دل نوشته ای برای زنان روستایی مهاجر

تو برو، من محکوم به ماندنم!

تو برو، من محکوم به ماندنم!

از اون روز به بعد، هر روز پشت چراغ قرمز می دیدمش و بی اختیار رفتارشو زیر نظر می گرفتم؛ زن جوان روستایی حدودا سی ساله، گندمگون، با چشم های بادامی، صورتی ریزنقش، اندامی نحیف و قامتی نسبتا بلند که حقارت فروش دستمال کاغذی را به فروش شرافت خود ترجیح داده و چون کارگری منضبط هر روز بر سر کار خود حاضر می شد و تلاش می کرد، اما بدون کارگاه، بدون حقوق، بیمه، پاداش، عیدی، سنوات، اضافه کاری و . . .حتی بدون امنیت شغلی و جانی!

کدخبر: 31969


فریبا نبوی طهرانی فر

همیشه وقتی می دیدمش یه حس خاصی بهم دست می داد، نمی دونم چرا، ولی شرمم می آمد که به چشماش نگاه کنم، شایدم به خاطر معصومیتی بود که در عمق نگاه غمگینش دیده می شد. . .

یادم نمیاد اولین باری که دیدمش کی بود و کجا بود! زمستان بود یا پاییز، ولی یادمه که هوا سرد بود و او با یک مانتو بلند مشکی و مقنعه، با حجب و متانت، دستمال کاغذی می فروخت . . .

از اون روز به بعد، هر روز پشت چراغ قرمز می دیدمش و بی اختیار رفتارشو زیر نظر می گرفتم؛ زن جوان روستایی حدودا سی ساله، گندمگون، با چشم های بادامی، صورتی ریزنقش، اندامی نحیف و قامتی نسبتا بلند که حقارت فروش دستمال کاغذی را به فروش شرافت خود ترجیح داده و چون کارگری منضبط هر روز بر سر کار خود حاضر می شد و تلاش می کرد، اما بدون کارگاه، بدون حقوق، بیمه، پاداش، عیدی، سنوات، اضافه کاری و . . .حتی بدون امنیت شغلی و جانی!

او بر خلاف سایر دستفروش ها، اصرار و سماجت نمی کرد و با نگاهی آرام و مهربان از کنار ماشین ها عبور می کرد. تلاش او با توقف ماشین ها پشت چراغ قرمز، برای معاش شروع و با حرکت ماشین ها، متوقف می شد. . . شاید مفهوم زندگی در نگاه او چیزی بیش از حرکت و توقف در فاصله ی قرمز و سبز نبود!

بعد از چند ماه، با دیدن شکم برآمده اش ، که حاکی از رشد جنینی در بطن او بود، بیشتر به تلاش او برای کسب درآمد پی بردم. . . او باید به کودکی فکرمی کرد که در آینده ای نه چندان دور، پا به این عرصه ی بی رحم می گذارد . . .

هر روز با دیدن او، ارزش بیشتری برایش قائل می شدم، چون علاوه بر تجلی شکوه نجابت یک زن، حرمت قداست مادری را هم به نمایش می گذاشت . . .

در آخرین روز های سنگین بارداری، می دیدمش که از فرط خستگی به جدول وسط خیابان پناه می برد تا نایی برای حرکت داشته باشد!

خیلی دوست داشتم مفهوم زندگی را از سایه روشن نگاهش بفهمم . . . دلم می خواست بدونم سیاه و سفید زندگی او چه رنگ های دیگری دارد. . .

روزها گذشت و من که به دیدن هر روزه اش عادت کرده بودم، دیگر او را ندیدم، به گمانم فرزند خود را به دنیا آورده بود و گوشه ای از این شهر شلوغ، لذت در آغوش گرفتن فرزند را تجربه می کرد ... آرزو می کردم همسری داشته باشد که او را تنها نگذاشته و در این شرایط دشوار و حساس، حامی و پشتیبانش باشد.

نمی دونم چه مدت گذشت تا اینکه در یک روز گرم، دوباره او را با کودکی دیدم که بر پشت خود بسته و ضمن حمل بسته های دستمال کاغذی ، از شدت گرما عرق می ریخت، اما او حتی برای پاک کردن عرق پیشانی، سهمی از دستمال ها نداشت.

از آن به بعد، او بود با کودکی که بر قامت نحیف او در خیابان ها و چهارراه ها رشد می کرد!

زمین خاموش، دریا خواب، گل خیس

نه ماه پیشونی بیدار و نه چهل گیس

لالا کن خوش ترین پایان قصه

که شب اینجا، شب این قصه ها نیست!

............................................

با گذشت زمان، باز هم مدتی ندیدمش و نمی دانستم کجاست!

دیروز اما پس از دو سال، بر سر چهار راهی دیگر، به ناگاه چشمم به چهره آشنای او افتاد که از شدت گرمای آفتاب ظهر، به کنج دیواری خزیده و با اندوهی آشکار، به دختر کوچک خود می خندید . . . دخترکی زیبا با موهای مجعد طلایی که در اشتیاق نگاه مادر، به جست و خیز برهنه پای خود، مشغول بود!

نفهمیدم، چگونه اشک در درک این صحنه بر عقل، پیشی گرفت که گرمای آن را بر پهنه صورتم احساس کردم ...

چراغ سبز شده بود، ولی من قدرت حرکت نداشتم، بوق ممتد ماشین ها به من می گفت که برو؛ نایست، برو، الان وقت حرکته!

برو، حتی اگر قرار باشد از روی آرزوها و آمال یک مادر و کودک بی پناه رد شوی . . . فقط برو!

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید