاهی و ... از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب و مجموعه ای پویا از فرهنگ و طبیعت را در ایران می توان مشاهده نمود. مهم ترین مشخصه برای توسعه گردشگری، تنوع و تنوع گرایی و اهمیت به توسعه توانمندی های متنوع برای جذب گردشگران علاقه مند به انوع فعالیت ها به ویژه در دنیای مدرن امروزی است. صنعت گردشگری و کشاورزی به عنوان مکمل همدیگر، توانایی و پتانسیل بالایی در راستای توسعه پایدار دارند. جذب گردشگران به محیط های روستایی و کشاورزی و همزیستی مسالمت آمیز ناشی از تعامل با جوامع محلی بدون در نظر گرفتن منافع اقتصادی حاصل از اشتغالزایی و کسب درآمد، در واقع احیای دوباره حس نوستالژیک و ارتباطات سنتی در دنیای مدرن امروزی با سطح وسیعی از تکنولوژی هاست.

روستاها متناسب با فرهنگ، قومیت، محصولات تولیدی، جذابیت های گردشگری، دوری و نزدیکی به مراکز گردشگرفرست و سطح بندی براساس توانمندی های منطقه ای، ملی و بین المللی قابل شناسایی بوده و با ارائه برنامه ها و اجرای طرح های آموزشی و در اختیار گذاشتن تسهیلات می توانند زمینه ساز رشد و توسعه گردشگری روستایی و کشاورزی در کشور باشند.

سرزمین ایران دارای تنوع به لحاظ محصولات کشاورزی، دامی و روستایی است و هرمحصولی دارای ویژگی های منحصربه فرد و قابل رویش در یک اقلیم است. بنابراین برای گردشگران ملی و سپس بین المللی، فراهم بودن امکانات و شرایط بازدید از کاشت، داشت و برداشت محصولات یا قشلاق و ییلاق دام و سایر فعالیت های تولیدی مرتبط با روستا، دارای جذابیت است. برگزاری انواع جشنواره ها در سال های اخیر مانند گلاب گیری در کاشان و شهرستان های تابعه، برنج در شهرهای شمالی، جشنواره برداشت سیب در آذربایجان غربی، انار در منطقه پاوه و ... یکی از راه های جذب گردشگر به این مناطق است، اما نگاه توسعه پایدار به گردشگری روستایی و کشاورزی باید هدفمند باشد و با تدوین استراتژی ضمن شناسایی مناطق و مقصدهای مستعد، بازارهای هدف را نیز مورد توجه قرار داده و با انجام برنامه های بازاریابی و تبلیغات زمینه حضور گردشگران علاقمند به فعالیت های اکوتوریستی و کشاورزی را فراهم نمایند. تشویق روستاییان و کشاورزان به پذیرایی از گردشگران با مشارکت دادن آنها در امور فعالیتی روزمره و اقامت در منازل مسکونی، کپرها، آلاچیق ها و پذیرایی براساس محصولات محلی یکی از راهکارهای توسعه پایدار گردشگری کشاورزی در کشور است.

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید