بهروز فروتن: تاریخ کشت محصول با تاریخ درج شده روی بستهبندی همخوان نیست
«باز هم سلام»؛ شعار جدید بهروز فروتن برای نام جدید محصولاتش با برند بهرنگ است. وی که سالها با برند بهروز در صنایع غذایی ایران شناخته شده است، با فروش امتیاز بهروز و پیامدهای ناشی از آن، به فکر بنا نهادن نامی جدید با فرمولی متفاوت افتاد و شعار مذکور را برای آن انتخاب کرد تا از این طریق مخاطب را متوجه این همانی کرده و با این شعار مصرفکننده را متوجه کند که محصولی زاده بهروز را مصرف میکند. چرا که «بهروز» با شعار «دوست من سلام» تولید میشد و امروز «بهرنگ» آمده تا جای آن را بگیرد. بهروز فروتن که تجربه بیش از دو نسل تولید در صنایع غذایی ایران را دارد همچنان با انرژی بالا و امیدوار به آینده نگاه میکند و اهداف بزرگی در سر دارد. این مقدمه مصاحبه پریسا امام وردیلو از نشریه فضای کسب وکار بود با بهروز فروتن که پایگاه اطلاع رسانی فودپرس بازنشر کرده است.
صنایع غذایی در ایران بیش از هر صنعت دیگری تعدد تولیدکننده دارد و این تعدد کار برند شدن را با دشواری مواجه میکند؛ اول اینکه بفرمایید جایگاه عددی صنایع غذایی در میان سایر صنایع داخلی کجاست و دیگر اینکه برنامه شما برای اینکه بهرنگ را در رده برندهای برتر مطرح کنید، چیست؟
ما در ایران حدود ۷۰هزار واحد صنعتی داریم که ۱۰ تا ۱۲هزار واحد آن را صنایع غذایی تشکیل میدهند. به عبارتی یکهفتم صنایع کشور تولیدکنندگان صنایع غذایی هستند اما در ایران کل صنعت مظلوم است و صنایع غذایی از همه صنایع مظلومتر. در صنایع غذایی سرمایهگذاری از پایین به بالا مقدور است و اتفاق میافتد. در زمان انقلاب تولیدکننده صنایع غذایی حدود ۶۰۰واحد بودند که الان به حدود ۱۲هزار واحد رسیدهاند. محصولات کشاورزی نیز در ابتدای انقلاب ۲۵میلیون تن بود و امروز بیش از ۱۰۰میلیون تن است. در رابطه با برند شدن در میان این تعداد صنعتگر، قطعا باید تلاش بیشتری داشت ولی ماهیت صنعت غذا این است. بهترینها زمانی برند میشوند که کیفیت ماندگار داشته باشد. نامگذاری خوب، شکل و ظاهر مناسب، نوع بستهبندی، نحوه تبلیغات و معرفی محصول در برند شدن تاثیر دارند اما تنها یک عامل از مصرفکننده مشتری وفادار میسازد و آن کیفیت است. من با شعار «باز هم سلام» میخواهم بگویم من از این صنعت بدم نیامده و برگشتهام که بمانم. کلا شعار «دوست من سلام» و «باز هم سلام» از دوران تدریس من آمده. زمانی که معلم بودم به کلاس میرفتم و میگفتم بچهها سلام. ضمن اینکه من تجربه «بهروز» را دارم و «بهرنگ را» هم به سمت برند شدن میبرم و درس اول نیز کیفیت است.
اما تولیدکنندگان ایرانی به هر دلیلی معمولا پایبند به کیفیت اولیه نیستند و به مرور زمان طعم محصول را تغییر میدهند. شاید این تغییر صرفا تنزل نباشد اما با شناخت مصرفکننده مغایر است.
ما در ایران حدود 70هزار واحد صنعتی داریم که 10 تا 12هزار واحد آن را صنایع غذایی تشکیل میدهند. به عبارتی یکهفتم صنایع کشور تولیدکنندگان صنایع غذایی هستند اما در ایران کل صنعت مظلوم است و صنایع غذایی از همه صنایع مظلومتر.
تولیدکنندهای که به کیفیت توجه نداشته باشد و با جذب مشتری به فکر جذب سود بیشتر بیفتد،شاید ظاهرا و در کوتاهمدت موفق باشد اما برای همیشه نابود است. گاهی کیفیت افت میکند اما از اراده و کنترل تولیدکننده خارج است. مثلا تولیدکنندهای برای تولید کنسرو لوبیا از لوبیای مرغوب استفاده میکند اما ممکن است یک سال کشت لوبیا چندان خوب نبوده اما تولیدکننده میتواند با فرمولاسیون خوب، کیفیت را بالا نگه دارد. در این صورت افت کیفیت دایمی نیست و مشتری هم متوجه میشود که این یک اتفاق است. به هرحال یک تولیدکننده و صنعتگر واقعی و هر فعال دیگری در اجتماع باید با یک ویژگی جامعه را به تعالی برساند و آن اخلاق حرفهای است. ما باید مانند یک مادر عمل کنیم. در این صورت میتوانیم از افت کیفیت و پیشرفت مصون باشیم.
اشاراتی به عوامل برند شدن داشتید. لطفا این موضوع را بویژه در صنایع غذایی دقیقتر توصیف کنید.
برند شدن اگر علمی باشد چندان دشوار نیست. اول اندیشه است که باید منجر به تولید، اخلاق و کیفیت شود. سپس نوع آگاهی دادن است. تبلیغات باید در جهت اطلاعرسانی باشد و به مخاطب برای یک انتخاب بهتر کمک کند. تبلیغ درست هم در صورت کیفیت بالا مقدور است. کالا باید به ضیافت چشم بیاید. بستهبندی در صنایع غذایی مانند آب برای ماهی است. علم بستهبندی نیز یک علم بهروز است. بستهبندی برای صنایع غذایی مانند آب برای ماهی است. ما در ایران مواد و منابع باکیفیتی مثل دانش فنی، منابع غذایی، افتخارات علمی و غیره و حاصل همه اینها در یک بستهبندی مناسب قابل عرضه است. به یک معنا کالا باید با شأن مناسب به ضیافت مشتری برود.
کیفیت از منظر شما چگونه محقق میشود؟
برای این کار نیاز به مسئول فنی است. ضمن اینکه هر خط تولید باید یک مسئول فنی داشته باشد. ترشی، مربا و هر یک از انواع کنسرو و هر محصول دیگری باید یک مسئول فنی داشته باشد. در غیر این صورت کار کردن مثل رانندگی بدون گواهینامه است. ضمن اینکه فرمول نیز محرمانه است.
وضع منابع طبیعی پاسخگوی نیاز تولیدکنندگان و مصرفکنندگان است؟
بله صددرصد. در سال ۱۴۰۴ باید بیش از ۲۰۰۰میلیون تن محصول کشاورزی جذب صنایع تبدیلی شود و معنی این حرف آن است که ظرفیتهای تولید باید بالاتر برود. در دنیا مازاد تازهخوری جذب صنعت غذا میشود و ما نیز باید مازاد را جذب کنیم ولی در ایران نظام کشت و برنامه بهبود تولید و زراعت وجود ندارد و پا در کفش هم میکنیم. بستهبندی ضعیف است. تاریخ کشت محصول با تاریخ درج شده روی بستهبندی همخوان نیست. فرهنگ تولید ضعیف است. ضمن اینکه هیچ کشوری پیشرفت نمیکند مگر به پشتوانه صنایع غذایی و کشاورزی. ما در ایران از یکسوم ظرفیت کشاورزی استفاده میکنیم. تحریم برای صنایع غذایی ایران یک فرصت بود و ما این امکان را داریم که به مازاد تولید برسیم. آمار تولید نشانه علم اجتماع است.
یعنی شما آینده روشنی برای صنایع غذایی پیشبینی میکنید؟
بله ما از صفر تا صد الان در نقطه۵ هستیم و هنوز پتانسلهای بکری در تولید و فرآوری زعفران، حبوبات، پرورش ماهی و سایر صنایع داریم. هنوز جای زیادی برای نوآوری وجود دارد. تولید ذوق، هنر و عشق است.
دیدگاه تان را بنویسید