توسعه روستایی و اینترنت



ظاهرا هر اتفاق و پدیده جدی در جهان رخ دهد، موضع مخالف‌خوانی عده‌ای در برابر این پدیده نو تغییرناپذیر است و کاری جز اتلاف انرژی خود در مقابله با پدیده‌های نو را ندارند. می‌گویند روزی عیسی مسیح(ع) از محلی گذر می‌کرد که دید عده‌ای دور یک سگ مرده جمع شده‌اند، هر کس توصیفی از آن می‌کرد؛ یکی می‌گفت چه بد بو است، دیگری می‌گفت چه زشت است و... عیسی مسیح نیز گفت چه دندان‌های سفیدی دارد. حالا رفتار آن پیامبر خدا را مقایسه کنید با ما که در برابر پدیده‌های نو با ده‌ها و صدها نکته مفید به چه توصیفات منفی متوسل می‌شویم. پدیده‌هایی که ساخته دست بشر است ولی در عین حال معلول روند کلی پیشرفت است که خواست خداست. از گذشته در برابر همه فناوری‌های نو و جدید مقابله کردیم؛ وقتی هم خسته شدیم در برابر آن وادادیم. در حالی که فناوری‌های جدید مثل هر پدیده دیگری عوارض مثبت و منفی دارد و به قول حافظ «فکر معقول بفرما گل بی‌خار کجاست؟» و به صرف وجود نکات منفی نمی‌باید در برابرشان جبهه گرفت. امروز نیز اینترنت به‌عنوان یک اتفاق مهم که جهان را دچار تحول کرده در تیررس مخالفت‌های سنتی با پدیده‌های مدرن است؛ با دیدن چند ایراد منافع بزرگ آن را نادیده می‌گیریم و به جای آنکه خودمان را در برابر عوارض احتمالی آن مقاوم و واکسینه کنیم، در پی مخالفت بی‌ثمر با اصل آن برمی‌آییم. این افراد به قول آقای رئیس‌جمهوری از رفتن اینترنت به روستاها ناراحت هستند؛ ولی واقعیت اینترنت چیز دیگری است.
پس از انقلاب و طی سه دهه گذشته و با ورود برق (و به تبع آن تلویزیون) و آب سالم به روستاها و کشیده‌شدن جاده‌های آسفالته و سایر زیرساخت‌های زندگی جدید، مرز میان روستا و شهر بسیار کم‌رنگ شد و اگر توجه کرده باشیم در دهه گذشته نه‌تنها از سیل مهاجرت به شهر کاسته شده، بلکه فرآیندی معکوس را هم شاهد هستیم. با وجود افزایش نقاط شهری در این سال‌ها، بیش از یک میلیون نفر در فاصله سال‌های ١٣٨٥ تا ١٣٩٠ از شهرها به روستاها مهاجرت کرده‌اند؛ علت مهاجرت نیز بهبود در زیرساخت‌های روستایی است که جاذبه‌های زندگی در روستا را افزایش داده و در مقابل دافعه‌های شهری قابل توجه‌تر شده است. در این میان دسترسی به خطوط اینترنت در روستا تحولی مهم را در از میان بردن فاصله شهر و روستا رقم خواهد زد. از یک سبب تثبیت حضور و یا جذب افراد تحصیلکرده‌تر برای مهاجرت به روستا می‌شود؛ زیرا تمام دسترسی‌ها و خدمات لازم که نیاز به جابه‌جایی ندارد را می‌توان از طریق اینترنت تأمین کرد. نقل‌و‌انتقالات مالی، خرید نیازهای روزمره، دسترسی به اخبار و اطلاعات و انجام قرار و مدارها و از همه مهم‌تر امکان دسترسی به آموزش و اطلاعات لازم برای فعالیت‌های روستایی و کشاورزی و نیز انجام کارهای بی‌نیاز از محیط کار مشخص از طریق اینترنت شدنی است.
امروز جوانان زیادی هستند که به دلیل انجام کارهایشان با اینترنت ضرورت حضور در شهر را حس نمی‌کنند. آنان می‌توانند در روستاها زندگی کنند و در صورت دسترسی به اینترنت تمام کارهای خود را از طریق دورکاری انجام دهند و ضمن کاهش فشار به شهرها، روستاها را نیز آباد و سرزنده‌تر کنند. با هزینه نصف هزینه شهر زندگی سالم و خوبی را تجربه کنند.
امروز نه‌تنها اینترنت که شبکه‌های اجتماعی نیز به جزیی از زندگی ما تبدیل شده؛ به طوری که تصور‌کردن انجام امور روزانه بدون آنها سخت شده است. چرا باید وقت خودمان را صرف دیدن چند عکس و فیلم نامناسب کنیم و از این طریق نتیجه بگیریم که اینترنت خطر مهمی است؟ چرا باید ده‌ها و صدها حُسن آن را نادیده بگیریم؟ این نگاه جز اتلاف وقت و استهلاک نیرو هیچ اثر مثبت دیگری ندارد و موجب می‌شود که زمان را برای استفاده از این اختراع بشر از دست بدهیم. مگر همه کشورهای جهان که از این پدیده نوین استفاده می‌کنند چه ضرری کرده‌اند که ما نگران آن هستیم؟ اگر امروز اطلاعات کشورهای قدرتمند به سهولت قابل دسترسی است و آبروی سیاستمداران متقلب آنان رفته است، به برکت همین اینترنت است؛ ولی آیا آنان اینترنت را قطع کردند؟
روشن است که نمی‌خواهیم عوارض اینترنت یا هر فناوری و اختراع جدید را نادیده بگیریم؛ اتفاقا باید نسبت به این موارد حساس هم بود، ولی اینکه زیبایی‌های آن را نبینیم و فقط عوارضش را ببینیم، خود بزرگ‌ترین آفت در نگاه ماست. همین نگاه موجب می‌شود که نتوانیم راه درست را پیدا کنیم. این نگاه منجر به انفعال و بی‌توجهی ما به ریشه مشکلات می‌شود. نمونه‌اش کتاب‌های ضاله است. در فقه بخشی را در رد کتب ضاله باز کرده‌اند. اگر در گذشته و به دلیل ارتباطات بسیار اندک و پایین‌بودن سواد ممکن بود که برخی کتب را ضاله تعریف و از دسترسی عوام و نه خواص خارج کرد، امروز چنین اقدامی ممکن نیست؛ باید شیوه دیگری را پی گرفت. کتب ضاله برای افراد کم‌ظرفیت گمراه‌کننده محسوب می‌شد و نه برای افراد عالم. پس راه اصلی این است که امروز همه مردم را به یُمن داشتن سواد و دسترسی اینترنتی عالم کرد تا هیچ کتابی برای آنان ضاله محسوب نشود، در غیر این صورت همه کتاب‌های ضاله در دسترس است و مردم گمراه خواهند شد؛ این تفاوت دو نگاه است.
توسعه روستایی و از بین‌بردن فاصله شهر و روستا جز از طریق توسعه زیرساخت‌ها در روستا ممکن نیست و امروز اینترنت حتی مهم‌تر از زیرساخت‌های دیگر مثل راه است. پس به جای مخالفت با آن، سیاست همراهی و همگامی با دولت را درخصوص توسعه اینترنت در روستاها اتخاذ کنیم.
منبع :شهروند

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید