جوانانی که قدم در راه پدران کشاورزشان نمی‌گذارند

شالیکارانی که باید تا زانو در گل فرو روند، پنبه‌کارانی که باید در دمای 50 درجه برای تولید محصولی سالم تلاش کنند و گندم‌کارانی که با وجود یکسال رنج و زحمت نه از میزان محصول برداشت شده‌شان راضی‌اند و نه از بهای آن... این رنج و ملالت‌های کشاورزان ایرانی در کنار نبود مزیت اقتصادی و مکانیزاسیون ضعیف و ناکارآمد باعث شده تا نسل جدید رغبتی برای ادامه راه پدران خود نداشته باشند و کار در صنایع و شهرها را بر کشت و زرع ترجیح دهند؛ تهدیدی خاموش برای بخش کشاورزی که روز به روز هم جدی‌تری می‌شود.

کدخبر: 12413

به گزارش خبرنگار کشاورزی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، توسعه بخش کشاورزی و افزایش انگیزه جوانان روستایی به کشاورزی در خانه و کاشانه‌شان با افزایش سرمایه‌گذاری، توجه ویژه به بهبود معیشت کشاورزان و برنامه‌ریزی برای تدوین و اجرای الگوی کشت واحد و مکانیزاسیون این بخش محقق می‌شود چرا که دیگر جوانان با دیدن پیشرفت‌های تکنولوژیکی و علمی کشاورزی در کشورهای جهان نمی‌توانند رنج و سختی‌ دهه‌های گذشته پدرانشان را تحمل کنند.

یکی از مهمترین دلایل بی‌انگیزگی جوانان روستایی برای کشت و زرع و تولید در بخش کشاورزی سختی‌های این بخش است که ناشی از نبود مکانیزاسیون کارآمد و تجهیزات کافی است، البته دل‌های پر درد پدرانشان از اینکه بازار محصولات کشاورزی برای آن‌ها به گونه‌ایی نیست که بتوانند در آن نقش داشته باشند و هزینه‌های تولید بهینه و زندگی روزمره را تامین کنند در این بی‌انگیزه‌گی نقش بسزایی داشته است.

همین عوامل سبب شده تا شالیکاران زمین‌های رها شده‌شان را به ویلاسازان واگذارکنند، چایکاران به امور دیگر همچون دست‌فروشی مشغول شوند و گندم‌کاران هم محصولشان را به دلالان و مشتریان خارجی بفروشند اما در این میان خلاءهای بخش کشاورزی از هزینه‌های هنگفت تولید تا بازار نامناسب و سود‌های ناچیز کشاورزان، بی‌انگیزگی آن‌ها را برای ادامه مسیر گذشته رقم زده است.

گرچه در سال‌های اخیر شرایط آب‌ و هوایی سرنوشت را برای اکثر کشاورزان به گونه‌ایی دیگر رقم زد و آن‌ها توانستند بر خلاف خشکسالی‌های اخیر بیش از آنچه گمان می‌کردند از زمین‌ها و باغاتشان محصول برداشت کنند اما همین وفور نعمت برای آن‌ها دردسر و حتی زیان داشت چراکه نه درهای کشور برای صادرات باز بود تا بتوانند محصول مازادشان را صادر کنند و نه بازار داخلی برایشان چندان مهیا که بتوانند بهره‌ کافی از زحمت و تلاش‌های یکساله‌شان ببرند.

از سوی دیگر این آشفته بازار محصولات کشاورزی که البته چندان ناظر سخت‌گیری هم نداشت راه را برای دلالان باز گذاشته بود تا آن‌ها از دسترنج کشاورزان هر چه می‌خواهند سود و بهره به جیب بزنند.

تا زمانی که ماشین‌آلات و تجهیزات بخش کشاورزی جایگزین تولید سنتی نشود و بازار محصولات کشاورزی به کشاورزانی که خود در تامین آن نقش اساسی داشته‌اند، واگذار نشود نسل جوان خانوارهای روستایی رغبتی برای قدم گذاشتن در راه اجداد خود ندارند که ادامه این روند تهدید جدی برای بخش پرمزیت و اقتصادی کشاورزی خواهد بود و به خطر افتادن امنیت غذایی جامعه دیری نمی‌پاید.

تا دیر نشده و اراضی کشاورزی به برج‌های مسکونی و ویلاهای پر زرق و برق تبدیل نشده فکری کنیم.

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید