گزارش روزنامه نیویورک تایمز پیرامون الگوهای غربی تولید غذا

نیویورک تایمز نوشت: تامین اعتبار برای طرح غامض ˈمراقبتهای درمانی ˈ و تحمیل شیوه های صنعتی آمریکایی برای تولید غذا را فراموش کنید, اجازه دهید جهان با الگوهای پربازده خود تولید غذا کرده و همسطح غرب, از منابع گوشتی کره زمین بهره مند گردد.این روزنامه در گزارشی تفسیری به قلم ˈمارک بیتمنˈ خبرنگار تغذیه این روزنامه پرتیراژ آمریکایی، از وضعیت تولید غذا در سطح جهان نوشت:

کدخبر: 14325

طبق آمار ˈسازمان خواروبار و کشاورزیˈ سازمان ملل ˈفائو ˈ, یک میلیارد تن از جمعیت 7 میلیاردی جهان گرسنه اند و حدود سه میلیارد تن هم دچار سوء تغذیه اند .

50 سال است که این ذهنیت به صورت یک اصل در جهان تثبیت شده است که ˈبرای تغذیه جهان چاره ای نیست جز رونق بخشیدن به کشاورزی صنعتی و تولید هرچه بیشتر دانه های تولید شده به شیوه صنعتی , تولید سموم و کودهای شیمیاییˈ.

اما به این تولیدات باید تحمیل خسارات جانبی این چرخه را هم اضافه کرد.

توجه داشته باشیم که گزینه های بهتری هم وجود دارد.

قریب به یک میلیارد انسان بر روی کره زمین گرسنه اند. این آمار از بیش از 50 سال گذشته ثابت مانده است و با توجه به انفجار جمعیت جهان می توان گفت که امروز به نسبت درصد کمتری از مردم جهان گرسنه اند.

هرگز راهکار ˈتولید بیشتر وگرسنه کمترˈ راهکار صحیحی نبوده است چرا که اگر اینگونه بود امروز باید در کشوری مانند آمریکا حتی یک نفر هم گرسنه وجود نداشت. این درحالیست که آمریکا با بیشترین سطح تولید مواد غذایی , دارای بالاترین آمار گرسنگان در میان کشورهای توسعه یافته است. آمریکا از این حیث, قابل مقایسه با کشوری همچون اندونزی است , نه کشوری پیشرفته مانند انگلیس.

امروز سطح تولید کالری در جهان بسیار بالا رفته است و به مصرف سرانه روزانه 2700 کالری برای هریک از آحاد بشر رسیده است. این رقم بالاتر از برنامه توسعه سازمان ملل برای سال 2050 است که جمعیت 9 میلیاردی را برای کره زمین در ان تاریخ پیش بینی کرده است .

اصل قابل تأمل این است که ˈمعضل گرسنگی در جهان, معلول کمبود غذا نیستˈ .

علت اصلی گرسنگی جهان؛ در این است که همه کالریهایی که جهان برای تغذیه بشر تولید می کند مصرف نوع بشر نمی شود بلکه یک سوم آن مصروف تغذیه جانوران و قریب به 5 درصد آن صرف تولید سوختهای گیاهی (بیوفیوئل) می شود و یک سوم آن هم در زنجیره تولید غذا هدر می رود .

سیستم کنونی چرخه تولید غذا نه به نفع حفظ محیط زیست است نه از حیث اقتصادی مقرون به صرفه است . این چرخه متکی به سوختهای گیاهی است که در این راه خسارات غیرقابل جبرانی بر محیط زیست وارد آمده است .

دراین چرخه, فقط نیمی از جمعیت کره زمین که از امکانات مالی نسبتاˈ خوبی بهره مندند, می توانند امکان تغذیه مناسب داشته باشند و نیمی دیگر, سخت در تقلایند تا حتی شده به ارزان ترین غذا دسترسی پیدا کنند.

در این چرخه افراد دارای اضافه وزن نیز هم عرض انسانهایی که دچار سوء تغذیه اند رده بندی می گردند .

معادله چرخه تولید غذا یک معادله پارادوکس (ضد و نقیض) است: به موازات آنکه بر شمار افرادی از تغذیه بهتری برخوردار می گردند افزوده می شود , به همان میزان بر جمعیت فقیر جهان که دسترسی کافی به غذا ندارند نیز اضافه می گردد.

