ساختمان پلاسکوی فرهنگ و معنویت ما
روزنامه تماشاگران امروز- شماره 156 - سیامک رحمانی:
یک: گزارهها کوتاه و دریدهاند. مردمی که به ماشینهای آتشنشان راه ندادهاند تا زودتر به داد ساختمان پلاسکو و ساکنانش برسند. مردمی که حاضر نمیشدند ساختمان را ترک کنند و آنقدر در پلاسکو ماندهاند و اموالشان را چسبیدهاند که حالا شایعات از حضور دهها تنشان زیر آوار حکایت میکند. مردمی که ساعتها التماس و اصرار مأموران و رسانهها را برای ترک محل به هیچ نمیگرفتند و ایستاده بودند و تماشا میکردند و سلفی میگرفتند و در میان آتش و مرگ هموطنانشان جشن کوچکی برای خود دست و پا کرده بودند. در کنار فاجعه انسانی ساختمان پلاسکو، آنچه در حاشیه رخ داد و توجهات را به خود جلب کرد، همانقدر دلخراش بود که مرگ آتشنشانان و هموطنانمان زیر دهها تن سیمان و آهن. چه رخ داده است؟ ملتی که دایعه فرهنگ و فهمش دنیا را درمینوردد و خود را از همه برتر میداند و برای همه ملتها رجز میخواند، به چه چیزش میبالد؟ به مدیریت شهریاش که رسوایی پلاسکو را به بار میآورد؟ به فرهنگی که میتواند اینچنین مشتاقانه و فارغبال به تماشای مرگ بنشیند؟ این چه تمدنی است؟ اما بیش از ما مردم که حالا چنین نمایش شنیعی را اکران کردهایم، کسانی باید پاسخگو باشند که سالها است همه دارایی این ملت را خرج ادعاهایشان کردهاند. کسانی که قول داده بودند اگر دنیا را به ما هدیه نمیدهند، انسانترمان کنند. بااخلاقتر. آنوقت این همان معنویت موعود است؟ این همان ملت برآمده از همه این شعارها و ادعاها است؟ تمام تلاش ما برای اینکه بگوییم مدینه فاضلهای ساختهایم و دنیا را به هیچ میگیریم چون آن سوی مرزها منجلاب است و اینجا مهد فرهنگ و انسانیت، چه نتیجهای به بار آورده؟ اینکه برای ماشین آتشنشانی کنار نکشیم؟ اینکه ایدهآلمان عکس گرفتن با ساختمان مخروبه و تماشای قربانیانش باشد و حاضر نشویم به ناجیان، فضای کار بدهیم؟ این بود چیزی که ما از همه شعارها و آموزهها آموختیم؟ اگر قرار بود به اینجا برسیم همان بهتر نبود که اقلاً به دنیای مردم میرسیدیم، که این همه نانشان را نمیبریدیم تا خرج آیینها و مناسکی کنیم که ظاهراً شعوری به بار نیاوردهاند؟ این همه نهاد و رسانه و ادارهای که نان را از سفره مردم میبرند تا به جای آن معروفیت و باور و ایمان به ما بدهند، در نهایت چه حاصلی داشتهاید؟ این بود محصولشان؟ وقت آن نرسیده که تعطیلشان کنیم؟ یعنی این ملت بدون همه آن آموزهها و آن شعارها و امر و نهیهای 24 ساعته، ممکن بود تباهتر از این شوند که حالا شدهاند؟
2- مردم را اگر بگوییم که همه همین نیستند که کف خیابان مشاهده میشوند، مدیران مردم را چه بگوییم، جز اینند که به تماشایشان نشستهایم؟ مدیرانی که شهر را حراج کردهاند و چسبیدهاند به درآمدهای نجومیشان. مدیرانی که فکر میکنند همین که جلوی دوربین، کلاه ایمنی سرشان بگذارند و دو تا بیل خاک جابهجا کنند، مسئولیتشان را عمل کردهاند. مدیرانی که جان مردم برایشان آخرین اولویت است که برای هر شامورتیبازی میتوانند میلیاردها تومان هزینه کنند و بذل و بخشش کنند، اما پای جان مردم که میرسد، از کیسه خالیشان میگویند و بودجه اندک شان. مدیرانی که شهر را تا پای فروپاشی کامل بردهاند، اما همچنان از تلاش و مجاهدت خود میگویند و قدرناشناسی خلق. خدا خیرتان بدهد که دستتان نمیلرزد؛ وقتی کلانترین ریختوپاشها را امضا میکنید که هزینههای وحشتناک شهری برای رجزخوانی علیه این و آن تقبل میکنید و وقتی که میتوانید از سهم این مردم در دورترین سرزمینها هزینه کنید، اما غیرتش را ندارید که کمی هم به فکر مردمتان باشید که کمی هم از مال خودشان برای امنیت و رفاه خودشان خرج کنید. خدا خیرتان بدهد. آنوقت این مردم باید به شما هم تأسی کنند؟ باید دنبال شما بیایند تا بهشت؟ الگویشان باید شما باشید؟ خدا به دادمان برسد./
دیدگاه تان را بنویسید