بوی عیدی، بوی بغض!

فریبا نبوی طهرانی فر، در یادداشتی که امروز در صفحه سوم روزنامه تازه تاسیس "سبزینه" منتشر شده است، در یادداشتی توصیفی و حاوی احساس ناشی از تصمیم امروز سازمان تعزیزات در امحای 31 تن میوه قاچاق، این اقدام را مورد نقد و نکوهش قرار داده است. اگرچه یکی از مسوولان سازمان حفظ نباتات امروز در تماسی با ایانا درباره دلیل این اقدام توضیحاتی را داده است که در بخش عناوین مرتبط ذیل این یادداشت منتشر شده است.

کدخبر: 29337


نزدیک عیده و خیابان ها شلوغ تر از همیشه است،مثل هر روز راهی محل کار می شوم......با قرمز شدن چراغ راهنما،سرعت ماشین را کم کرده و توقف می کنم.....نگاهم، شمارش معکوس چراغ را دنبال می کند؛ 120 ثانیه زمان کوتاهی است اما برای زنان و مردان دستفروش و کودکان کار،فرصت مغتنمی است!

هر کدام سعی می کنند به اصرار، کالای خود را بفروش برسانند؛

- زنی جوان با نوزادی که به پشت خود بسته گل می فروشد

- مردی با چهره تکیده جوراب در دست دارد

- پیرزنی با پاهای لرزان، دستمال می فروشد....

در این اثناء، با ضربه هایی که به شیشه ماشین می خورد نگاهم به چشمان معصوم دخترکی که قدش به زور به شیشه ماشین می رسد، گره می خورد!

دخترک می گوید: خاله تو رو خدا از من یک فال بخر! شیشه ماشین را پایین می آورم؛ دست های کوچکش یخ کرده و جثه کوچکش در لباسی بی رنگ و رو و گشاد - که در برابر سرما مقاومت ندارد - گم شده!

سوالات بسیاری به ذهنم هجوم می آورند . . .

آخر ای فرشته کوچک تو به کدام گناه ناکرده مجازات می شوی؟ سهم تو از زندگی چیست؟ چوب اهمال چه کسانی را می خوری؟ چه کسانی مسئول سرنوشت تو، و از تو غافلند!؟

دوباره صورتش را به شیشه می چسباند و با التماس می گوید، خاله جون! گرسنه ام. از دیشب چیزی نخوردم . . .

هیچی نمی تونم بگم. بسته بیسکوییت و یک سیب و یک پرتقال را از کیفم در آورده و بهش میدهم . . .

برق خوشحالی را در چشماش میبینم، ذوق زده به پسر بچه کوچکی که گویا برادرش است نگاه میکند و بیسکوییت و میوه را نشانش می دهد. . . چراغ راهنما سبز شده و باید برم . . . اما نمیدانم چراغ روزگار چه زمانی برای این اطفال سبز می شود!

نمی دانم کفه ترازوی عدالت، چه زمانی به سمت حقوق حقه ی آنها سنگینی می کند،

یاد 31 تن میوه قاچاق می افتم که قرار است به دلیل عدم شناخت امروز چهارشنبه 19 اسفند امحاء و نابود شود!

تاسف می خورم که با وجود افراد فقیر و تهیدستی که حتی از بدیهی ترین امکانات زندگی محرومند، نعمات خداوند نابود و از بندگانی که مستحق آنند دریغ می شود!

آیا به راستی مراکز و مراجعی برای تایید سلامت و صحت این میوه ها وجود ندارد ؟ آیا امحاء این میوه ها تنها راه جلوگیری از قاچاق میوه است و آیا با مجازات افرادی که غیر قانونی به واردات میوه می پردازند و به تولید داخل لطمه می زنند، مردمان فقیر نیز باید مجازات شوند!؟ آیا هیچ راه بهتری برای استفاده از این میوه ها وجود ندارد؟ آیا اختصاص بخشی از جریمه های سنگین و یا حتی توزیع رایگان این میوه ها نمی تواند دلی را شاد و کودکی را خوشحال کند؟

چه اشکالی دارد در آستانه سال نو، کودکان کار و زنان و مردان نیازمند را، از برکات خداوند بهره مند سازیم؟

آیا تا به حال با خود اندیشیده ایم که عید برای کودکان کار چه مفهومی جز گذر شب و روز دارد؟

آیا جز این است که با گذشت یک سال، فقط نهال عقده ها و حسادت ها در روح و جان آنها رشد کرده و سبز شده است؟

خصوصا آن زمان که این کودکان، بچه های هم سن و سال خود را شاد و خوشحال با لباس های نو در ماشین هایی می بینند که به دید و بازدید عید یا مسافرت می روند!

چرا فراموش کرده ایم که در جامعه اسلامی "کلکم راع و کلکم مسئول" از مصادیق دیانت و انسانیت است !؟

بیایید یک بار هم که شده با تحول طبیعت، به غیر از شیرینی شکلات و لباس نو، جامه ای نو بر اندیشه مان، بپوشانیم و از یاد نبریم که خوشحالی و بهره مندی از امکانات زندگی، سهم همه است!

انتهای پیام

دیدگاه تان را بنویسید