علت در این است که به مرور زمان تقاضا برای فرآورده های گوشتی بیشتر و بیشتر می گردد. تامین این نیاز تغذیه ای بشر؛ مستلزم رونق دادن به کشاورزی و تولید دانه برای تغذیه دام و طیور است.

طبق برنامه توسعه سازمان ملل پیش بینی شده است که رشد جمعیت جهان تا سال 2050 به کمتر از 30 درصد برسد . با این میزان جمعیت پیش بینی شده , سطح تقاضا برای فرآورده های گوشتی به دو برابر افزایش خواهد داشت.

اما مشکل این است که زمین زراعی و آب کافی و نیز سموم و کودهای شیمیایی به میزان لازم وجود ندارد .

سطح بهره مندی کشورهای جهان از این منابع در تولید فرآوردهای گوشتی , همطراز کشورهای غربی نیست.

برای آنکه اطمینان یابیم فقرای جهان هم تغذیه مناسبی خواهند داشت و تضمین دهیم که کشاورزی نوین قادر به حفظ سلامت کره زمین و باروری آن است, باید خود را از شر این ذهنیت غلط رها سازیم که ˈ مدل صنعتی تولید غذا , مطلوب ترین الگو برای تغذیه جهان است ˈ .

وانگهی عوارض بیماری زا بودن محصولات این صنعت هم نکته ای که نمی توان از ان غاقل ماند.

امروز کم و بیش همه مردم جهان به مضرات مدل صنعتی تولید غذا آگاهند اما با همه این اوصاف ,این روش را بهترین الگو برای تغذیه آحاد مردم جهان می شناسند.

در حال حاضر دو شیوه سیستم تولید غذا در جهان وجود دارد: یکی صنعتی و دیگری زراعی.

سیستم زراعی تولید غذا نه تنها شیوه است مطلوبتر, بلکه از بهره وری بهتری هم برخوردار است. طبق تحقیقاتی که گروه تحقیقاتی و وکالتی ETC Group,در اوتاوای کانادا به عمل آورده است , در شیوه صنعتی تولید 30 درصد از غذای جهان , 70 درصد منابع کشاورزی جهان را می بلعد در حالیکه 70 درصد مابقی غذای جهان را تولید غذا به شیوه کشاورزی در زمینهای زراعی تولید می کند که فقط 30 درصد از منابع کشاورزی جهان را مصرف می کند.

البته این مهم هم قابل اغماض نیست که در تولید صنعتی غذا, میزان برداشت محصول از هر جریب زمین در مقایسه با برداشت محصول از زمینهای با کار دهقان بسیار بیشتر است .

اما این مشکل راه حلی دارد.

می توان با تنوع کشت , تلفیق گیاه و جانور , کاشت درخت که هم میوه می دهد و هم سایه بان پرندگان است و در چرخه تغذیه کود گیاهی زمین را تولید می کند و فواید دیگری هم دارد, محصول بیشتری با تنوع بیشتر تولید کرد.

مزیت دیگر این شیوه تولید در استفاده کمتر از منابع انرژی, هزینه پایین حمل و نقل و بالطبع سطح پایین انتشار آلاینده ها , امنیت غذایی بیشتر ,در نتیجه تنوع زیستی بهتر و مقاومت بهتر بدن در برابر تغییرات جوی است.

مزیت دیگر این شیوه در این است که تولید در شیوه زمینهای زراعی سوبسیدهای دولتی که بخش صنعت می بلعد را طلب نمی کند.

ˈبهره وری ˈ در کشاورزی به این معنا نیست که چه مقدار زمین زیر کشت رفته بلکه در این است که چه میزان انسان از این مقدار زمین بهره مند گشته اند.

از این حیث , امریکا بعد از کشورهایی نظیر چین و هند قرار می گیرد و کلاˈ امریکا در این جایگاه پایین تر از سطح متوسط جهانی قرار دارد و تقریباˈ با کشوری مانند بنگلادش هم سطح است چراکه عمده دانه ای که کشت می شود مصرف جانوران و سوختهای گیاهی می گردد.

فارغ از کیفیت تولید, مشکلاتی دیگر در سیستم تحویل ومصرف و یا هدر رفتن یک سوم از محصول تولید شده هم خود معضلی است.

بنابراین مضحک است که قائل به این باور غلط باشیم که ˈالگوی کنونی تولید غذا که مبتنی است بر تجارت چند ملیتی محصولات کشاورزی, تامین کننده امنیت غذایی استˈ.

البته مشکلاتی همچون کمبود منابع طبیعی مانند زیرساختها , زمین, آب , انرژی و مواد مغذی را نباید در علل عدم دسترسی کافی فقرای جهان به غذا نادیده انگاشت.

دلیل اصلی این مشکلات هم حضور حکام دیکتاتور و ستمگر در این کشورها , وقوع جنگ , آوارگی و ستیزه و درگیری , خشکسالی و سیار بلایای طبیعی است . مصداق عینی این معضلات را می توان در کشورهای شاخ آفریقا, هاییتی و سایر نقاط جهان یافت.

از دیگر معضلات این پدیده جابجایی کشاورزان است که خود باعث بروز مشکلاتی دیگر همچون احتکار زمین و غذا و ربودن زمین و آب را به دنبال دارد .

با بروز این مشکلات کشاورزان زمین های خود را رها کرده و راهی شهرها می شوند و در شهرها به کارگرانی با دستمزد پایین تبدیل می شوند ,وارد چرخه تولید صنعتی غذا شده و خود به جمع افراد دچار سوء تغذیه جهان می پیوندند.

این بهترین فرمول برای گرسنه ساختن مردم جهان و به موازات آن آفرینش انسانهای چاق و دارای اضافه وزن است. این یعنی سلب قابلیت تولید غذا از یک دهقان و در عوض آن پول دادن به او برای خرید غذا و یا غذای بد در اختیار او گذاردن است.

فقرا فقط به پول و عدالت نیاز ندارند بلکه آنها نیازمند ساماندهی به مشکلاتی اند که ˈکشاورزی صنعتی ˈ آفریده است .

این مشکلات خیلی بهتر از معضل نابرابری اجتماعی قابل حل است.

همچنین باید سرمایه گذاری بیشتری در امر پژوهش در امر کشاورزی سنتی انجام گیرد. هرگز بخش کشاورزی سنتی که در زمان خود شیوه ای ˈتکنولوژیک ˈ بوده و خیلی هم خوب تجارت چند ملیتی و یا بین المللی داشته است , شاهد تحقیقات و یا سرمایه گذاری مناسب قابل مقایسه با کشاورزی صنعتی نبوده است.

همین بلا نصیب سوختهای تجدید پذیر دوست با محیط زیست در قیاس با سوختهای فسیلی خسارت بار هم رخ داد.

اگر در این سوختها هم منابع مساوی برای کاستن از ضایعات قرار می گرفت تا جلوی انتشار آلاینده ها را در کره زمین بگیرد , در آن صورت تولید فرآورده های دام و طیور, کاهش مصرف بیش از نیاز و اعطای حق کشاورزی به دهقانان در زمینهای زراعی سنتی شان هم رعایت می شد. در آن شرایط ما مطمئن می شدیم که مردم می توانند خودشان غذای خود را تامین کنند ضمن آنکه سهم کشاورزی در تولید آلاینده ها, بیماریهای مزمن و کاستن از منابع طبیعی هم کمتر می شد.

شیوه تولید غذا به شیوه زمینهای زراعی به شیوه ˈارگانیکˈ (آلی) مخالف الگوهای نوین سازی نیست . نوین سازی در این سیستم تولید غذا یعنی پشتیبانی ؛ بدین ترتیب که تولید کنندگان خرد با اتکا به سطح دانش و تجربه شان کشاورزی می کنند نه با اتکا به محصولات استاندارد تکنولوژیک.

چین دارای بیشترین مصرف گوشت قرمز درجهان است واستاندارد رژیم غذایی آمریکا که مبتنی است بر مصرف کم , قابل تعمیم به جهان در حال توسعه نیست , رژیمی که با مدعای رفع گرسنگی جهان سوم آن را به کام مرگ می کشاند.

نگارنده مطلب در پایان نتیجه گیری می کند: استانداردهای غذایی امریکا برای حل معضل گرسنگی جهان که کشاورزان را به شهرها می کشاند تا با نان بخور و نمیری روزگار سپری کنند, ابداˈ گزینه پسندیده ای برای سیر کردن یک میلیارد گرسنه جهان نیست.

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید